Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1992, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, δίνοντάς μας την ευκαιρία κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει την υποχρέωση διασφάλισης της ισότιμης πρόσβασης όλων των μαθητών στην εκπαίδευση, βασιζόμενοι στις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία σχολεία από όλη τη χώρα ενώνουν τις φωνές τους για να στείλουν μήνυμα ενότητας, αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου έγινε μια προσπάθεια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των μαθητών του σχολείου μας σε θέματα αναπηρίας από την ψυχολόγο του σχολείου μας κ. Μποζοβίτη Τέσση και την κοινωνική λειτουργό του σχολείου μας κ. Κολοβού Λεμονιά.
Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα άτομα νιώθουν θαυμασμό για τα άτομα με αναπηρία εξαιτίας της μεγαλύτερης συναναστροφής μαζί τους. Από την άλλη περιορίστηκε το ποσοστό των ανθρώπων που συμπεριφέρονται στα άτομα με αναπηρία με συμπάθεια αλλά αυξάνονται οι άνθρωποι που δηλώνουν ότι απλά είναι αδιάφοροι απέναντι στα άτομα αυτά. Επίσης άρχισε η κοινωνία να αντιλαμβάνεται ότι τα άτομα με αναπηρία έχουν ικανότητες αλλά και κάποιες δυσκολίες που για να ικανοποιηθούν πρέπει να ληφτούν κάποια μέτρα τα οποία όμως να άπτονται της διεκδίκηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και να μην είναι ένδειξη οίκτου προς τα άτομα αυτά.
Πρέπει οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν τις υποχρεώσεις που έχουν απέναντι σ΄αυτή την ομάδα των σημαντικά αδυνάτων συμπολιτών. Να κατανοήσουν ότι καμία ευνομούμενη πολιτεία δεν μπορεί να διαχωρίζει τους πολίτες της σύμφωνα με τη σωματική ή πνευματική τους ικανότητα και κατάσταση. Να γίνει αντιληπτό ότι ο πολιτισμός βασίζεται στον σεβασμό της διαφορετικότητας, την αλληλεγγύη, τον αλτρουισμό και την αλληλοβοήθεια και ότι η αξία του ανθρώπου είναι απόλυτη και δεν αυξομειώνεται ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός.
Σίγουρα έχουμε αλλαγή στάσης και οπτικής από προηγούμενα χρόνια. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Διεκδικήθηκαν και κατακτήθηκαν περισσότερα. Αν όμως ο παραπάνω συσχετισμός δουλευτεί μέσα σε κάθε οικογένεια, σίγουρα η στάση των επερχόμενων γενεών θα είναι βελτιωμένη, όχι μόνο στο κομμάτι της αναπηρίας, αλλά και σε τόσα άλλα θέματα δύσκολα της ζωής.
Σημαντικός είναι ο ρόλος του σχολείου που πρέπει να έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που να προσφέρει ποικιλία ευκαιριών με βάση τις αναπηρίες του κάθε παιδιού και θα το βοηθήσει να ενταχτεί ισότημα στην κοινωνία, μέσα στο κατάλληλο εργασιακό καθεστώς. Πολύ σημαντικός είναι και ο ρόλος της οικογένειας που γνωρίζει την πραγματικότητα και καθοδηγείται από τους ειδικούς στη συνέχιση του αποκαταστατικού προγράμματος στην καθημερινή ζωή.
Η αξία της ανθρώπινης ύπαρξης δεν εξαρτάται από τις επιδεξιότητές μας και την επιτυχία μας στη ζωή. Δεν αξίζουμε λιγότερο ή περισσότερο από κάποιον άλλον. Έχουμε πλαστεί ισότιμοι, ελεύθεροι αλλά και διαφορετικοί. Καθένας μας, άσχετα από τις ικανότητές του και τις ατομικές διαφορές, έχει το ίδιο δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια και να του συμπεριφέρονται με σεβασμό. Είμαστε ανεπανάληπτοι και μοναδικοί. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφτούμε τη μοναδικότητα του προσώπου του καθενός. Μη φανταστούμε ότι θέλει κόπο. Διάθεση θέλει και λίγο από τον προσωπικό μας χρόνο. Να αφιερώσουμε λίγο από τον χρόνο μας και να τον προσφέρουμε στα άτομα που κουβαλούν τη διαφορετικότητα. Είναι δίπλα μας. Ας τα αναζητήσουμε! Με σεβασμό και διάκριση. Αυτό που προσφέρουμε σε μάς πάλι επιστρέφει. Μην ξεχνάμε ότι η ζωή έχει εκπλήξεις και κάποια στιγμή ίσως βρεθούμε σε παρόμοια κατάσταση με μειωμένες δυνατότητες και εξαρτώμενοι. Ας αναγνωρίσουμε τις δυνατότητες που έχουν και ας τους βοηθήσουμε να τις αναδείξουν.
Μποζοβίτη Τέσση
Οι μαθητές της Δ΄ τάξης με την καθοδήγηση της δασκάλας τους Κερμελή Αλεξίας στα πλαίσια εορτασμού της ημέρας των ατόμων με αναπηρία έπαιξαν ένα βιωματικό παιχνίδι. Οι μαθητές έκαναν ζευγάρια. Το ένα άτομο ήταν ο τυφλός και το άλλο άτομο ο συνοδός του. Το τυφλό άτομο φορούσε μαντήλι και κρατούσε ένα μπαστούνι και ο συνοδός του ήταν δίπλα του και του έδινε οδηγίες για να αποφύγει τα εμπόδια που είχαμε βάλει στο προαύλιο.
Αυτή η δραστηριότητα έχει ως στόχο την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και την αντίληψη της αξίας της ενσωμάτωσης των ατόμων με αναπηρία στο κοινωνικό σύνολο.
