13ο Δημοτικό Σχολείο Αμαρουσίου

ΑΧΙΛΛΕΑΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ

ΚΑΛΛΙΟΠΗ

ΕΛΕΝΗ ΝΙΚΗ 1η

ΕΛΕΝΗ ΝΙΚΗ 2η  

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

ΝΙΚΟΣ Κ.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΑΛΕΞ

ΛΥΔΙΑ Μ.  ΛΥΔΙΑ Ι. 1η

ΛΥΔΙΑ Μ.  ΛΥΔΙΑ Ι. 2η

ΝΙΚΟΣ Α.

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΗΛΙΑΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ

ΤΜΗΜΑ Γ2

ΙΩΑΝΝΑ- ΕΒΙΤΑ 

ΓΙΩΡΓΟΣ- ΟΛΓΑ

ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ-ΘΕΟΦΑΝΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ – ΑΡΤΕΜΙΣ

ΝΙΚΟΛΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ-ΝΙΚΟΣ 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΑΜΕΛΙ

ΜΑΡΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Γ

ΠΩΛΙΝΑ-ΟΛΥΜΠΙΑ

ΣΟΦΙΑ-ΣΙΛΙΑ

ΑΛΕΞΗΣ

ΛΗΔΑ- ΣΟΦΙΑ

Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες είναι γλυκά συνυφασμένα με τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!

Από πού όμως προήλθαν ο κουραμπιές και το μελομακάρονο και πως πήραν το όνομά τους;

Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, δρ. κοινωνιολογίας της Ιστορίας, Παντείου πανεπιστημίου, μουσικολόγος και δικηγόρος η ρίζα είναι:

Qurabiya στα Αζέρικα, Kurabiye, στα Τούρκικα και φυσικά Κουραμπιές στα ελληνικά, που στην κυριολεξία σημαίνει Kuru = ξηρό, biye = μπισκότο. Όμως, η ονομασία μπισκότο καθιερώθηκε τον Mεσαίωνα, ετυμολογικά προερχόμενη από το λατινογενές bis-cuit, που σημαίνει ψημένο δύο φορές (στα αρχαία ελληνικά λεγόταν δί-πυρον), ως τεχνική ψησίματος για να μην «χαλάει» εύκολα ο άρτος, κυρίως των στρατιωτών και των ναυτικών.

Στα σύγχρονα ιταλικά, η λέξη είναι biscotto (τo cookies έχει φλαμανδική / ολλανδική προέλευση που πέρασε στην αγγλική γλώσσα). Το λατινικό bis-cuit διαδόθηκε μέσω των Βενετών εμπόρων και στην Ασία, όπου καθιερώθηκε ως παραφθορά της λατινικής λέξης, σε biya/biye, οπότε συνδέθηκε με το δικό τους Qura /Kuru (ξηρό) και έδωσε τη νέα μικτή (λατινο-ανατολίτικη) λέξη Qurabiya / Kurabiye, η οποία με αντιδάνεια ξαναγύρισε στη δύση και ελληνοποιημένη πλέον έδωσε το «κουραμπιές» με την έννοια του ξηρού μπισκότου, που διανθίστηκε με αμύγδαλα, ζάχαρη άχνη κ.λπ.

Τα μελομακάρονα έχουν ετυμολογικά αρχαιοελληνική προέλευση όσο και αν το μυαλό πάει στο «ιταλικό» μακαρόνι. Στα λεξικά αναφέρεται ότι η λέξη «μακαρόνι» παράγεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη «μακαρωνία» (επρόκειτο για νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά, όπου μακάριζαν το νεκρό).

Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μακαρία», που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του σύγχρονου μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία. Αργότερα, όταν η μακαρία περιλούστηκε με σιρόπι μελιού ονομάστηκε: μέλι+μακαρία = μελομακάρονο και καθιερώθηκε ως γλύκισμα του 12ημέρου, κυρίως από τους Μικρασιάτες Έλληνες και με το όνομα «φοινίκια». Οι Λατίνοι και αργότερα οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακαρωνία ως maccarone που τελικά κατέληξε να σημαίνει το σπαγγέτι. Τέλος, από το μεσαίωνα και μετά στη Γαλλία και την Αγγλία, ένα είδος αμυγδαλωτού μπισκότου ονομάστηκε «macaroon» (το γνωστό σε όλους σήμερα «μακαρόν»).

