Αρχεία για Ιούνιος, 2016


Ένα γράμμα στη μητέρα μου, που δεν με προστάτευσε από την κακοποίηση

Η ψύχραιμη, ωστόσο, σπαρακτική μαρτυρία μιας γυναίκας που ως κορίτσι έπεσε θύμα σεξουαλικής επίθεσης μέσα στο ίδιο του το σπίτι και πλέον κοιτά τη ζωή, τη μάνα και όσα της συνέβησαν από απόσταση
Πηγή: www.lifo.gr
"Μου λες ότι δεν σε επισκέπτομαι συχνά. Ότι δεν βλέπεις τις εγγονές σου όσο θα 'θελες. Δεν είμαστε φίλες, μαμά. Δεν με ξέρεις καν, μαμά"Πριν από λίγες μέρες μία συγκλονιστική επιστολή έφτασε στα γραφεία του «Guardian». Ήταν ανώνυμη, ωστόσο, δημοσιεύθηκε καθώς το περιεχόμενο της, όχι μόνο δεν μαρτυρούσε troll, αλλά ακόμη και έτσι, ανώνυμα και φαινομενικά ακίνδυνα, παρέθετε τη σπαρακτική μαρτυρία μίας γυναίκας που υπέστη σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική της ηλικία και ταυτόχρονα ήταν ένα ψύχραιμο «κατηγορώ» προς τη μητέρα της, που δεν την προστάτευσε. Το γράμμα δεν δημοσιεύθηκε όπως συνηθίζεται στην κατηγορία των επιστολών αναγνωστών, αλλά στην ενότητα με τα ρεπορτάζ, δημιουργώντας αίσθηση για τις εικόνες και τα μηνύματα που έστελνε. Όχι σε μία μητέρα που δεν πρόλαβε ή υπέθαλψε το κακό, αλλά στην πραγματικότητα στο σύνολο του κοινωνικού ιστού.
«Τα 5 πρώτα χρόνια της ζωής μου μαζί σου ήταν υπέροχα. Ήμουν το δεύτερο παιδί σου, η δεύτερη κατά σειρά κόρη, με αγαπούσες και σε αγαπούσα κι εγώ. Δεν αμφιβάλλω καθόλου γι’ αυτό. Οι αναμνήσεις αυτής της πρώτης παιδικής ηλικίας είναι κάπως θολές, αλλά είναι ευτυχισμένες αναμνήσεις και ξέρω ότι τότε ήμουν ευτυχισμένη. Αλλά μετά συνέβη κάτι, κάτι που δεν μπορώ να κατανοήσω, δεν μπορώ να εξηγήσω, κάτι που ήξερα ότι είναι λάθος. Ακόμη και τώρα, ως ενήλικη παντρεμένη γυναίκα με τρία δικά μου κορίτσια, δασκάλα στο επάγγελμα και πάλι αδυνατώ να βρω τις σωστές λέξεις για ό,τι συνέβη.
Όπως όλα τα παιδάκια σε μια οικογένεια που αγαπάει τα μέλη της, σου είχα εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, ότι θα με προστατεύσεις, θα με σώσεις. Αλλά δεν το έκανες. Έφυγες και δεν επέστρεψες σε εκείνο το δωμάτιο ποτέ. Γιατί;
Στα 5 μου χρόνια, ο ίδιος μου ο παππούς μου έκλεψε την αθωότητα, την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους και τον κόσμο και την αγάπη μου για το άγνωστο. Θυμάμαι καθαρά εκείνες τις στιγμές του μπάνιου. Να νιώθω βρώμικη, μπερδεμένη και ένοχη. Να κλαίω πιστεύοντας ότι θα με σώσεις. Είχα ανάγκη να με κάνεις να νιώσω καλύτερα. Όπως όλα τα παιδάκια σε μια οικογένεια που αγαπάει τα μέλη της, σου είχα εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, ότι θα με προστατεύσεις, θα με σώσεις. Αλλά δεν το έκανες. Έφυγες και δεν επέστρεψες σε εκείνο το δωμάτιο ποτέ. Γιατί; Ήσασταν και οι δύο δειλοί. Τότε είχα σοκαριστεί από την αντίδραση σου. Την έβρισκα απερίγραπτη, αφάνταστα λίγη, – ειδικά τώρα πια από τη θέση της μητέρας κι εγώ – ότι, δηλαδή, τίποτα δεν είχε συμβεί.
