Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Prevezatoday.gr από την δημοσιογράφο κα Αθηνά Παππά. Την ευχαριστούμε πολύ!!!
Το αντιγράψαμε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας καθώς επεξεργαστήκαμε τις εικόνες (πρόσωπα μαθητών).
Όταν το σχολικό θέατρο γίνεται αληθινή τέχνη! «Μη μου το δώσεις όπως το πήρες» Μια παράσταση που καταχειροκροτήθηκε και το άξιζε
13 Μαΐου | 23:37 μμ | 2026
Στη σκηνή της Θεοφάνειου Αίθουσας Τέχνης παρουσιάστηκε από τους μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας μια θεατρική παράσταση που ξεπέρασε τα στενά όρια μιας σχολικής εκδήλωσης και λειτούργησε ως ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση, με ουσία, αισθητική συνοχή και βαθύ κοινωνικό αποτύπωμα.
Το έργο «Μη μου το δώσεις όπως το πήρες» απέδειξε πως όταν η εκπαιδευτική κοινότητα συναντά την τέχνη με αλήθεια, τόλμη και εσωτερική ανάγκη, το αποτέλεσμα μπορεί να αποκτήσει ποιότητα που σπάνια συναντά κανείς ακόμη και σε επαγγελματικές σκηνές.
>Η παράσταση, εμπνευσμένη από το γενεαλογικό τραύμα και τις αόρατες διαδρομές της μνήμης, κινήθηκε με αξιοθαύμαστη δραματουργική ωριμότητα πάνω σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό θέμα όπως οι σιωπές που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, οι προσδοκίες, οι ενοχές, οι φόβοι και το αόρατο «νήμα» που ενώνει γιαγιά, μάνα και κόρη. Η σκηνική αφήγηση δεν εγκλωβίστηκε σε διδακτισμούς, αλλα διάλεξε το δρόμο της βιωματικής αλήθειας και της συναισθηματικής ειλικρίνειας.
Καθοριστική υπήρξε η συμβολή του εκπαιδευτικού Λάμπρου Βέλλιου, ο οποίος επιμελήθηκε τη σκηνοθεσία και το σενάριο με ευαισθησία, θεατρικό μέτρο και σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα. Η παράσταση είχε ρυθμό, εσωτερικές κορυφώσεις και μια αξιοσημείωτη ικανότητα να ισορροπεί ανάμεσα στον ποιητικό λόγο και στη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα. Η χρήση του συμβολισμού του «νήματος» λειτούργησε ως ενιαία σκηνική και συναισθηματική γραμμή που συνέδεσε τις ιστορίες των γυναικών με τρόπο ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο.
Ο δάσκαλος του Τμήματος Ένταξης του σχολείου, Λάμπρος Βέλλιος, ανέφερε πως με την παράσταση αυτή έκλεισε ένας κύκλος που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο, με κεντρικό πρόσωπο τη μάνα και μια διαδρομή μνήμης που περνά από τη γιαγιά στην κόρη και από τη γιαγιά στη μάνα. Όπως σημείωσε, τα παιδιά κλήθηκαν να ενώσουν διαφορετικές εποχές, διαφορετικές γυναίκες και διαφορετικές σιωπές, βρίσκοντας μέσα από αυτή τη διαδικασία το θάρρος να ωριμάσουν. «Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη, όμως τα παιδιά δεν εγκατέλειψαν ποτέ», τόνισε, επισημαίνοντας παράλληλα πως οι σχολικές δράσεις χρειάζονται έμπρακτη συμμετοχή και στήριξη από ολόκληρη τη σχολική κοινότητα.
