Παίρνοντας παράδειγμα από την Βούλα Παπαϊωάννου! Φανταστήκαμε ότι έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και τραβήξαμε

τις δικές μας φωτογραφίες!

ΉΡΩΕΣ

Στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας Ήρωες και επηρεασμένοι από τη δουλειά της Βούλας Παπαϊωάννου αποφασίσαμε, από μια ιδέα μιας μαθήτριας της τάξης μας και με τη σύμφωνη γνώμη όλων, να γίνουμε κι εμείς μικροί, απλοί, καθημερινοί ήρωες προσφέροντας απλόχερα κάτι πολύ δικό μας, την αγκαλιά μας! Μια αγκαλιά για όποιον/ όποια την έχει πραγματικά ανάγκη και τη χρειάζεται!

Χωριστήκαμε λοιπόν σε ομάδες, πρώτα όσοι/όσες ήθελαν να ενημερώσουν τι μάθαμε για τους ήρωες κι έπειτα όσοι/όσες ήθελαν να προσφέρουν εθελοντικά την αγκαλιά τους. Δημιουργήσαμε καρτέλες με τα ονόματά μας, κάνοντας πρόβες για το πως θα μιλήσουμε, εξηγήσαμε πως όσοι προσφέρουν την αγκαλιά τους, δεν θα μπορέσουν να την αρνηθούν σε όποιον/όποια τη ζητήσει, στο πλαίσιο φυσικά της επίσκεψης μας στη τάξη της τετάρτης τάξης δημοτικού. Και κάπως έτσι με πολύ ενθουσιασμό και ανυπομονησία χτυπήσαμε την πόρτα της τάξης απέναντι από τη δική μας! Διστακτικοί εκείνοι, λίγο ντροπαλοί κι εμείς , μπήκαμε μέσα και η Αργυρή, η Αριάδνη Κ., η Αριάδνη Σ., παρουσίασαν τους σούπερ ήρωες, τους τετράποδους ήρωες, τους ήρωες της Επανάστασης του 1821, τους καθημερινούς ήρωες!

Έπειτα οι εθελοντές: Μαρία, Αγγελική, Αχιλλέας Αν., Νίκος Π., Αχιλλέας Αχ., Κάτια, Μανώλης Στ., Δήμητρα, Σοφοκλής και Μανώλης Π., πρόσφεραν την αγκαλία τους σε όποιον/όποια δεν δίστασε να τη ζητήσει! Και ίσως δεν μπορείτε να δείτε τα συναισθήματά των παιδιών στα προσωπά τους, σίγουρα όμως αντιλαμβάνεστε τη δυναμική και τον αντίκτυπο της προσφοράς τους!

Όταν επιστρέψαμε στην τάξη μας απαντήσαμε στο ερώτημα: Πώς αισθανόμαστε, τι συναισθήματα νιώσαμε εκείνη τη στιγμή;

• Χαρα!
• Μου άρεσε!
• Φροντίδα!
• Ζεστή αγκαλιά!
• Ένοιωσα την καρδιά μου να ζεσταίνεται!
• Αγάπη!
• Ντροπή!
• Σαν όνειρο!
• Φόβο! Δεν ήξερα πως θα είναι η αγκαλιά με κάποιον άλλο που δεν είναι η οικογένειά μου.

ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Η Βούλα Παπαϊωάννου (1898- 1990) υπήρξε μια γυναίκα που αγαπούσε τη ζωγραφική, την αρχαιολογία, τη φιλολογία, τη μουσική και τα ταξίδια. Η ίδια χαρακτήριζε τον εαυτό της ως ερασιτέχνη φωτογράφο και όλη της τη ζωή εργάστηκε στο πλαίσιο της χώρας σιωπηλά, με συνέπεια και συγκεκριμένη άποψη γύρω από την επιλογή και την αισθητική των φωτογραφικών της θεμάτων.