Πρέπει τότε να απώθησα τα πάντα, που, όμως ήρθαν ξανά στην επιφάνεια, όταν κάποια στιγμή η μεγαλύτερη αδελφή μου μου είπε: ‘Θυμάσαι τότε που έφτιαξες όλες εκείνες τις ιστορίες για τον παππού;»… Έπρεπε να φτάσω στην εφηβεία για να το καταλάβω, για να με χαστουκίσει η ίδια η συνειδητοποίηση ότι όλο αυτό όχι μόνο δεν ήταν σωστό, αλλά ότι με είχες απογοητεύσει.
Και φτάνουμε γρήγορα στο σήμερα. Μετά από χρόνια κατάθλιψης, απόγνωσης και σοβαρών διατροφικών διαταραχών, έφτασα στο σημείο να ανακαλύψω ότι μία ξαδέλφη, 6 χρόνια μεγαλύτερη από εμένα, είχε περάσει από το ίδιο μαρτύριο και φυσικά κανείς δεν τη στήριξε. Έπρεπε να προστατευθεί το όνομα της οικογένειας. Φαντάσου μόνο την ντροπή, μαμά. Θα έπρεπε να στείλουν τον παππού στη φυλακή κι αυτό δεν είναι ένα μέρος για τελειώσει ένας ηλικιωμένος τη ζωή του. Γιατί όχι, όμως, μαμά; Εγώ ντρέπομαι που είμαι μέλος αυτής της οικογένειας. Και χαίρομαι που πέθανε. Χαίρομαι που τις τελευταίες μέρες της ζωής του υπέφερε. Αλλά η τιμωρία του έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, σοβαρότερη. Σιγά τη δικαιοσύνη.
Μου λες ότι δεν σε επισκέπτομαι συχνά. Ότι δεν βλέπεις τις εγγονές σου όσο θα ‘θελες. Δεν είμαστε φίλες, μαμά. Θεωρείς ότι το σπίτι μου δεν είναι και τόσο ωραίο, ότι η καριέρα μου δεν προόδευσε με τον τρόπο που ήθελες, ότι δεν ντύνομαι με ρούχα της μόδας και ότι ο τρόπος ζωής μου δεν είναι τόσο φανταχτερός, όσο της αδερφής μου, για παράδειγμα, που προφανώς τα έχει όλα σ’ αυτή τη ζωή. Δεν ντρέπεσαι καν να μου δείχνεις κατάμουτρα ότι δεν είμαι και τόσο καλή για τα γούστα σου. Δεν με ξέρεις
καν, μαμά, ούτε θέλεις να με γνωρίσεις. Θέλεις – και ξέρεις – τη δική σου εκδοχή για ‘μένα, αυτό που εσύ θες να πιστεύεις για ‘μένα.
Πάντα ελπίζω ότι μια μέρα θα ζητήσεις συγνώμη για όσα άφησες να μου συμβούν, αλλά ξέρω ότι αυτή η μέρα δεν θα έρθει ποτέ. Πάντα έχω ανάγκη να μου εξηγήσεις γιατί απέτυχες να με προστατεύσεις, αλλά ξέρω ότι είσαι δειλή. Έχω ανάγκη να καταλάβεις, να νιώσεις όλον αυτόν τον πόνο που μου προκάλεσες, αλλά δεν νομίζω ότι έχεις τη δύναμη που χρειάζεται κάτι τέτοιο.
Ωστόσο, θέλω να ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Βλέπω το πόσο ευάλωτη γίνεσαι από μέρα σε μέρα, όσο μεγαλώνεις και εύχομαι να είσαι ήρεμη και ευτυχισμένη για το υπόλοιπο της ζωής σου. Δεν εύχομαι την τιμωρία σου, γιατί δε νιώθω ότι σου αξίζει κάτι τέτοιο.
Όσο για ‘μένα; Θα διασφαλίσω ότι ακούω πάντα οτιδήποτε, το παραμικρό που μου λένε οι κόρες μου. Ότι τις αγαπώ απέραντα και τις προστατεύω. Δεν υπήρξες πρότυπο μάνας, βλέπεις, οπότε χρειάστηκε να «χτίσω» τον δικό μου τρόπο διαπαιδαγώγησης. Λυπάμαι πολύ που η ιστορία τελειώνει έτσι για ‘σένα, που νιώθω έτσι για ‘σένα. Θα ήθελα να τέλειωνε με μια αγκαλιά, μια αγκαλιά που θα σήμαινε ότι δεν έκανες τίποτα λάθος μαζί μου. Αλλά δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν».

