ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ Ένα συναρπαστικό ταξίδι με καράβι την ελληνική γλώσσα

Δάσκαλος με πρώτο μισθό 560€ το μήνα. Και πού εισαι ακόμη…

Μαΐου 17th, 2012 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Δάσκαλος με πρώτο μισθό 560€ το μήνα

Δεν είναι μόνο η φτωχοποίηση των εκπαιδευτικών, όπως άλλωστε και όλων των εργαζομένων, που επιφυλάσσει το νέο μισθολόγιο.
Είναι και όλα τα υπόλοιπα που φέρνει η καταιγιστική οικονομική κρίση η οποία μαστίζει τη χώρα μας: απολύσεις, εφεδρεία, κατάργηση της μισθολογικής εξέλιξης, άγριες περικοπές σε συντάξεις, εφάπαξ και φοροαπαλλαγές,
αλλά και οι νέες συνθήκες εργασίας που μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό σε «κρατικό υπάλληλο» γενικών καθηκόντων ο οποίος θα απασχολείται όπου υπάρχει ανάγκη. Πώς τρέχει στις γειτονιές ο υδραυλικός; Κάπως έτσι. Αλλωστε, ήδη τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για να καλύπτουν κενά, οσονούπω θα τρέχουν από υπηρεσία σε υπηρεσία Δημοσίου, όπως εξάλλου θα αναγκαστούν να κάνουν όλοι οι έχοντες την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.
Ξεσηκωμός
Μ’ αυτά και μ’ αυτά οι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν να ξεσηκωθούν πάλι. Οι δάσκαλοι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν την απεργία διαρκείας του 2006, οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης συντονίζονται στο ίδιο μέτωπο, ενώ οι πανεπιστημιακοί ήδη έχουν προειδοποιήσει για έντονες και καθολικές αντιδράσεις αν επαληθευτούν οι πληροφορίες για περαιτέρω περικοπή (έως και 45%) των αποδοχών τους, οι οποίες δεν έχουν αναπροσαρμοστεί από το 2004, ενώ την τελευταία διετία έχουν υποστεί μείωση πάνω από 25%.
Η εικόνα που συνθέτουν τα τελευταία κακά νέα είναι πέραν πάσης απαισιόδοξης εκτίμησης. Η αμείλικτη γλώσσα των αριθμών δεν αφήνει περιθώρια.
*Ο νεοδιόριστος άγαμος δάσκαλος ξεκινά με 660 ευρώ αλλά μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις, βάσει των οποίων οι κρατήσεις για τους εκπαιδευτικούς τον πρώτο χρόνο θα είναι του ΙΚΑ και όχι του Δημοσίου, ο μισθός μειώνεται κατά 100 ευρώ. Δηλαδή, πρώτος μισθός 560 ευρώ. Για να φτάσει τα 1.000 ευρώ θα πρέπει να περιμένει περίπου 15 χρόνια ενώ… τα πολλά λεφτά, δηλαδή λίγο πάνω από 1.300 ευρώ, θα τα πάρει στα 25 χρόνια. Ο τελικός μισθός στην 35ετία είναι 1.371 ευρώ. Προ Μνημονίου, ο πρώτος μισθός ήταν 1.026 ευρώ και ο τελευταίος 1.617.
Δάσκαλοι

* Ανάλογη είναι η πορεία του έγγαμου, απλώς έχει περίπου 100 ευρώ περισσότερα λόγω γάμου και παιδιών. Για παράδειγμα, ένας έγγαμος δάσκαλος με δύο παιδιά θα ξεκινήσει με 634 ευρώ (734 μείον τα 100 ευρώ από τις κρατήσεις ΙΚΑ), στα 20 χρόνια θα παίρνει 1.215 ευρώ και στα 35 χρόνια 1.429 ευρώ. Ο ίδιος πατέρας πριν από το 2009 μπορούσε να ξεκινήσει με πρώτο μισθό 1.100 και να συνεχίσει με 1.215 ευρώ στην 20ετία και 1.705 ευρώ στην 35ετία.
Καθηγητές
* Ενας καθηγητής σε γυμνάσιο-λύκειο ξεκινά με 581 ευρώ (681 ευρώ μείον τα 100 των κρατήσεων ΙΚΑ) έναντι 1.099 ευρώ προ Μνημονίου, (μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009). Υστερα από δύο χρόνια θα φτάσει στα 783 ευρώ, ενώ από τον τέταρτο χρόνο θα παίρνει πάνω από 800 ευρώ. Στη δεκαετία θα πάρει μια… γενναία αύξηση και θα σπάσει το φράγμα των 900 ευρώ (980 ευρώ). Το δε πέρασμα στην κατηγορία άνω των 1.000 ευρώ θα το κάνει στα 14 χρόνια. Από τότε και μέχρι τα 23 χρόνια δεν θα ξεπεράσει τα 1.300 ευρώ. Στα 24 χρόνια εργασίας θα πατήσει την υψηλότερη μισθολογική κλίμακα και θα αμείβεται με 1.304 ευρώ το μήνα. Συνταξιοδιοτείται στα 35 χρόνια εργασίας με 1.371 ευρώ.
Πανεπιστημιακοί
* Σε ό,τι αφορά τους πανεπιστημιακούς, επισημαίνουν οι ίδιοι ότι το 2010, μεταξύ των ειδικών μισθολογίων, μόνο για τα μέλη ΔΕΠ η μισθολογική δαπάνη ήταν χαμηλότερη από τα επίπεδα του 2006 και «κάθε περαιτέρω περιστολή της είναι αδιανόητη». Τονίζουν δε πως «οι πληροφορίες για περαιτέρω περικοπή των επιδομάτων (που συνιστούν το 45% των καθαρών αποδοχών) θα οδηγήσει σε εξαθλίωση τους πανεπιστημιακούς δασκάλους που καλούνται να προσφέρουν το επιστημονικό έργο τους για την ανάπτυξη της χώρας». Σημειωτέον ο πρώτος μισθός, δηλαδή του λέκτορα, έχει διαμορφωθεί στα 1.660 ευρώ, ενώ του καθηγητή με 25ετία στα 2.239 ευρώ.
Περικοπές

*Ανατριχιαστικά εντυπωσιακός είναι ο κατάλογος των περικοπών τα τελευταία χρόνια.
* Με το νέο μισθολόγιο καταργούνται τα επιδόματα εξωδιδακτικής (356 ευρώ), διδακτικής προετοιμασίας (105 ευρώ ), ειδικής αγωγής (195 ευρώ ) και γάμου (35 ευρώ ).
* Το 2010 είχε γίνει μείωση σε όλα τα επιδόματα εκτός του κινήτρου απόδοσης, μείωση επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας και επιπλέον μείωση επιδομάτων.
* Το 2011 ακολούθησαν: κράτηση 2% στο σύνολο αποδοχών (εισφορά αλληλεγγύης ανέργων), κράτηση 1% (υπέρ ΤΠΔΥ), μείωση του κινήτρου απόδοσης στο μισό (από 100 ευρώ σε 50), μείωση αφορολόγητου, έκτακτη εισφορά.*

