Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.
Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”».
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης τα παιδιά της Β και Γ τάξης του σχολείου μας συναντήθηκαν διαδικτυακά με τον ποιητή Γιώργο Μενέλαο Μαρίνο, μίλησαν μαζί του για
την ποίηση και ακολουθώντας τη συμβουλή του τα παιδιά της Β τάξης του έστειλαν τα δικά τους ποιήματα!
Ο ίδιος ο ποιητής μας έστειλε το δικό του Βιβλίο (σε πέντε αντίτυπα) για τη σχολική μας βιβλιοθήκη με τίτλο «Ο πατέρας μου καπνίζει σαν φουγάρο».
Ο Γιώργος Μενέλαος Μαρίνος, είναι ποιητής, τραγουδοποιός και παραμυθάς. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ξενιτεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με περιουσία μια βαλίτσα όνειρα για να γυρίσει όλη την Ευρώπη. Για μεγάλο διάστημα έμεινε στην Γαλλία και στην Ελβετία, για να καταλήξει το 1965 στην Δανία όπου δημιούργησε οικογένεια και πολλά βιβλία. Εκεί εργάστηκε σαν παιδαγωγός κλόουν, για αρκετά χρόνια, όπου δημιούργησε και το “θέατρο της βαλίτσας”. Πολλά βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα Δανέζικα και στα Σουηδικά, για παιδιά, και έχουν κυκλοφορήσει στις χώρες αυτές με επιτυχία. Επίσης, έχει μελοποιήσει πολλά από τα τραγούδια του, που κυκλοφόρησαν και στην ελληνική δισκογραφία. Έχει γράψει έως σήμερα 36 πεζά και ποιητικά βιβλία καθώς και θέατρο για παιδιά, ενώ ποιήματά του περιέχονται στα αναγνωστικά της Α΄και Β΄τάξης των Δημοτικών Σχολείων. Εξαιρετικά πολυτάλαντος, έχει γίνει γνωστός ως παιδαγωγός, πεζογράφος, ποιητής, συνθέτης, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε ως κλόουν σε πολλές χώρες, όπως: Δανία, Σουηδία, Ρωσία, Ιταλία, Ελβετία, Καταλονία, κ.α. Με την τελευταία αυτή ιδιότητά του έχει παρουσιαστεί και σε εκπομπές για παιδιά, της Ελληνικής τηλεόρασης. Τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στην Αίγινα.
Ο Γιώργος Μαρίνος δεν μιλάει στα παιδιά αλλά μιλάει με τα παιδιά. Πολλά από τα έργα του φτιάχτηκαν μαζί τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γνωστό ποίημά του “Ειρήνη”,
που προέκυψε μέσα από ένα διάλογο του δημιουργού με μαθητές της Α΄Δημοτικού ενός σχολείου της Δανίας.
