Τρελαίνομαι να πηγαίνω για ψάρεμα, είτε μόνος μου είτε με παρέα, αρκεί να ψαρεύω.

Πριν από λίγες μέρες πήγα για ψάρεμα μαζί με τους συμμαθητές μου, την κ. Αναστασία και τον κ. Κωνσταντίνο. Μαζί με δύο συμμαθητές μου είχαμε συνάντηση στην Ομόνοια για να κατεβούμε όλοι μαζί να πάμε στο μέρος που θα ψαρεύαμε. «Σχεδόν φτάσαμε», είπε ο ένας από τους δύο. Κάπου εκεί βρήκαμε έναν ακόμη φίλο μας και κατευθυνθήκαμε στον προορισμό μας. Εκεί είδαμε την κ. Αναστασία που χοροπηδούσε από την χαρά της  επειδή ήρθαμε. Σιγά σιγά τακτοποιηθήκαμε, αφήσαμε τις τσάντες μας, ήπιαμε μια γουλιά νερό και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τα καλάμια μας. «Φσίουνγκκκκ…» ακούγεται από το καλάμι μου. Ωχ! Φωνές ακούω, για να πάω να δω τι γίνεται. Ο Γ. έπιασε το πρώτο ψάρι!

Αρκετά λεπτά, αρκετές ώρες και ο κουβάς γέμισε με προικιά. Τώρα είναι το αποκορύφωμα… Ξαφνικά, είδα τον Ά. να ψαρεύει στα βράχια. «Δεν πηγαίνω και ΄γω;», είπα. Μαζί με εμένα ήρθανε δύο συμμαθήτριές μου, η Α. και η Β.. Καθίσαμε λοιπόν λίγο εκεί πέρα και… γυρνάει η Β. να μιλήσει στην Α., γυρνάει και η Α. να την ακούσει και από το πουθενά ακούστηκε ένα «Μπλουμ!». «Έπεσα στη λίμνη!», φώναξα. Ανέβηκα λοιπόν από τα βράχια καταβρεγμένος και τους είδα όλους να γελάνε μαζί μου. Προφανώς γελούσα και εγώ μαζί τους. Με αυτά και με αυτά ήρθανε να με πάρουνε. Πήγα σπίτι, έκανα μπάνιο, ντύθηκα και ξαναγύρισα για ψάρεμα. Καθίσαμε κάνα δίωρο ακόμα. Έπειτα πήγαμε λίγο για τρέξιμο με την κ. Αναστασία, τα μαζέψαμε και φύγαμε.

Περάσαμε τέλεια και εύχομαι να ξαναπάμε!

Θ.Γ.