Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο σχολείο. Η ημέρα αυτή αποτελεί μια αφορμή για ανταλλαγή σκέψεων, πληροφοριών και ιδεών και ενεργοποίηση δράσεων ευαισθητοποίησης για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας και του εκφοβισμού που εκδηλώνεται μεταξύ των μαθητών/τριών, ώστε να αποτραπούν οι αρνητικές συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Πόσοι από εμάς δεν θυμόμαστε περιστατικά από την παιδική ακόμα ηλικία, με «νταήδες» στο σχολείο μας ή στη γειτονιά μας. Ο σχολικός εκφοβισμός είναι φαινόμενο που άρχισε να κορυφώνεται ανησυχητικά τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο προϋπήρχε σαν φαινόμενο και μελετήθηκε ως κοινωνικό φαινόμενο στη Σουηδία και τη Νορβηγία την περίοδο 1970-1993, με αφορμή την αυτοκτονία τριών νεαρών αγοριών, έπειτα από το συνεχή εκφοβισμό που υπέστησαν από συμμαθητές τους στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Το περιστατικό οδήγησε στη δημιουργία ενός προγράμματος πρόληψης του προβλήματος, γνωστού ως Olweus Bullying Prevention Program, που εφαρμόζεται σήμερα ευρέως σε πολλές χώρες του κόσμου.
Με αφορμή την ημέρα αυτή, την Πέμπτη 6 Μαρτίου 2025, και στα πλαίσια δράσεων ενεργούς πολιτειότητας το Νηπιαγωγείο μας, αφιέρωσε χρόνο σε βιβλία, κουκλοθέατρο, παιχνίδια ρόλων και δημιουργία μεγάλου πανώ για την ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας.
«Αν ένα παιδί αντιμετωπίζεται με επικρίσεις μαθαίνει να καταδικάζει.
Αν ένα παιδί αντιμετωπίζεται με εχθρότητα μαθαίνει να επιτίθεται.
Αν ένα παιδί γελοιοποιείται μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει με την ντροπή μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
Αν ένα παιδί νιώθει ασφάλεια μαθαίνει να πιστεύει στους άλλους.
Αν ένα παιδί είναι αποδεκτό μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του».
Ανώνυμος ποιητής (Burns, 1986)
Είναι μείζονος σημασίας να αναγνωρίζουμε το σχολικό εκφοβισμό και να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να εκφράζουν τα προβλήματά τους. Παραφράζοντας τα λόγια του Olweus (2009) υποστηρίζουμε κι εμείς ότι είναι θέμα θέλησης και εμπλοκής από την πλευρά μας στο να αποφασίσουμε πόση επιθετικότητα θα ανεχθούμε για το μέλλον των παιδιών μας.
Είμαστε καθημερινά περικυκλωμένοι από μηνύματα βίας. Οι εφημερίδες, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και γενικότερα οι διεθνείς ειδήσεις, μας υπενθυμίζουν συστηματικά ότι παντού εκδηλώνονται συσχετισμοί δυνάμεων (Μπεζέ 1998, σ. 20)
