Ο Πάμπλο Πικάσο γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 Οκτωβρίου 1881. Πατέρας του ήταν ο Χοσέ Ρουίθ Μπλάσκο, καθηγητής του σχεδίου και μητέρα του η Μαρία Πικάσο, της οποίας το πατρικό όνομα χρησιμοποιεί για να υπογράφει αργότερα τα έργα του. Ζωγράφιζε από παιδί και σε ηλικία 14 ετών μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Έζησε και εργάστηκε τόσο στην Ισπανία, όσο και στη Γαλλία, όπου πέθανε το 1973 σε ηλικία 92 ετών. Ο Πικάσο ως ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης και δραματουργός ήταν ιδιαίτερα πολύπλευρος. Η εφευρετικότητα του και η διάθεση του για πειραματισμούς δυσχεραίνουν την κατάταξη του σε μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική κατηγορία. Ως παρακαταθήκη άφησε περίπου 20000 αυτοτελή έργα του κάθε μορφής!!! Ο Πικάσο όμως,3D δεν είναι μόνο ο άνθρωπος και το έργο του. Είναι θρύλος, σχεδόν μύθος. Για το ευρύ κοινό αποτελεί την προσωποποίηση της μεγαλοφυίας στη σύγχρονη τέχνη.

Με τα παιδιά ασχοληθήκαμε με έργα απο τη Γαλάζια Περίοδο του Πικάσο, που όπως παρατήρησαν εκφράζεται το συναίσθημα της λύπης μέσα από τις αποχρώσεις του μπλε! Συνεχίσαμε με τα έργα του από την περίοδο του κυβισμού όπου οι μορφές μοιάζουν σαν να κομματιάζονται και άλλες φορές σαν να ενώνονται η μια με την άλλη!

Ενώσαμε λοιπόν τα τραπέζια και ακολουθώντας απλές οδηγίες απο το βίντεο “How to draw like Picasso”,ζωγραφίσαμε δυο πρόσωπα σαν ένα! Χρησιμοποιήσαμε μολύβι- κηρομπογιά και στο τέλος η κυρία μαύρο μαρκαδόρο πάνω στο περίγραμμα των παιδιών! Το αποτέλεσμα; Αστείο, έντονο, δημιουργικό, πολύ Πικάσο!!!

Στο τέλος, συζητήσαμε το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο, την Γκερνίκα, την απεικόνιση του Γερμανικού Βομβαρδισμού της ομώνυμης πόλης της Ισπανίας. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Καθότι είχαμε ήδη ασχοληθεί με τα παιδιά με την 28η Οκτωβρίου 1940, αναγνώρισαν αμέσως το θέμα του πίνακα, τον οποίο είδαμε ¨ζωντανεύει” σε σχετικό βίντεο με 3D απεικόνιση. Σχεδιάσαμε κι εμείς τη δική μας Γκέρνικα, μόνο με μολύβι. Συμφωνήσαμε πως ο πόλεμος είναι ¨΄ασχημος”, ¨περίεργος¨, ¨τρομαχτικός¨, ¨επικίνδυνος¨, ¨φοβερός¨ και σίγουρα ΟΧΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!

Και όπως μας έμαθε ο Πικάσο ¨Δεν ζωγραφίζω αυτό που βλέπω, ζωγραφίζω αυτό που σκέφτομαι!¨

Αρχικά ζωγραφίσαμε την οικογένειά μας και μιλήσαμε για αυτήν. Έπειτα χωριστήκαμε σε ζευγάρια, κάθε ζευγάρι πήρε μια φωτογραφία και έπρεπε να απαντήσει στις ερωτήσεις: Τι βλέπω; Τι σκέφτομαι;

Στη συνέχεια, παρουσιάσαμε τις φωτογραφίες στην ολομέλεια και συζητήσαμε, μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας. Τις επόμενες μέρες, συγκρίναμε αυτές τις οικογένειες με τις δικές μας και διαπιστώσαμε ομοιότητες και διαφορές. Με μεγάλη μας χαρά ¨διαβάσαμε¨ και τα μικρά βιβλία των οικογενειών σας και σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό.

Τα βιβλιαράκια τα έχουμε σε ένα κουτί και τα ¨διαβάζουμε¨ξανά με τους φίλους μας!

Διαβάσαμε το παραμύθι ¨Κάποιος να με αγαπάει¨που αναφέρεται στην πράξη της υιοθεσίας και αποφασίσαμε να το δραματοποιήσουμε. Τα παιδιά διάλεξαν τους ρόλους τους!

Υπήρχαν οι ρόλοι του αφηγητή, τα ποντικάκια, η μαμά ποντικίνα, ο τυφλοπόντικας, ο σκαντζόχοιρος, τα βατραχάκια.

Βαφτήκαμε! Ο αφηγητής ¨διάβαζε¨το παραμύθι και οι μικροί ηθοποιοί έπαιζαν το ρόλο τους. Περάσαμε όμορφα!

Αφού αποχαιρετήσαμε τον κύριο Paddighton,λίγο καιρό μετά μας έστειλε αυτό το γράμμα! Οπότε χωριστήκαμε σε ζευγάρια για να κατασκευάσουμε οτι μας ζητήσει!

Αρχικά, τοποθετήσαμε την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου στην ιστοριογραμμή μας (όπου θα βάζουμε τα ιστορικά γεγονότα με τα οποία θα ασχολούμαστε). Έπειτα την παρουσιάσαμε με τη χρήση πλαστικοποιημένων εικόνων. Αυτές τις εικόνες και τους χάρτες ( Ελλάδας, παγκόσμιος ) που χρησιμοποιήσαμε τους έχουμε στις γωνιές της τάξης για να παίζουν και να αναδιηγούνται την ιστορία, τα παιδιά στις ελεύθερες δραστηριότητες. Στη συνέχεια, ασχοληθήκαμε με τις φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου.

Χωριστήκαμε σε ζευγάρια, συζητήσαμε ( Τι βλέπω – Τι σκέφτομαι) και παρουσιάσαμε τις φωτογραφίες μας στην ολομέλεια.

Τοποθετήσαμε τις φωτογραφίες στον πίνακα δίπλα στις φωτογραφίες με τις οικογένειες. Τις επόμενες μέρες, τις συγκρίναμε, συζητήσαμε τι βιώνουν και τι κάνουν οι οικογένειες σε περίοδο ειρήνης και σε περίοδο πολέμου. Μάθαμε τα ποιήματα μας (όπως και όσο μπορούσαμε), τραγουδήσαμε τα τραγούδια ¨Τα ραφτικά της γιαγιάς¨και ¨Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του¨, φτιάξαμε το σημαιάκι μας και τέλος κάναμε τη γιορτή μας μαζί με τα παιδιά της κυρίας Ελένης και της κυρίας Μαίρης.