ΠΗΓΗ: enet.gr

Δημοσιευμένο στο Γενικά | 0 σχόλια »

«Άγιοι και Δαίμονες εις ταν Πόλιν» του Γιάννη Καλπούζου – εκδόσεις Μεταίχμιο»

Οκτωβρίου 17th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Το μυθιστόρημα «Άγιοι και Δαίμονες» είναι ένα συναρπαστικό λογοτέχνημα που επιζητεί την προσοχή του αναγνώστη σε ένα εξαιρετικά σμιλεμένο κείμενο: τόσο η πλοκή των γεγονότων όσο και η εκφραστική γλώσσα του συγγραφέα παρασύρουν τον αναγνώστη να εντρυφήσει στο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό υπόβαθρο της Πόλης του 19ου αιώνα.

Τον βασικό του κορμό υφαίνουν οι περιπετειώδεις διαδρομές των ρωμιών ηρώων του, η καταβύθιση στα μύχια της ψυχής τους, η καθημερινή ζωή, καθώς και τα ιστορικά γεγονότα όπως βιώθηκαν από απλούς ανθρώπους, αυτούς που γράφουν την κοινωνική ιστορία των λαών. Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές αλληλοδιαδέχονται στη σκυτάλη της αφήγησης, ο καθένας με ξεχωριστό ύφος και τη δική του γλώσσα, η οποία αποπνέει το άρωμα του καθημερινού λόγου εκείνων των χρόνων», αναφέρει σε συνέντευξή του ο Γιάννης Καλπούζος «Μέσα στο πεδίο της δράσης και των παθών των ηρώων – συνεχίζει – αναπαριστάνεται -προάγοντας και υπηρετώντας τη μυθοπλασία- η ανθρωπογεωγραφία, η τοπιογραφία και το λαογραφικό μωσαϊκό της εποχής, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μεταφερθεί σ’ αυτή, να κατανοήσει τον τρόπο ζωής και σκέψης των ανθρώπων αλλά και να συμμετέχει παραστατικά στα δρώμενα.»

Μέσα από τη διήγηση του κεντρικού ήρωα του Τζανή Κομνά και των άλλων προσώπων του μυθιστορήματος αποτυπώνονται με γλαφυρό τρόπο τα πολλά πρόσωπα της Πόλης από το 1808 έως το 1831, ενώ μυθοπλασία και πραγματικότητα συνταιριάζονται στο ίδιο υφαντό: οι Ρωμιοί της, η καθημερινή ζωή, δυνατές φιλίες, έρωτες, πλούτη, χαρέμια, φτώχεια, μεγιστάνες, τσαρλατάνοι, λωποδύτες, χασικλήδες, δερβίσηδες, ζητιάνοι, γενίτσαροι, αρνησίθρησκοι, κρυπτοχριστιανοί, οραματιστές, προδότες, λεσβίες, πόρνες, ερωμένες πατριαρχών όλοι οι τύποι ανθρώπων που απαντώνται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Συνταρακτικά γεγονότα στην Πόλη των αρχών του 19ου αιώνα, καταστροφικές πυρκαγιές, πολύβουα παζάρια, καπηλειά των 1.000 τ.μ., η τρομερή φυλακή του Μπάνιον, το μπουντρούμι και η αστυνομία του πατριαρχείου, φρενοκομεία, η Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Αισθησιακά αρώματα και αγιάσματα, λάσπες και αίμα που κυλάει ποτάμι, βασανιστήρια και αποκεφαλισμοί, η πανούκλα που θερίζει, βεγγαλικά και παρελάσεις συντεχνιών. «Πώς με όλα τούτα να μη γεννηθεί ο φόβος, αμά και να μη σκληράνει η ψυχή; Πώς να μη κάμει σκληρό πετσί ολόγυρά της και τίποτε να μη νιώθει; Πώς να μην απομείνεις μονάχα κορμί; Κι αυτό άθλιο, ωσάν ξένο να το λογαριάζεις» (σελ. 341).

Πριγκιπόνησα, Πόντος, Κερασούντα, Ιάσιο, Χίος, Τρίπολη, Ναύπλιο, Αλεξάνδρεια, Μανιάκι οι τόποι που διαδραματίζονται τα περιστατικά και οι αφηγήσεις του βιβλίου.

Ρωμιοί, Οθωμανοί, Φράγκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι οι φυλές που αναμειγνύονται στον ανθρώπινο συφερτό της Πόλης … «… Πιστεύω πως μια μέρα όλοι οι κάτοικοι της γης θα γίνουν ιγντίς (μιγάδες). Μα και πάλι θα βρίσκουν τρόπο να χωρίζονται. Η χώρα, η γλώσσα, η θρησκεία θα φαίνεται να είναι οι αιτίες και θα χωρίζονται σε νέες φυλές κι ας είναι όλοι ιγντίς. Κείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν φταίει το αίμα, ούτε οι θρησκείες ούτε οι γλώσσες για τα δεινά του λαού. Οι Οθωμανοί είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα. Ιγντίς είναι και η θρησκεία τους, αν το καλοσκεφτεί κανείς, όπως και των χριστιανών. Πήραν την Παλαιά Διαθήκη των Ιουδαίων, τόσα και τόσα στοιχεία από τους ΄Ελληνες του Δωδεκάθεου κι από άλλες θρησκείες των αρχαίων λαών. ΄Όλα λοιπόν ιγντίς. Γιατί τα δεινά του λαού; Γιατί εκείνοι που κυβερνούν φροντίζουν να διαιρούν για να βασιλεύουν. Ποτίζουν το λαό με το ένα και το άλλο, γίνονται τούτα ρίζωμα βαθύ μέσα του και ύστερα ρίχνονται να κατασπαράξουν κείνους που δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μαζί τους. Λέγουν στον Οθωμανό πως είσαι ανώτερος των ραγιάδων, κι αυτός, αντί να ιδεί ποιος του πατάει το σβέρκο, στρέφεται κατά του δύστυχου χαμάλη, που κάμνει την ίδια δουλειά με τη δική του…» (σελ. 184).

