Αρχεία για Οκτώβριος, 2015


4ο Πανελλήνιο Διεπιστημονικό Συνέδριο

Συνέδριο e-LIFE 2015 Εκτύπωση
Μας δίνει ιδιαίτερη χαρά να σας γνωστοποιήσουμε τη διοργάνωση του

4ου Πανελλήνιου Διεπιστημονικού Συνέδριου της Ελληνικής Εταιρείας

Μελέτης της Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο (e-LIFE 2015) που θα

διεξαχθεί μεταξύ 6-7 Νοεμβρίου 2015 στο κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ στην Αθήνα.

 

anakoinosi2

 

H επίσημη ιστοσελίδα του Συνεδρίου όπου και θα παρατίθενται το σύνολο των λεπτομερειών βρίσκεται εδώ: Ιστοσελίδα Συνεδρίου E-Life 2015

 

Από τον ακόλουθο σύνδεσμο μπορεί να ανακτηθεί το συνοπτικό πρόγραμμα του Συνεδρίου

 

Παρακαλούμε όπως απευθύνετε τυχόν ερωτήσεις στη Γραμματεία της Εταιρείας

 

Εκ της Οργανωτικής Επιτροπής

2η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού: Δράσεις σε ΕΠΑ.Λ. και 1ο Ε.Κ. Άμφισσας

Τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2015 γιορτάστηκε στο ΕΠΑ.Λ. και 1ο Ε.Κ. Άμφισσας η «2η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού».

Οι αθλητικές και άλλες δράσεις που έλαβαν χώραν ήταν: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, αερόμπικ, επίδειξη βίντεο της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης και κολάζ αθλητικού περιεχομένου.

Στη συνέχεια, μπορείτε να δείτε μερικές αφίσες με κολάζ φωτογραφιών που κατασκευάστηκαν από μαθητές του ΕΠΑ.Λ. Άμφισσας στα εργαστήρια Πληροφορικής και Εφαρμογών Η/Υ του 1ου Ε.Κ. Άμφισσας.

ok1245b

athlo0b

athlo1b

athleB

athlo000

athlo2b

athlo3b

athlo5b

athlo6

athlo8b

athlo9b

athlΒ

ey-agonizesthai

athl2000b

Photos-Athletics3445b

Photos-AthleticsΒ

Photos-Athletics1b

Zathlo7b

Έλλειψη ντροπής- περίσσεια θάρρους

Piazza Navona, Rome, Nadia Benois, 1896-1975

Του Νίκου Τσούλια

      Όταν κάποιος γονέας ερχόμενος στο λύκειο για να μάθει για την εκπαιδευτική πορεία του παιδιού του αιτιολογεί την έλλειψη θάρρους του παιδιού του – και τη μη ενεργή συμμετοχή του στο μάθημα – στη ντροπαλότητά του, τότε εμφανίζεσαι λίγο – πολύ διχασμένος. Να εξάρεις αυτή τη ντροπαλότητα ή να την εξορκίσεις; Στις σημερινές εποχές του ανταγωνισμού, του θράσους και της προβολής η ντροπαλότητα εμφανίζεται ως απομεινάρι κάποιων άλλων εποχών και ο μαθητής / η μαθήτρια –εκφραστής της είναι μάλλον ένοχος / ένοχη.

      Το να ντρέπεται κάποιος / κάποια σήμερα είναι δακτυλοδεικτούμενο, είναι παλιομοδίτικο. Αλλά αυτή η γενική έλλειψη της ντροπής είναι δείγμα κυνικότητας, είναι απόδειξη μειωμένων ή και ανύπαρκτων ευαισθησιών. Σήμερα είναι μια σπάνια εξαίρεση να κοκκινίζουμε, να νιώθουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για κάτι. Γιατί η έκφραση ντροπής όταν «δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος», δηλώνει ότι θέτουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία της ευθύνης ίσως και της ενοχής για κάτι κακό, για το οποίο κανένας δεν εμφανίζεται να ευθύνεται.