“Τη φωτογραφία δεν την έκανα ποτέ επάγγελμα. Ποτέ δεν ήθελα και έλεγα πάντοτε ότι δόξα τω Θεώ, δεν έχω την ανάγκη να κάνω τη φωτογραφία βιοποριστικό επάγγελμα. Η τέχνη δεν μπαίνει στον βιοπορισμό. Να κάνω οτιδήποτε για να παίρνω ένα μισθό αλλά όχι από την τέχνη!”

Όταν η Βούλα Παπαϊωάννου πρότεινε το 1978, στο Μουσείο Μπενάκη τη δωρεά του έργου της (13500 αρνητικά, 4000 εκτυπώσεις, 720 φωτογραφίες μικρών διαστάσεων, εννέα χειροποίητα λευκώματα, καρτ ποστάλ, επιστολές, έγγραφα και διακρίσεις) ηλικιωμένη και κουρασμένη από μια χρόνια πάθηση των ματιών, ελάχιστοι μπορούσαν να ταυτίσουν στο πρόσωπό της, τη μικρόσωμη γυναίκα που την περίοδο της Κατοχής εισχωρούσε κρυφά στα νοσοκομεία για να αποθανατίσει με τη μηχανή της το φριχτό θέαμα των αποσκελετωμένων παιδιών ή τη φωτογράφο που μετά την Απελευθέρωση έφτανε στα πλέον απομακρυσμένα ελληνικά χωριά, εκεί όπου ο πόλεμος είχε σπείρει θάνατο, καταστροφή και άκρα ένδεια στους επιζήσαντες.

Στο νηπιαγωγείο ήρθαμε σε επαφή με το έργο της Βούλας Παπαϊωάννου, στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας ΄΄Ηρωες” και συγκλονιστήκαμε από τη δύναμη και τη σκληρή αλήθεια των φωτογραφιών της!

Τελικά, ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι ούτε τόσο ελκυστικός όσο στις οθόνες (τηλεόραση, παιχνίδια, κινητό κ.α.), έχει συνέπειες προσωρινές ή μόνιμες στους ανθρώπους και κυρίως στα μικρά παιδια!

Αποφασίσαμε κι εμείς να ¨φωτογραφίσουμε¨ όπως η Βούλα Παπαϊωάννου τους ¨ ήρωες¨της δικής μας καθημερινότητας!

Ρωτήσαμε τα παιδιά ¨Τι χρειάζεται να κάνει κάποιος για να θεωρείται ήρωας;¨.

• Μας είπαν
• Χρειάζεται στολή.
• Να σώζει τους ανθρώπους.
• Να είναι δυνατός, έξυπνος, να διορθώνει μηχανήματα, να κάνει επανάσταση.
• Να αγαπάει τους φίλους τους.
• Να σώζει τη Γη, τα πράγματα, να είναι αστυνομικός ή πυροσβέστης, να ξεσηκώνει τους Έλληνες για επανάσταση.
• Να αγαπάει τον κόσμο, να πεθαίνουν για να κάνουν κάτι.
• Να προστατεύει τους άλλους, να έχει δυνάμεις, να μην είναι κακός, να βοηθάει τους φτωχούς.
• Να σώζει τα ζώα.

Έπειτα ρωτήσαμε τα παιδιά: ¨ Τι μπορεί να κάνει ένας σούπερ ήρωας;¨

Μας είπαν:

• Μερικές φορές μπορεί να νικήσει τους κακούς.
• Περπατάνε ψηλά στα κτήρια και μπορούν να πανε ανάποδα στο ταβάνι.
• Βγάζουν laser από τα μάτια τους.
• Σπάνε τοίχους.
• Έχουν ασπίδες.
• Είναι δυνατοί, σούπερ γρήγοροι, μπορούν να πετάξουν, κανουν pause και σταματάνε οι κακοί. 

  Στη συνέχεια μιλήσαμε και για άλλους ήρωες, τις ομάδες διάσωσης που επεμβαίνουν σε σεισμούς και φυσικές καταστροφές. Τους πυροσβέστες, τους γιατρούς, τους ναυαγοσώστες, τους σκύλους διασώστες.

Επιπλέον, τα παιδιά ζωγράφισαν όσο περισσότερους ήρωες γνωρίζουν.