Οι «Άγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν» είναι ένα επικών διαστάσεων μυθιστόρημα που καθηλώνει με την περιπετειώδη ζωή των ηρώων του, το στοχασμό, το συναίσθημα και την ολοζώντανη αναπαράσταση της εποχής εκείνης. Ανεκτίμητη πνευματική δημιουργία του πολυτάλαντου Γιάννη Καλπούζου ο οποίος πιστεύω ότι θα ξόδεψε πολλές ώρες από τη ζωή του στη μελέτη της βιβλιογραφίας που αναφέρεται στην εποχή που περιγράφει στο βιβλίο. Παρά τον όγκο του είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα που διαβάζεται μονορούφι, προκαλώντας στον αναγνώστη χείμαρρους συναισθημάτων με τη ρεαλιστική περιγραφή ορισμένων σκηνών όπως π.χ. αυτή του «σταυρώματος» του Τζανή, όταν οι γενίτσαροι τον καρφώνουν σ’ έναν πλάτανο (συνήθης απ’ ότι φαίνεται και από άλλα σημεία τρόπος βασανισμού). Ανατριχιάζεις, κλείνεις τα μάτια, σαν να μη θέλεις να δεις παρακάτω, όταν περιγράφεται το γδάρσιμο ζωντανού ανθρώπου από τους δημίους του.

Συγκλονίζει η περιγραφή των σφαγών της Χίου το 1822 που στα σχολεία τις προσπερνάμε με λίγες γραμμές στην Ιστορία. Εδώ τις ζούμε σαν να ήμαστε εκεί κι ακούμε τις κραυγές τρόμου, βλέπουμε τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τα πτώματα που κείτονται άταφα. «Αλλά όσα και να ιστορήσω δεν φτάνουν για να ειπωθούν τα βάσανα του κόσμου», ομολογεί ο συγγραφέας ενώ κάνει το θλιβερό απολογισμό: «Είκοσι πέντε με τριάντα χιλιάδες κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν, κοντά στις πενήντα χιλιάδες πουλήθηκαν σκλάβοι».

Τραγούδια της εποχής, παροιμίες με συμπυκνωμένη τη λαϊκή σοφία, σκέψεις γύρω από τη ζωή και το θάνατο δεν λείπουν από το βιβλίο, ούτε η αγάπη για τον τόπο και η εξύμνηση της ομορφιάς του.

Αλλά, πιστεύω, η σημαντικότερη ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι η γλώσσα του. Με αληθοφάνεια προσεγγίζει τη γλώσσα της εποχής «που έρχεται σαν μυρωδιά από μένα’, λέει ο αφηγητής Τζανής. Κάποια δυσκολία θα ανέφερα ότι παρουσιάζει ο τεράστιος αριθμός τουρκικών λέξεων και φράσεων που χρήζουν ερμηνείας –ιδίως στα πρώτα κεφάλαια – αλλά με την πάροδο του χρόνου κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης εξοικειώνεσαι με το είδος αυτό του λόγου που ευκολύνεσαι όμως με την εξήγησή τους στο κάτω μέρος της σελίδας.

Το «Ιμαρέτ» το πολυδιαβασμένο πρώτο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου ήταν πιο ευαίσθητο, πιο γλυκό, με πλοκή και πλοκή και μύθο με αίσιο τέλος. Οι Άγιοι και Δαίμονες είναι σκληρό, ρεαλιστικό, και πυκνό, μια βιογραφία του βασικού ήρωα αλλά και ένα χρονικό σχεδόν μια τριακονταετίας. Ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσετε.

Διαβάστε ακόμη για το βιβλίο εδώ:

Πιστεύω στη σημασία της Ιστορίας
Κυνηγώ τους ανέμους
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=14/05/2011&id=274782
Για το Ιμαρέτ διαβάστε κριτική από τον Librofan εδώ:

Δημοσιευμένο στο ΒΙΒΛΙΟ-ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, Γενικά | 0 σχόλια »

«Κορίτσι απ’ αλλού…» Διήγημα της Κωνσταντίνας Γιαννακούρα

Απριλίου 17th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

«Κορίτσι απ’ αλλού…» Διήγημα της Κωνσταντίνας Γιαννακούρα
http://nineserenades.blogspot.com/

Είναι δεκαεννιά κι ας λέει είκοσι πέντε. Το γραφείο που μου την έστειλε, τηρώντας κάποιο εμπνευσμένο επαγγελματικό πρωτόκολλο -αστεία παρατήρηση για μια χώρα σαν την Ελλάδα και… ξεκαρδιστική για το εν λόγω γραφείο – μου παρέδωσε και φωτοτυπία του διαβατηρίου της, «για να ξέρεις ποιά βάζεις σπίτι σου», όπως χαρακτηριστικά είπε ο κύριος Γαβρίλης, ο υπεύθυνος του γραφείου, ένας τύπος με βλαχαδερή προφορά κι ελαφρώς γλοιώδεις τρόπους. Υποθέτω ότι κάποτε κουράστηκε από την περιορισμένη και κοπιώδη αγροτική ζωή του χωριού του και βρέθηκε στο γραφείο της πρωτεύουσας, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Η διακίνηση κι εύρεση εργασίας σε παράνομους -ίσως και μη- αλλοδαπούς πρέπει να φλάσαρε στο νου του ως ιδανική περίπτωση επαγγέλματος: δεν χρειάζεται γνώσεις, ούτε πτυχία, ούτε προϋπηρεσία, ούτε παρουσιαστικό, ούτε επικοινωνιακές ή άλλες δεξιότητες. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιες σωστές διασυνδέσεις…κι ένα τηλέφωνο. Α! βεβαίως να μην ξεχάσω: και μια εμφανίσιμη αλλοδαπή, ομιλούσα στοιχειώδη ελληνικά για να εισπράττει από τους πελάτες το μερτικό του γραφείου, καθώς ο Γαβρίλης πρωτίστως δεν ασχολείται πια με τέτοια ποταπά καθήκοντα και κατά δεύτερον, δεν επιθυμεί διόλου να φαίνεται. Είναι κάτι σαν τον αόρατο άνθρωπο. Ο άνθρωπος-φωνή. Δεν θα τον δεις ποτέ! Μόνο θα τον ακούσεις στο τηλέφωνο υπερβολικά πολλές φορές μέχρι να σου βρει το κελεπούρι που γυρεύεις και που εκείνος πάντα διαθέτει, όπως ισχυρίζεται με σιγουριά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Διαβάστε ολόκληρο το διήγημα εδώ:
http://sequelstory.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

Δημοσιευμένο στο e-Books | 0 σχόλια »

Γιάννης Σκαρίμπας – Το 1821 και η Αλήθεια. Διαβάστε εδώ δωρεάν!

Μαρτίου 8th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

1821

Αποσπάσματα από την εισαγωγή του βιβλίου:

«Ο κατά μόνον το γένος και το θρήσκευμα του διαφέρων είναι ένας άγιος, μπρος στον κατά μόνο το «κατεστημένο» του διαφέροντα.

- Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι… Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’ αποκαταστήσει και πολιτικά τους κοτζαμπάσηδες. Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτζαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αντουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’αυτό η Επανάσταση γελάστηκε, δεν παει ναπεί διόλου ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας. Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό την έφαγε… Η Επανάσταση απότυχε…»

«Τα δύο Εικοσιένα

Το Εικοσιένα, όπως το ξέρουμε μέσα από την επίσημη ιστορική παράδοση, μοιάζει με τ’ αναστραμμένο είδωλο που βλέπουμε να καθρεφτίζεται στα θαμπά νερά μιας λίμνης. Είναι βέβαια η ίδια εικόνα, μα δοσμένη από την ανάποδη. Για να γνωρίσει κανείς τ’ αληθινό Εικοσιένα πρέπει να σκύψει πάνω σ’ άλλα κείμενα, σ’ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ’ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καρυοφύλλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στ’ απομνημονεύματα των αγωνιστών – του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, τον Σπυρομήλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και τόσων άλλων.

Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στ’ άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής Διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της Αγίας Πόλης Ιερουσαλήμ Κυρ Ανθίμου – ή πιο σωστά του Γρηγορίου.»

«Το θαύμα του ‘21 δεν έγκειται στη στρατιωτική ήττα της Τουρκιάς -πράγμα ευκολότερο -αλλά στο (ως εκ θαύματος) σώσιμο του από την εχθρότητα των κοτζαμπάσηδων, των λογίων και του Κλήρου.»

Διαβάστε το πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

Giannis_Skarimpas_-_to_1821_kai_i_alithia

Δημοσιευμένο στο e-Books | 0 σχόλια »

Μίλτος Σαχτούρις – Τα φάσματα

Μαρτίου 6th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Είναι πουλιά

που δεν πετάνε

είναι πουλιά

θαμμένα

μεσ’ σε κουτιά

Είναι δωμάτια

και είναι λέξεις

που σκίζουνε το κεφάλι

σαν καρφιά

Είναι καρφιά

που δεν πονάνε

είναι καρφιά

π’ ανακουφίζουν

Όταν χτυπήσουν

πάλι οι καμπάνες

θα πεταχτούμε

σαν τα πουλιά

Μίλτος Σαχτούρης, από τους μεγαλύτερους έλληνες ποιητές που εμφανίστηκαν στα γράμματα προπολεμικά και διάβηκαν τα μεταπολεμικά αλλά και μεταπολιτευτικά χρόνια με περίσση ένδοξα και έντονα διεθνώς αναγνωρισμένη ποίηση. Στενός φίλος του Εγγονόπουλου, κατ’ επάγγελμα ποιητής και λογοτέχνης, μια δυνατή φωνή του τόπου μας που θα την θυμόμαστε για πάντα, ύστερα από το θάνατο που βρήκε δυο χρόνια πριν σε ηλικία 86 ετών. Η συλλογή “Τα Φάσματα ή η Χαρά στον Άλλο Δρόμο” γράφτηκε σε μια πολύ δημιοθργική περίοδο για τον ποιητή Σταχτούρη.

Μίλτος Σαχτούρις – Τα φάσματα Πατήστε εδώ για να κατεβάσετε το βιβλίο: Staxtouris – fasmata

Δημοσιευμένο στο e-Books | 0 σχόλια »

Νίκος Εγγονόπουλος – Μπολιβάρ

Μαρτίου 6th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Γιά τους μεγάλους, γιά τους ελεύθερους, γιά τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι’ αυτούς τα δάκρυα,
γι’ αυτούς οι φάροι, κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Οπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι’ αυτούς είναι τ’ άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο πιό στενό, πάλι του λιμανιού σοκάκι,
Γι’ αυτούς οι κουλούρες τ’ άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τ’ άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Γιά ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Ομοια με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ’ ά σ τ ρ α.
*
Νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους,
Να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιός ήμουν, σκεφτόμενοι
Πως υπήρξα κάποτες, τι λόγια είπα, τι ύμνους έψαλα
*
Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίας σαν Ελληνας.

Νίκος Εγγονόπουλος – Μπολιβάρ

Δημοσιευμένο στο Γενικά | 0 σχόλια »

«Ερωτευμένο σύννεφο» του Ναζίμ Χικμέτ. Διαβάστε εδώ δωρεάν

Φεβρουαρίου 26th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Σ’ αυτό το βιβλιαράκι διασκεύασα μερικά παραμύθια που συγκέντρωσαν ο μεγάλος Tούρκος λαογράφος Μπορατάβ και οι μαθητές του. Θεώρησα απαραίτητη αυτή τη διασκευή, διότι νομίζω ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δίνουν μια πιο σωστή απάντηση στα προβλήματα του καιρού μας. Χωρίς να μιμούμαι την τεχνική γραφή των παραμυθιών, αλλά επωφελούμενος απ’ αυτή, επιχείρησα να γράψω κι εγώ μερικά. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσουν, σίγουρα όμως θα σας ευχαριστήσουν εκείνα που μάζεψε ο Μπορατόβ. Όμως τα παραμύθια είναι προτιμότερο να τ’ ακούς παρά να τα διαβάζεις. Ας αρχίσουμε λοιπόν: Μια φορά και έναν καιρό…”

Ναζίμ Χικμέτ

Με το «Ερωτευμένο σύννεφο», ο Ναζίμ Χικμέτ παρουσιάζεται μπροστά στον αναγνώστη του από μιαν άλλη πλευρά: σαν συγγραφέας παιδικού βιβλίου, παραμυθιού. Το ατοιχείο αυτό έρχεται για να επιβεβαιώσει τη μεγάλη αλήθεια: ότι ο Ναζίμ Χικμέτ είναι ένας μεγαλόπνοος, συμπαντικός, πνευματικός δημιουργός. Κι ότι, ακόμα, με την ίδια λεπταίσθητη λυρική φλέβα που θα μας δώσει το ποίημά του, μ’ αυτή την ίδια διάθεση θα ξετυλίξει και τον πεζό του λόγο και, πάρα πέρα, σε φυσική προέκταση, το παραμύθι του, όπου ο μεγάλος τούρκος ρεαλιστής παρουσιάζεται σε αρμονική σύζευξη με την πλούσια λαϊκή θυμοσοφία, και γενικότερα με την πλούσια λαογραφία του γειτονικού λαού.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

http://blogs.sch.gr/petrakis64/files/2011/02/Ναζίμ-Χικμέτ-Το-ερωτευμένο-σύννεφο.pdf

http://www.librofan.com

Δημοσιευμένο στο e-Books, Γενικά | 0 σχόλια »