 

 

Την ημέρα των αποτελεσμάτων…

Το μεγαλείο των μαθητών!

Του Νίκου Τσούλια

Την ημέρα των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων το σχολείο είναι διαφορετικό. Μετασχηματίζεται από το βάρος μιας δοκιμασίας που έχει πίσω της πολύ κόπο και μόχθο και μπροστά είναι συνδεδεμένη με την αφετηρία της πρώτης μεγάλης φιλοδοξίας, με την πρώτη μεγάλη επιτυχία ή αποτυχία. Το κλίμα είναι υπόκωφο πριν την αναμονή. Το βλέμμα μαθητών και γονέων απλανές και ανήσυχο. Οι σκέψεις προσπαθούν να προοικονομήσουν το επερχόμενο, να διαμορφώσουν το πιο πρόσφορο έδαφος για την υποδοχή πρωτίστως του πιο αρνητικού αποτελέσματος.

      Οι μαθητές ξέρουν ότι είναι ενώπιοι ενωπίω, στον εαυτό τους, στους γονείς τους, στους φίλους τους, στον περίγυρό τους. Ξέρουν ότι όλος ο μικρόκοσμός τους έχει στραμμένο το βλέμμα πάνω τους. Έχουν ήδη προετοιμάσει τις αιτιολογίες τους για το αρνητικό ενδεχόμενο – για το θετικό δεν χρειάζεται τίποτα παρά μόνο χαρούμενο πρόσωπο. Έχουν βιώσει μια σκληρή πραγματικότητα – η σύγχρονη κοινωνία δεν αποδέχεται την αποτυχία! Και δεν την αποδέχεται, αν και είναι συστατικό στοιχείο της ίδιας της ζωής μας… Αλλά αυτή η βαρβαρότητα παίρνει εκτρωματικές διαστάσεις στο γεγονός των Πανελλαδικών εξετάσεων, γιατί είναι πάντα λιγότερες οι προσφερόμενες θέσεις από τα πανεπιστήμια από τις αντίστοιχες αιτούμενες από τους υποψήφιους. Ποιος δίνει σημασία στην απολυτότητα των αριθμών, όταν η σκέψη είναι πλήρως αποικισμένη από την παρασιτική δύναμη της προκατάληψης, της μη αποδοχής της πραγματικότητας που εμπεριέχει ούτως ή άλλως και την αποτυχία;

      Τα συναισθήματα απεικονίζονται στο πρόσωπο των μαθητών με τον πιο εύγλωττο τρόπο – δεν χρειάζεται να ρωτήσεις πώς τα πήγαν. Και οφείλεις ως εκπαιδευτικός τους – που έχεις ευθύνη πρωτίστως στην αποτυχία τους και δευτερευόντως μερδικό στην επιτυχία τους, αν και θέλεις ή και επινοείς το ακριβώς αντίθετο σχήμα – να συμμεριστείς την ίδια στιγμή τη χαρά και τη λύπη, το φτερούγισμα αυτών που έχουν ήδη διαμορφώσει την εικόνα του επιστήμονα και του μέλλοντος των ανοιχτών οριζόντων και την πικρή απογοήτευση αυτών που βλέπουν μια μαύρη σκιά στα όνειρά τους και στις φιλοδοξίες τους.