Ευχαρίστησε τους γονείς για την εμπιστοσύνη τους, τη συγγραφέα Γεωργία Σκοπούλη και Μαργαρίτα Φρανέλη καθώς και τον Μιχάλη Μίχο και το Energy Media Group για τη στήριξή τους. Με λόγια ιδιαίτερα συγκινητικά αναφέρθηκε στην τραγωδία με τα δύο κορίτσια και τους αφιέρωσε την παράσταση λέγοντας ότι «η τραγωδία δείχνει ότι αποτύχαμε» και κάλεσε όλους να ζητήσουν ένα μεγάλο συγγνώμη από τη νέα γενιά.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους μαθητές – πρωταγωνιστές της παράστασης, οι οποίοι στάθηκαν στη σκηνή με πειθαρχία, εκφραστική ωριμότητα και εντυπωσιακή θεατρική αλήθεια. Οι παύσεις, οι αναστεναγμοί, η χρήση της ντοπιολαλιάς, οι εναλλαγές ανάμεσα στη σιωπή και στην ένταση, αλλά και η διαχείριση δύσκολων συναισθημάτων όπως η απώλεια, η μοναξιά, ο πόλεμος, η φτώχεια και η μνήμη, αποκάλυψαν μια σπάνια συλλογική δουλειά. Οι νεαροί ηθοποιοί δεν αναπαρήγαγαν απλώς ρόλους· κατέθεσαν προσωπικό βίωμα και συγκρότησαν ένα σύνολο με αξιοσημείωτη σκηνική συνοχή.
Η μουσική επένδυση και τα τραγούδια λειτούργησαν οργανικά μέσα στην αφήγηση, ενισχύοντας τη συγκινησιακή φόρτιση χωρίς υπερβολές. Η παράσταση απέφυγε τον εύκολο μελοδραματισμό και προτίμησε τη δύναμη της υπαινικτικής εικόνας και του ανθρώπινου λόγου. Φράσεις όπως: «Το νήμα ένωνε γενιές» «Το νήμα της ζωής ήταν δυνατό σαν μάνα» «Το νήμα δεν είχε χρώμα, είχε σιωπή» «Όσο υπάρχει νήμα υπάρχει ζωή» «Δεν έμαθα να αγκαλιάζω, μόνο να αντέχω» «Μην μου το δώσεις όπως το πήρες» ακούστηκαν στη σκηνή όχι ως θεατρικές ατάκες, αλλά ως βιωμένες εξομολογήσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Η παράσταση μίλησε για το παρελθόν, για τις αόρατες πληγές που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και για την ανάγκη να λυθεί επιτέλους το «νήμα» της σιωπής. «Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να θέλει», ακούστηκε επί σκηνής, ενώ το μήνυμα κορυφώθηκε με τη φράση: «Μην τους ζητάτε να γίνουν εσείς. Αφήστε τους να λύσουν τους κόμπους».
Το έργο αντλεί έμπνευση από τα βιβλία της Γεωργίας Σκοπούλη «Αυτές που γίναν ένα με τη γη» και της Μαργαρίτας Φρανέλη «Μαμά, κι εγώ δεν σ’ αγαπώ», μεταφέροντας στη σκηνή στοιχεία της ελληνικής λαογραφίας και της συλλογικής μνήμης με σύγχρονη ματιά και κοινωνική ευαισθησία.
Συγκινητική ήταν και η παρουσία της συγγραφέως Γεωργίας Σκοπούλη, η οποία εμφανώς φορτισμένη συναισθηματικά αναγνώρισε ότι τα παιδιά «είπαν την αλήθεια» μέσα από τις ιστορίες των γυναικών που παρουσιάστηκαν επί σκηνής. Η στιγμή αυτή επιβεβαίωσε πως η θεατρική πράξη δεν λειτούργησε μόνο ως σχολικό εγχείρημα, αλλά ως ουσιαστική καλλιτεχνική και κοινωνική παρέμβαση.
Μαθητές
- Γιαγιά Μαργαρίτα: Ανδρονίκη Κίτσου
- Μαργαρίτα: Ελένη Παπαδοπούλου
- Γιαγιά Ελένκω: Στέλλα Ρούτση
- Κάκια: Ίριδα Καρασαβόγλου
- Γιαγιά Βασιλική: Κωνσταντίνα Πλαστήρα
- Ιάσονας: Βησσαρίωνας Σύψας
- Γιαγιά Ελευθερία : Μελίνα Πουλιάνου
- Ψυχολόγος: Δημήτρης Λάζαρης
- Παππούς Θύμιος – Φάνης – Γρηγόρης – Δημοσθένης – Χαράλαμπος : Θανάσης Τάτσης
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Λάμπρος Βέλλιος
Σε μια εποχή όπου η νέα γενιά συχνά κατηγορείται για αποστασιοποίηση οι μαθητές απέδειξαν ότι το σχολείο μπορεί ακόμη να παράγει πολιτισμό υψηλού επιπέδου, σκέψη, ενσυναίσθηση και αυθεντική τέχνη.