H ξυπόλητη των Αθηνών» της Φιλομήλας Λαπατά (Εκδ. Καστανιώτη) – Κριτική Βιβλίου

Φεβρουαρίου 26th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

«Ένα μυθιστόρημα με φόντο την κοσμοπολίτικη Αθήνα της Μπελ Επόκ (1890-1910). Μια ιστορία γεμάτη ιστορίες. Ο τίτλος του βιβλίου αναταποκρίνεται μόνο στο δεύτερο μισό. Αναφέρεται σε μια «θυσία», αν μπορεί να πει κανείς έτσι το γάμο από συμφέρον κι όχι από αγάπη, μια «θυσία» που γεννά ένα μεγάλο πείσμα κι έναν έρωτα που προσπαθεί να βρει διέξοδο για να εκδηλωθεί.
Η ιστορία αρχίζει το 1870, όταν ο άρχοντας Εμμανουήλ Χρυσολωράς, σπουδαίος γιατρός, έχοντας χάσει τη γυναίκα του, έρχεται από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα, μαζί με τις δυο του κόρες, Μαργιόλα και Κατίγκω. Κατοικεί σ’ ένα εντυπωσιακό μέγαρο, στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου, ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά της Αθήνας. Λίγο αργότερα θα φθάσει και η ανύπαντρη αδελφή του, η Κρυσταλλένια, μια ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία, που θα σταθεί σύμβουλος και συμπαραστάτης στις περιπέτειες της οικογένειας.
Η μια από τις δύο κόρες, η Κατίγκω ερωτεύεται και τελικά παντρεύεται τον ωραίο Φραγκίσκο Αλφιέρι, κόμη του Μονρεάλε της Σικελίας και εγκαθίσταται εκεί. Τη συνοδεύει η θεία της, η Κρυσταλλένια. Η Κατίγκω αποκτά τρεις κόρες, όμως η ζωή της κοντά στον κόμη δεν ήταν τόσο ρόδινη όσο ονειρεύτηκε. Το πάθος εκείνου για το τζόγο εξανεμίζει την περιουσία που η Κατίγκω είχε πάρει ως προίκα. Η αυτοκτονία του, που στον κόσμο παρουσιάστηκε ως ατύχημα, αναγκάζει την Κατίγκω να πάρει τις κόρες της και, πάντα με τη συντροφιά της Κρυσταλλένιας, να πάρει το δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα.
Αθήνα, 1902. H Kατίγκω προσπαθεί να κρατήσει μια επίφαση αριστοκρατικής ζωής, την οποία δεν ήθελε να απαρνηθεί παρά τα χρέη που έτρεχαν φτάνοντάς την στην οικονομική εξαθλίωση. Το μόνο που μπορεί να τη σώσει είναι να βρει ένα καλό γαμπρό για τη μεγάλη και πανέμορφη κόρη της, τη Λάουρα, που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της τον τίτλο: Κοντέσα Λάουρα Αλφιέρι.
Η Λάουρα Αλφιέρι, μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς, αναγκάζεται να παντρευτεί τον ταπεινής καταγωγής αλλά ζάπλουτο Ζακυνθινό Φίλιππο το γαμπρό που θα «αγόραζε» τον τίτλο και που θα μπορούσε να ξελασπώσει την οικογένεια από τα χρέη της. Αυτή τον παντρεύεται για χάρη της οικογένειας αλλά τον απορρίπτει σαν άντρα αποκαλώντας τον με θυμό «καρβουνιάρη» και «ανορθόγραφο βάτραχο», μια και ο γάμος γίνεται μόνο και μόνο για να σώσει την οικογένειά της από την οικονομική καταστροφή. Αντιστέκεται με πείσμα στην αγάπη και το ενδιαφέρον του. Όμως, δίχως να το καταλάβει, ο βάτραχος θα μεταμορφωθεί σταδιακά σε πρίγκιπα μέσα στην καρδιά της… Η Λάουρα θα ανταποκριθεί στην παράφορη αγάπη του «παρακατιανού», η δε μητέρα της θα ζήσει έναν νέο έρωτα : « Την έγδυσε απ’ όλα: ρούχα, δισταγμούς, ενοχές, τύψεις, λανθασμένες αντιλήψεις για τα «πρέπει» και τα «μη» της ζωής, και ένιωσε τη δόνηση της φυσικής ένωσης με κόκαλα που έτριζαν, καθώς εξαφανίζονται οι αντιστάσεις της κι έλειωνε η σκουριά των χρόνων που είχε περάσει αφίλητη και ανέραστη».
Για όλους τους ήρωες όμως υπάρχει ένα καλό και μάλλον προβλέψιμο τέλος.
Η Φιλομήλα Λαπατά μάς ξεναγεί στην Αθήνα την «πόλη των πόνων» όπως την αποκαλεί και μας περιγράφει τους χαρακτήρες ενός πλήθους ηρώων που θα σχετιστούν με την οικογένεια Χρυσολωρά. Οι περιγραφές είναι λεπτομερείς και η δράση τοποθετείται σε πραγματικές τοποθεσίες της εποχής. Από ό,τι φαίνεται η Λαπατά έχει κάνει αρκετή έρευνα σε αξιόπιστες πηγές, (πχ βιβλία του Γιάννη Καιροφύλα), για να αναπαραστήσει τη ζωή της κοσμοπολίτικης Αθήνας της Μπελ Επόκ. Μερικές φορές όμως η πληθώρα των πληροφοριών αυτών γίνεται ανιαρή για τον αναγνώστη. Στην προσπάθειά της να αποφύγει την κατηγορία «άρλεκιν» εμπλουτίζει το βιβλίο της με ομολογουμένως εντυπωσιακά ιστορικά στοιχεία για την παλαιά Αθήνα. Για παράδειγμα, η λεπτομερής γεωγραφική θέση της Αθήνας («στα βόρεια βρίσκεται η Πάρνηθα, δυτικά ο λόφος του Αιγάλεω με τον Ελαιώνα» κ.λπ.) η αναφορά των δρόμων και τοποθεσιών με τα παλιά τους ονόματα (οδός Προαστίου-σημερινή οδός Εμμανουήλ Μπενάκη, Χασάνι-σημερινό Ελληνικό, Ξηροτάγαρο-σημερινό Παλαιό Φάληρο κ. ά.) μπορεί να έχουν εγκυκλοπαιδική αξία, όχι όμως και λογοτεχνική. Το ίδιο κι όταν μέσα από τις επιστολές της Μαργιόλας προς την Κατίγκω όταν αυτή βρισκόταν στη Σικελία, γίνονται αναφορές για τα πρώτα τραμ με άλογα της Αθήνας (1882), για τα εγκαίνια της διώρυγας της Κορίνθου (1893), για την οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας (1893), για τους πρώτους Ολυμπιακούς (1896) κ.λπ. κ.λπ. Χρήσιμα βέβαια όλα αυτά, αλλά η τεχνητή παρεμβολή τους μειώνει τη λογοτεχνική τους αξία.
Γενικά πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο με χρήσιμες πληροφορίες, εύπεπτο, με αρκετά στοιχεία σοβαρής ροζ λογοτεχνίας που δικαιολογεί την κατάταξή του στα ευπώλητα. ¨

http://www.librofan.com

Δημοσιευμένο στο ΒΙΒΛΙΟ-ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ | 0 σχόλια »