Η προκαταβολική ενοχοποίηση του εαυτού μας μέσα από το συναίσθημα της ντροπής δηλώνει έναν σπάνιο ψυχικό κόσμο, δηλώνει ταπεινότητα και πνευματική ελευθερία. Αλλά πώς να απαιτήσεις να υπάρχει ντροπή στα παιδιά, όταν η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται από φαινόμενα σχεδόν καθολικής παρανομίας και διαφθοράς; Πώς να διαπαιδαγωγήσεις και να υμνήσεις επί της ουσιώδους αξίας της ντροπής, όταν ο ντροπαλός σήμερα θεωρείται ανόητος και βλάκας από την κρατούσα εικόνα των ψεύτικων ειδώλων που έχουμε δημιουργήσει;

      Βέβαια σε παλιότερες εποχές η ντροπή εμφανιζόταν και ως αρνητικό στοιχείο και προέκυπτε και από έλλειψη συναναστροφής, από ελλειμματικότητα κοινωνικών σχέσεων. Έτσι οι πιτσιρικάδες των παλιών δεκαετιών εξαφανίζονταν από το σπίτι τους, όταν ερχόταν κάποιος ξένος, γιατί ντρέπονταν. Και άμα έπαιρναν σιγά – σιγά θάρρος, τότε άρχιζαν να περιστρέφονται σε όλο και μικρότερους κύκλος μέχρι να ξαναμπούν στο σπίτι τους! Αναλογίζομαι όμως μήπως η ολική έκλειψη της ντροπής έχει επηρεάσει τη σημερινή «χοντρόπετση» επαγγελματική και δημόσια λειτουργία μας. Γιατί άραγε να μην ντρεπόμαστε μπροστά από την κλοπή του δημόσιου χρήματος, από τη φοροδιαφυγή, από τη διαφθορά και το χρηματισμό; Είναι άραγε μαγκιά και εξυπνάδα να μη λογαριάζουμε τους νόμους και τους κανόνες μιας ευνομούμενης κοινωνίας; Και καλά οι κλέφτες που ορμάνε με τα όπλα και ληστεύουν έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως αντικοινωνικά και ως εγκληματικά στοιχεία και δεν μπορείς να επιζητείς απ’ αυτούς να αισθανθούν κάποια ντροπή. Αλλά όταν βλέπεις Υπουργούς, Δημάρχους, Συμβούλους, Δημόσιους υπαλλήλους, γιατρούς, μηχανικούς και ανθρώπους κάθε λογής επαγγέλματος να κατακλέβουν το δημόσιο χρήμα ή τον κόπο των φτωχών και ανήμπορων, τότε νιώθεις να τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα, ένα υπαρξιακό για μια κοινωνία ερώτημα: Δεν ντρέπονται που κλέβουν; Δεν αισθάνονται καμιά ενοχή; Το βράδυ δεν αναρωτιούνται καθόλου «μήπως δεν έκαναν καλά»; Τι λένε για τις κλοπές τους στα παιδιά τους;

Η ντροπαλότητα ως συναίσθημα μπορεί να συνορεύει και με τις περιοχές του φόβου, αλλά απορρέει κυρίως από ένα ψυχικό κόσμο αθωότητας και δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την εξευγενισμένη συμπεριφορά και την κουλτούρα του σεβασμού. Μπορεί να είναι «είδος προς εξαφάνιση», αλλά έχει τέτοια μαγεία όταν τη συναντάς που χαίρεσαι γιατί είναι συστατικό στοιχείο καλοσύνης και αγαθού χαρακτήρα. Μπορεί να ενθαρρύνουμε κάπως περισσότερο το ντροπαλό μαθητή / τη ντροπαλή μαθήτρια, αλλά εξαίρουμε αυτή τη μοναδική ομορφιά και τη σπανιότητα της συμπεριφοράς τους. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αν στην κοινωνία μας είχαμε έστω και μικρά δείγματα ντροπής, αν επαινούσαμε την ντροπή, τότε θα είμαστε πιο ήσυχοι για το μέλλον που «μας επιφυλάσσεται».