Για να ξέρουμε τί τρώμε…

Μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα οι μαθητές των τμημάτων Γ1 και Γ2 επισκεφθηκαν την ιστοσελίδα www.storybird.com. Στα πλαίσια του μαθήματος των ΤΠΕ τους ανατέθηκε να δημιουργήσουν μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία με τίτλο “Είναι Χριστούγεννα” και αφέθηκαν ελέυθεροι να επιλέξουν μόνοι τους το στυλ και τις εικόνες της ιστορίες τους. Και φυσικά η σύλληψη της ιδέας αλλά και ολόκληρη η ιστορία ανήκε αποκλειστικά στους μαθητές.

Οι ιστορίες που συνέλαβαν ήταν πρωτότυπες και εντυπωσιακές για την ηλικία τους!

ΤΜΗΜΑ Γ2

ΙΣΤΟΡΙΑ ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΑΙ ΕΒΙΤΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΙ ΟΛΓΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ ΚΑΙ ΘΕΟΦΑΝΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΙ ΑΡΤΕΜΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑ

Ο ΜΗΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Ετυμολογία: Δεκέμβριος από το Δέκα ως Δέκατος μήνας (στο ρωμαϊκό ημερολόγιο).

Ο χρόνος για τους Ρωμαίους άρχιζε από τον Μάρτιο. Έτσι ο Δεκέμβριος ήταν ο Δέκατος μήνας του χρόνου. Αυτό ακριβώς σημαίνει και το όνομά του που προέρχεται από τη λατινική λέξη decem που σημαίνει δέκα.

Δωδέκατος μήνας έγινε στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. 

Ο λαός μας τον λέει και Χριστουγεννιάτη, Χιονιά, Βρομαλίτη, Χριστουγεννάρης, Χριστουγεννάς, Άσπρος ή Ασπρομηνάς, Χιονιάς.

Με το Ιουλιανό ημερολόγιο, το χειμερινό ηλιοστάσιο έπεφτε το 19ο αιώνα στις 9 του Δεκέμβρη. Οι άνθρωποι είχαν προσέξει αυτή τη σταδιακή αύξηση του φωτός από αυτή τη μέρα – αφού ο Ήλιος και το φως έπαιζαν, και παίζουν, σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Παρετυμολογώντας, λοιπόν, το όνομα της Αγίας Άννας, η μέρα παίρνει μια «ανάσα» ή γίνεται «άνετη», του αγίου Σπυρίδωνα, που γιορτάζει στις 12 Δεκεμβρίου, έλεγαν:

«Απ’ του αγίου Σπυρίδωνα μεγαλώνει η μέρα κατά ένα σπυρί».

Στις 19 Δεκεμβρίου, παραμονή του άγιου Ιγνάτιου, η αύξηση του φωτός είναι σημαντική, παρετυμολογώντας του άγιου το όνομα έλεγαν

«αύριο είναι ο άγιος Αγνάντιος αγναντεύει ο ήλιος προς το καλοκαίρι».

 Το Δεκέμβρη έχουμε τις μικρότερες μέρες. Από τα Χριστούγεννα όμως και ύστερα αρχίζουν να μεγαλώνουν.

Το κρύο συνδέεται με τρεις κυρίως γιορτές στην αρχή του Δεκέμβρη:

της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα, και του Αϊ-Νικόλα.

Λέει η παροιμία:

«Βαρβάρα βαρβαρώνει, αϊ-Σάββας σαβανώνει, αϊ-Νικόλας παραχώνει».

ΠΗΓΗ : 

http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=705&Itemid=83

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/proverbs/categories/169#ixzz3KdP2mCys