Ε-ΒΟΟΚ: Θυσιαστήριο της λευτεριάς 1945

Φεβρουαρίου 23rd, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Την πρωτομαγιά του 1944 όπως και κάθε χρονιά ξεφάντωνε η γη με τα λουλούδια. Στα σπίτια μας όμως δεν εκρεμάσαμε μάηδες, γιατί είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι. Τα τριαντάφυλλα στέκονταν ανέγγιχτα έξω στα περιβόλια. Ο ήλιος έλαμπε μα η ψυχή μας είταν μαύρη. Είχαμε διαβάσει πώς οι δικοί μας πολέμησαν στους Μολάους και σκότωσαν ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις από τους συνοδούς του, και πώς γι’ αντίποινα θα ντουφέκιζαν οι Γερμανοί όσους άντρες θα συναντούσανε στο δρόμο Μολάων—Σπάρτης, κι’ ότι ξημερώνοντας η πρωτομαγιά θα ντουφέκιζαν διακόσιους Έλληνες, εξόν απ’ όσους κιόλας είχαν σφάξει οι προδότες με το έτσι θέλω.[...]

Πρόκειται για έκδοση σε καρτέλες μεγάλου μεγέθους (τουλάχιστον Α3) που βρίσκονται μέσα σε φάκελο. Σπανιότατο υλικό από το 1945. ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ:

Δημοσιευμένο στο e-Books | 0 σχόλια »

Πώς η λέξη «ΟΚ» καθιερώθηκε παγκοσμίως

Φεβρουαρίου 19th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Μπλέκεται στην ομιλία μας δεκάδες φορές την ημέρα, παρά το γεγονός ότι έχει πολύ μικρή σημασία. Ο λόγος για το «ΟΚ» που αποτελεί τη λέξη που χρησιμοποιείται συχνότερα από οποιαδήποτε άλλη και είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες λέξεις στον κόσμο.

Το ΟΚ είναι μία από τις πιο αλλόκοτες εκφράσεις που έχουν επινοηθεί. Αυτή, όμως, ακριβώς η ιδιομορφία έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στην δημοφιλία της.

Μοιάζει παράξενο, γιατί η λέξη μοιάζει και ακούγεται σαν ακρωνύμιο. Την προφέρουμε ΟΚ – η προφορά «οκέι» είναι σχετικά πρόσφατη και σχετικά σπάνια- και δεν την εκφράζουμε σαν «οκ», δηλαδή σαν να προφέρουμε ξεχωριστά τα δύο γράμματα «Ο» και «Κ». Οπτικά, το κυκλικό «Ο» ταιριάζει απόλυτα με τις ευθείες γραμμές του «Κ».

Συνεπώς, και στην ομιλία, αλλά και στην γραφή είναι ξεκάθαρο, εύκολο να διαχωριστεί από άλλες λέξεις και χρησιμοποιεί τόσο απλούς φθόγγους που είναι οικείοι σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Σχεδόν όλες οι γλώσσες έχουν ένα Ο, ένα Κ και ένα Α. Ετσι το ΟΚ, είναι ένας εξαιρετικά ευδιάκριτος συνδυασμός πολύ οικείων στοιχείων. Και αυτός είναι ένας λόγος για την μεγάλη του επιτυχία.

Κανονικά, μία παράξενη λέξη, τόσο ευδικάκριτη σε σχέση με άλλες, δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται σε μία γλώσα να αρχίζει με αυτήν. Σαν γενικός κανόνας, μία γλώσσα επιτρέπει νέες λέξεις μόνο όταν έχει κοινά γνωρίσματα με τις γνωστές.

Οι έξυπνες επινοήσεις λέξεων μπορεί να είναι ευχάριστες, ωστόσο σπάνια υιοθετήθηκαν από τους χρήστες της γλώσσας. Παρ’όλα αυτά, στην δεκαετία του 1830, στην Μασαχουσέτη, οι εκδότες μίας εφημερίδας επινόησε ευφάνταστες συντομογραφίες, όπως «WOOOFC» για τις λέξεις «with one of our first citizens» (για έναν από τους τέσσερις κατοίκους μας).

Περιττό να αναφερθεί το γεγονός ότι καμία από αυτές τις επινοήσεις δεν βρήκαν μόνιμη θέση στη γλώσσα, ωστόσο προώθησαν έναν ασυνήθιστο γενικότερο πλαίσιο που βοήθησε στην δημιουργία του ΟΚ.

Ηταν 23 Μαρτίου 1839, όταν το ΟΚ εισήχθη στον κόσμο στην δεύτερη σελίδα της «Boston Morning Post» στην μέση μιας μεγάλης παραγράφου, ως «o.k.» (all correct = όλα σωστά).
Το πώς αυτό ξεκίνησε ως αστείο και τελικά επιβίωσε είναι ένα γενονός μιας τυχαίας σύμπτωσης στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 1840.

Έναν περίπου χρόνο μετά το δημοσίευμα της «Morning Post», οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν για την εκλογή του 8ου αμερικανού προέδρου. Απόλυτο φαβορί ήταν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Martin Van Buren ο οποιος καταγόταν από την περιοχή Old Kinderhook της Νέας Υόρκης. Καταγόμενος από την περιοχή αυτη ο Martin Van Buren συχνά χρησιμοποιούσε το παρατσούκλι «Old Kinderhook» για να υποδηλώσει την διαφορά του από τους υπόλοιπους πολιτικούς.

Ετσι όταν 1840 οι επικοινωνιολόγοι του αναζήτησαν ένα κεντρικό σύνθημα για την προεκλογική του εκστρατεία αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτό ακριβώς: «Ψηφίστε Old Kinderhook! Ψηφίστε τον O.K». Η επιλογή τους δικαιώθηκε και ο Van Buren εξελέγη ως ο 8ος πρόεδρος των ΗΠΑ.

Μέσα σε μία δεκαετία, οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να σημειώνουν το ΟΚ σε έγγραφα και να το χρησιμοποιούν στα τηλεγραφήματα για να δίνουν το σήμα ότι όλα είναι καλά. Συνεπώς, το ΟΚ είχε βρει την θέση του, όντας εύκολο να λεχθεί ή να γραφτεί και να γίνει ξεκάθαρο.