Έχεις και τις προσωπικές σου αδυναμίες, που ναι μεν στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ήταν συγκαλυμμένες αλλά τώρα εκφράζονται χωρίς κανέναν περιορισμό. Βλέπεις τον Πάνο που θριάμβευσε και το μόνο που τον απασχολεί είναι ποια Σχολή από τις δύο πρώτες δυνατότητες θα επιλέξει και γεύεσαι το χαρά του σαν να είναι δική σου χαρά. Βλέπεις τη Γεωργία που δεν τα κατάφερε σε εκείνο το όνειρο που το έχει στο μυαλό της από την Α΄ Τάξη λυκείου και δεν ξέρεις τι να κάνεις, πώς να της συμπαρασταθείς, όταν το βάρος της σκιάς είναι τόσο μεγάλο… Βλέπεις το Δημήτρη που έχει γράψει άριστα στα τρία μαθήματα και πολύ μικρό βαθμό στη «Γλώσσα» και δεν μπορείς να εξηγήσεις τι έγινε και νιώθεις μια περίεργη ενοχή – μήπως δεν βαθμολογούμε με την τόση επιμέλεια που απαιτούν οι στιγμές;

      Και ενώ βλέπεις όλες τις αποχρώσεις από το απόλυτο μαύρο σκηνικό μέχρι το πιο φωτεινό δίκην «σούπερ νόβα» έκρηξης φόντο και δεν ξέρεις ποια από τα συναισθήματά σου να εκφράσεις – αν και προφανώς επιλέγεις να είσαι πιο κοντά σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη ψυχολογικής ενθάρρυνσης –, διαπιστώνεις το μεγαλείο του συναισθήματος των παιδιών. Βλέπεις αυτούς που γεύονται τη χαρά της επιτυχίας να είναι απίθανα σεμνοί, να είναι κοντά στους αποτυχόντες, να κάθονται στο παγκάκι μαζί τους αφήνοντας κατά μέρος τους πανευτυχείς γονείς τους σαν να μην υπάρχουν – που δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς γίνεται και ποια είναι η όλη εικόνα -, να τους αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά – όπως η μάνα το μωρό – και σκέπτεσαι με γαληνεμένη την ψυχή σου: ναι αυτό είναι το σχολείο της πραγματικής παιδείας και η αγωγή του πνεύματος και της ψυχής, το πλησίασμα των μαθητών στις μεγάλες στιγμές της ζωής, στο ξεχείλισμα του συναισθήματός των και της αγάπης των. Τότε είναι που λες βαθιά μέσα σου: ναι κάτι λίγο έχω προσφέρει ως εκπαιδευτικός και κυρίως ως παιδαγωγός, και νιώθεις τη μοναδική ομορφιά της έκστασης του πνεύματός σου που μόνο το σχολείο μπορεί να σου προσφέρει, βιώνεις τη χαμένη αθωότητα της ψυχής σου που μόνο η νεότητα των μαθητών σου σου χαρίζει με απόλυτη γενναιοδωρία.

    Τότε σκέπτεσαι ότι κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς στις αίθουσες της Γ΄ Τάξης έχεις εξηγήσει με τον πιο απλό και πειστικό τρόπο ότι οι δοκιμασία των εξετάσεων είναι ένα «στιγμιότυπο» στη ζωή μας και ότι η ίδια η ζωή είναι συνεχής αγώνας και δεν κρίνεται σε μια επιτυχία ή αποτυχία, και αν την ημέρα των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων αυτή η θεώρησή σου έχει επισκιαστεί, η «επόμενη ημέρα» θα δείξει τα κανονικά «σχήματα» της ζωής, των ονείρων της και του αγώνα της, των δυσκολιών της και της ομορφιάς της…

Πηγή: www.anthologio.wordpress.com

 

 


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων