1. 1. Το ταξίδι μας ξεκίνησε με αφορμή το έθιμο του Μικρασιατικού Συλλόγου Πτολεμαΐδας “Η Παναγιά η Μεσοσπορίτισσα” στις 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου. Είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο στις πόλεις της Μ.Ασίας.  Γινόταν προσφορά σε όσπρια και δημητριακά. Επίσης, οι ψαράδες της περιοχής των παραλίων της Μ.Ασίας  ήθελαν να συνεισφέρουν σε αυτήν την προσφορά και έδιναν ψάρια.Το έθιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Οι γυναίκες της πόλης βράζουν στα σπίτια τους όσπρια (όπως ρεβίθια, φασόλια και φακές), αλλά και στάρι, αναβιώνοντας την αγροτική παράδοση που ήθελε ο καθένας να βράζει ό,τι παρήγαγε. Κατόπιν, τα πηγαίνουν στο Μικρασιατικό Σύλλογο, όπου μέσα σε ένα καζάνι γίνεται η «σύβραση», δηλαδή το βράσιμο όλων των παραπάνω μαζί με πετιμέζι, ρόδι και σταφίδες, που διανέμεται στον κόσμο που έχει ανέβει στην εκκλησία για να παρακολουθήσει την εορταστική λειτουργία, προσκομίζοντας άρτους και πρόσφορα για τον εορτασμό της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας.

2.Ακολούθησε το ππαραδοσιακό έθιμο τα Αϊτάκια απο τη Σμύρνη.Τα Αϊτάκια (ή Αετουδάκια) της Σμύρνης είναι ένα παραδοσιακό πρωτοχρονιάτικο έθιμο και ένα ιδιαίτερο γλυκό (κουλουράκι) που έφτιαχναν οι Ελληνίδες στη Σμύρνη, τα Βουρλά και γενικότερα στα παράλια της Μικράς Ασίας. Ακολουθούν οι βασικές πληροφορίες για τα Αϊτάκια:

Τι είναι: Πρόκειται για μυρωδάτα κουλουράκια, τα οποία είχαν το σχήμα του βυζαντινού δικέφαλου αετού συμβολίζοντας τη δύναμη, τη λεβεντιά και την ελπίδα για μια χρονιά “στα ύψη”.

Το Έθιμο: Τα τοποθετούσαν στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, συνήθως μπροστά από το μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας, για να ευχηθούν “όπως τον αετό, έτσι περήφανα να πετάει η οικογένεια”.

Η Σφραγίδα: Για το σχήμα τους χρησιμοποιούσαν μια ειδική, σκαλιστή ξύλινη σφραγίδα που περνούσε από γενιά σε γενιά.

Συστατικά: Η συνταγή περιλαμβάνει συνήθως αυγά,αλεύρι, ζάχαρη, λάδι ή βούτυρο, πορτοκάλι, κανέλα, γαρύφαλλο

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το έθιμο μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από τους πρόσφυγες και διατηρείται μέχρι σήμερα σε αρκετές οικογένειες ως ανάμνηση της παράδοσης.

²

3. Ακολούθησε η επίσκεψη στον Μικρασιατικό Σύλλογο. Παρατηρήσαμε το κτίριο και τον χώρο. Στη συνεχεια, επιστρέψαμε στο σχολειο και τα παιδιά ζωγράφισαν το κτίριο του Μικρασιατικού Συλλόγου.

4. Τραγουδήσαμε το παραδοσιακό τραγούδι της Σμύρνης “Να το πούμε ένα”.

Το έμαθαν οι μαθητές μας και ακολουθεί ηχογράφηση με τις δικές τους φωνές.

Ακόμη, σας παραθέτουμε το οπτικοποιημένο υλικό που χρησιμοποίησαμε με προβολή στον προτζεκτορα για να τους βοηθήσουμε στην εκμάθηση του.