Ομως, υπήρχαν ακόμη περιορισμοί στην χρήση του. Η ανορθογραφία της συντομογραφίας αυτής μπορούσε να έχει δημιουργήσει υπόνοιες για αναλφαβητισμό και για τον λόγο αυτό απεύφευγαν γενικότερα την χρησιμοποίησή του, αλλά σε ένα επιχειρηματικό γλωσσικό περιβάλλον ή σε έναν πλασματικό διάλογο με χαρακτήρες θεωρήθηκε ότι ήταν χωριάτικο ή αγράμματο. Πράγματι, από μεγάλη μερίδα Αμερικανών συγγραφέων ή μυθιστοριογράφων αποφεύχθηκε η χρήση του ΟΚ, ακόμη και από τον Μαρκ Τουέν, ο οποίος χρησιμοποιούσε ελεύθερα γλώσσα της πιάτσας.

Τον 20ό αιώνα το ΟΚ πέρασε από το περιθώριο στην γενική τάση, καθώς έγινε βασική λέξη στην καθημερινή συζήτηση, χωρίς πλέον να φαντάζει κανείς αγράμματος και «λαϊκός». Η αληθινή προέλευσή του ξεχάστηκε και το ΟΚ χρησιμοποιείται σαν τόσο οικείος ήχος ομιλητών κάθε γλώσσας, ακούγοντάς το μπορεί να ξαναθυμηθεί κανείς αν είναι έκφραση ή σύντμηση της δικής τους γλώσσας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο συμπεριελήφθη στην γλώσσα της ιθαγενούς φυλής των Τσόκτου, των οποίων η έκφραση «Okeh» σήμαινε κάτι του τύπου «έτσι είναι». Ο πρόεδρος της Αμερικής Γούντροου Ουίλσον, στις αρχές του 20ού αιώνα προσέδιδε γόητρο στα έγγραφα που επικύρωνε σημειώνοντας πάνω τους την λέξη «okeh».

Καθώς το ΟΚ, βρήκε την θέση του σε πολλές γλώσσες γεννήθηκε το ερώτημα για το τί κάνει το ΟΚ τόσο χρήσιμο και υπάρχει σε τόσο πολλές συζητήσεις.

Δεν ήταν η λέξη που χρειαζόταν να «καλύψει κάποιο κενό» σε οποιαδήποτε γλώσσα. Πριν το 1839, οι Βρετανοί συνομιλητές χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «ναι», «καλώς», «εξαιρετικά», «όλα εντάξει» και άλλες.

Αυτό που αντιπροσωπεύει το ΟΚ είναι ότι είναι ένας τρόπος να συμφωνήσει ή να επιβεβαιώσει κάτι κανείς χωρίς να εκφράσει γνώμη. Πχ: -Ας συναντηθούμε το απόγευμα. -Οκ! Το ΟΚ επιτρέπει να σχολιάσουμε μία κατάσταση με απλά λόγια, είναι ΟΚ ή δεν είναι. Οταν κάποιος πέφτει, η ερώτηση δεν είναι πλέον «πώς αισθάνεσαι;», αλλά «είσαι ΟΚ;»

Και κάθε στιγματισμός πλέον από την χρήση του ΟΚ αποτελεί παρελθόν. Σήμερα εκφράζεται και σε ομιλίες προέδρων των ΗΠΑ, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα. Χαρακτηριστική ήταν η ομιλία του σε μαθητές το 2009, όταν είπε: «Είναι ΟΚ. Μερικοί από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους στον κόσμο είναι αυτοί που είχαν τις περισσότερες αποτυχίες». Η λέξη ΟΚ έχει ξεγλιστρίσει επίσης και από το στόμα του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικές εκφάνσεις της γλώσσας όπου το ΟΚ θα είναι τρομακτικό αν χρησιμοποιηθεί. Δεν θα εντοπίσει κανείς την λέξη ΟΚ σε επίσημους λόγους και αναφορές. Οι σύγχρονες μεταφράσεις τις Βίβλου είναι επίσης χωρίς ΟΚ, όπως επίσης και ένα δημοσιευμένο βιβλίο δεν χρησιμοποιεί μεμονωμένα την λέξη.

Στον προφορικό λόγο, όμως, παραμένει κυρίαρχο.

Δημοσιευμένο στο ΑΡΘΡΑ | 0 σχόλια »

Φεβρουαρίου 4th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Δημοσιευμένο στο ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ | 0 σχόλια »

Η Αννούλα …γκαλοπίζεται

Ιανουαρίου 25th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Απαντώντας στον Π. Λαφαζάνη, που κατηγόρησε στη Βουλή την κυβέρνηση ότι αυξάνει την τιμή του εισιτηρίου στις συγκοινωνίες, ο Σ. Βούγιας έκανε την εξής εκπληκτική παρατήρηση, κουνώντας μάλιστα με περίσσια δύναμη πειθούς τον δείκτη του χεριού του: Το ξέρετε ότι έχουμε το χαμηλότερο εισιτήριο στην Ευρώπη;

Αυτό όντως αποτελεί μέγιστο σοσιαλιστικό επίτευγμα. Επίτευγμα μάλιστα τις διαστάσεις του οποίου η κυβέρνηση, από υπερβολική αίσθηση μετριοφροσύνης, σπεύδει να περιορίσει με ανατιμήσεις, μην τυχόν κατηγορηθεί για υπέρμετρη κομπορρημοσύνη.

Ενα άλλο κορυφαίο σοσιαλιστικό επίτευγμα της κυβέρνησης είναι ότι διαθέτουμε και τους χαμηλότερους μισθούς στην ευρωζώνη (και όχι μόνο). Εκεί όμως καμία αίσθηση μετριοπάθειας δεν λέει να την οδηγήσει σε αυξήσεις, λες και σε αυτό το θέμα βάλθηκε να επιδείξει όλη την υπερφίαλη σοσιαλιστική της ιδιότητα.

Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, παρόμοια ήταν και η αντίδραση του βουλευτή της ΔΗ.ΑΡ., Θ. Λεβέντη, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους για τους παχυλούς βουλευτικούς μισθούς σε καιρούς οικονομικής κρίσης. «Πληρωνόμαστε λιγότερο από ό,τι οι συνάδελφοί μας στην Ευρώπη», ήταν η αποστομωτική απάντηση του αριστερού πολιτικού.

Αλλά το αμίμητο επίτευγμα ήταν της υπουργού Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου. Πληρώνει δημοσκοπήσεις με λεφτά από τα ΕΣΠΑ, δηλαδή τα μισά δικά τους (των κορόιδων) και τα άλλα μισά δικά μας (των άλλων κορόιδων) για θέματα εκπαιδευτικής πολιτικής. Μάλιστα, κάνει γκάλοπ για ζητήματα που άπτονται της πολιτικής που της έχει ανατεθεί από τον πρωθυπουργό να υλοποιήσει. (Αν δεν ρωτήσεις, πώς θα μάθεις. Και αν δεν πληρώσεις, πώς θα ρωτήσεις.)

Κοντά 60.000 ευρώπουλα θα πάρει η MRB HELLAS, για να πραγματοποιήσει σφυγμομέτρηση «επί ζητημάτων ανώτατης εκπαίδευσης». Το δείγμα θα είναι αντιπροσωπευτικό και θα περιλαμβάνει τον κυρ Μήτσο, την κυρα-Ευφροσύνη, τον μπαρμπα-Στάμο κ.ά. οι οποίοι θα κληθούν να γνωμοδοτήσουν επί θεμάτων δομής και λειτουργίας της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Μα θα μου πείτε τι ξέρουν αυτοί από τέτοια πράγματα. Πρώτον, έχουν κατατοπιστεί από τον έντονα διδακτικό και μαθησιακό χαρακτήρα της κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης. Δεύτερον και κυριότερον, έχουν επιμορφωθεί αναπτύσσοντας ειδικευμένες γνώσεις και υψηλής ποιότητας δεξιότητες μέσω του προγράμματος της διά βίου μάθησης, για το οποίο:

Η υπουργός θα πληρώσει 40.000 ευρώπουλα, προκειμένου η κοινή γνώμη να σφυγμομετρηθεί και επ’ αυτού. Τι λέει, δηλαδή, ο κυρ Μένιος για τη διά βίου εκπαίδευση, χάριν της οποίας εξάλλου ο ίδιος πολίτης είναι σε θέση να μας πληροφορήσει κατά τρόπο έγκριτο για το τι σκέφτεται περί της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε γκάλοπ, στο οποίο ήδη αναφερθήκαμε.

Το ωραίο είναι ότι για τη διά βίου εκπαίδευση το νομοσχέδιο έχει ήδη καταρτιστεί. Ερήμην του κυρ Στέλιου, ο οποίος θα ερωτηθεί κατόπιν εορτής. Δεν βαριέσαι. Λεφτά υπάρχουν.

Προϋπολογισμός 60.000 ευρώ έχει εγκριθεί για δημοσκόπηση επί θεμάτων λυκειακής εκπαίδευσης. Καλά, εδώ αποφανθήκαμε επί της πανεπιστημιακής, στο Λύκειο θα κωλώσουμε;

Η METRON ANALYSIS θα εισπράξει 33.000 ευρώπουλα «για τη διεξαγωγή έρευνας κοινής γνώμης επί ζητημάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης». Καλά ακούσατε, ο Μπάμπης ο διαπολιτισμικός. Εχει χαθεί το METRON, γεγονός που χρήζει ιδιαίτερης ANALYSIS.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Δημοσιευμένο στο Γενικά | 0 σχόλια »

28-31 Ιανουαρίου η έκθεση Παιδικού και Εφηβικού βιβλίου στη HELEXPO στο Μαρούσι

Ιανουαρίου 18th, 2011 από Ταξίδι με τη Γλώσσα

Θα γίνουν πάνω από 200 εκδηλώσεις

Η διάδοση της αγάπης για την ανάγνωση, τόσο στα παιδιά όσο και στους έφηβους, μέσα από την ενημέρωση των γονέων και των εκπαιδευτικών είναι ο στόχος των οργανωτών της έκθεσης Παιδικού και Εφηβικού βιβλίου, η οποία ξεκινά την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου, στις εγκαταστάσεις της HELEXPO στο Μαρούσι.Η Διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισσάρη, σε συνέντευξη Τύπου τόνισε -μεταξύ άλλων- ότι: «το παιδικό βιβλίο είναι ένας τομέας που η κρίση αγγίζει λιγότερο. Συνεχίζει να πουλάει το παιδικό βιβλίο, απλώς τα δύο τελευταία χρόνια, το 2009 και το 2010, οι εκδότες περιόρισαν τη βιβλιοπαραγωγή τους και τώρα πλέον, γυρίζουμε σε ένα μέγεθος της τάξης των 1.500 τίτλων ανά χρόνο. Είναι ένας αριθμός φυσιολογικός για την ελληνική αγορά, ακόμη πολύ υψηλός, αφού ένα στα πέντε βιβλία που εκδίδονται στη χώρα μας εξακολουθεί να απευθύνεται στα παιδιά και τους εφήβους».

Στη διάρκεια της διοργάνωσης θα πραγματοποιηθούν 200 εκδηλώσεις -πέρυσι ήταν 130- για παιδιά και εφήβους αλλά και για γονείς και εκπαιδευτικούς , κυρίως παρουσιάσεις βιβλίων, συζητήσεις, ημερίδες, σεμινάρια, λογοτεχνικά εργαστήρια, μουσικά, εικαστικά και θεατρικά δρώμενα κ.λ.π με τη συμμετοχή συγγραφέων, εικονογράφων, πανεπιστημιακών και καλλιτεχνών.

Για πρώτη φορά φέτος, στην έκθεση θα συμμετάσχουν και Μουσεία. Ειδικότερα, θα υπάρχουν δύο εργαστήρια για τα παιδιά με θέμα τη γνωριμία με την καθημερινότητα των αρχαίων Ελλήνων αλλά και τα αρχαία ελληνικά παιχνίδια, τα οποία επιμελείται το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και δύο εργαστήρια για εφήβους -δημιουργικής γραφής και βιωματικής συζήτησης των θεμάτων που αφορούν στην εφηβεία μέσα από τους κώδικες του θεάτρου.

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη, το ΕΚΕΒΙ έχει σχεδιάσει ένα ειδικά διαμορφωμένο περίπτερο προκειμένου να δώσει στους επισκέπτες την ευκαιρία να γνωρίσουν έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές της χώρας, μέσα από μια έκθεση επιλεγμένων βιβλίων του, αλλά και φωτογραφικό και ηχητικό υλικό από τη ζωή και το έργο του νομπελίστα Έλληνα ποιητή.

Τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Έκθεση, θα μπορούν να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις με γενικό τίτλο «Παραμυθο-δρώμενα», σε 12 βιβλιοπωλεία της Αθήνας και του Πειραιά, τα Σάββατα 22 και 29 Ιανουαρίου.

Το υπουργείο επιχορήγησε την Έκθεση με 100.000 ευρώ (ποσό που παραμένει στα ίδια επίπεδα με την περσινή χρονιά).

Την έκθεση συνδιοργανώνουν το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού με τη συνεργασία των εκδοτών παιδικού και εφηβικού βιβλίου και του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Οι πύλες της έκθεσης θα κλείσουν στις 31 Ιανουαρίου.

http://www.librofan.com

Δημοσιευμένο στο Γενικά | 0 σχόλια »