      Και θέλω να τονίσω ότι η ντροπή μπορεί να έχει και κάποιες αρνητικές όψεις αναστολής των πρωτοβουλιών μας ή και υποβάθμισης των ικανοτήτων μας και των δυνατοτήτων μας αλλά μακροπρόθεσμα και κατ’ ουσίαν – αν συνδυάζεται με την επίγνωση του εαυτού μας και με μια ισχυρή αυτοεκτίμηση – είναι στοιχείο προαγωγής των ουσιωδών φιλοδοξιών μας. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος δεν στηρίζεται στη φενακισμένη προβολή του ούτε στο «φαίνεσθαι» των πραγμάτων και αργά ή γρήγορα η ουσία και η πραγματική αξία επιβραβεύονται.

Οι ντροπαλοί άνθρωποι μπορούν να δημιουργηθούν και από συγκεκριμένες αντικειμενικές συνθήκες αλλά και από τη διαμόρφωση της δημόσιας και κοινωνικής λειτουργίας τους. Οι άνθρωποι αυτοί βλέποντας συχνά την σχεδόν καθολική έλλειψη της ντροπής αισθάνονται δύο φορές ντροπή, μία ούτως ή άλλως για τον εαυτό τους και μία για τους άλλους. Όταν ένα παιδί κοκκινίζει για μια κακή πράξη που την έκανε κάποιο άλλο και ενώ το ξέρει αυτό κοκκινίζει για λογαριασμό του άλλου, δεν είναι αυτό το σκηνικό μια εικόνα θείου μεγαλείου και άφθαστης ομορφιάς;

Πηγή: anthologio.wordpress.com

 

Γιάλομ: Aυτό που είμαι

Ο Ίρβινγκ Γιάλομ μας λέει να κοιτάξουμε μέσα και όχι έξω [Πηγή: www.doctv.gr]
«Αυτό που έχουμε, αυτό που αντιπροσωπεύουμε και αυτό που είμαστε». Ποιος από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του;
Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποια απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.
 Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι. Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.
Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι. Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.
1. Αυτό που κατέχουμε. Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα.
2. Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων. Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: «Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων… πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ’ τη σάρκα μας». Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες. Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν’ αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.
3. Αυτό που είμαστε. Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα. Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.
Απόσπασμα από το «Στον κήπο του Επίκουρου».
Πηγή: O Kλόουν

Τσαλίκογλου: Ψυχο-λογικά

«Στ’ όνομα της «ιερής κοινότητας» εξακολουθεί να συντελείται ο αποκλεισμός του άλλου [Πηγή: www.doctv.gr]
«ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΕΔΑΦΙΚΟΤΗΤΑΣ» ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΑΝ. Όταν απειλείται με διείσδυση ένας ζωτικός, ατομικός σου χώρος, εκλύεται πάντα επιθετικότητα. Όσο πιο στριμωγμένος και ασφυκτικός ο χώρος, τόσο μεγαλύτερη η επιθετικότητα. Οι ηθολόγοι το επιβεβαίωσαν στη συμπεριφορά των ζώων και οι ανθρωπολόγοι στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Το κλειστό ίδρυμα της φυλακής υπήρξε ένα κατάλληλο φυσικό εργαστήριο για την πειραματική διερεύνηση του φαινομένου αυτού.
ΕΤΣΙ ΚΑΠΩΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΕΧΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΝΟ. Έτσι κάπως προσλαμβάνεται ο «άλλος» ως «εχθρός» έτοιμος να οικειοποιηθεί τον δικό σου χώρο. Και ορθώνονται σύνορα και εκλογικεύονται τα στεγανά. Και εκλύεται μια ολόκληρη φαντασμαγορία πανικού. Ο χώρος ως προέκταση του εαυτού. Όποιος δεν ανήκει στον μικρόκοσμό μου, υποθάλπτει τον αφανισμό μου. Ας τον κρατήσουμε, λοιπόν, μακριά. Ας υψώσουμε απαραβίαστα οχυρά. Ας είμαστε μονίμως σε επιφυλακή. Ο «άλλος», ο τσιγγάνος, ο πρόσφυγας, ο Εβραίος, γίνεται απειλητικός «άλλος».
ΟΜΟΓΕΝΗΣ-ΑΛΛΟΓΕΝΗΣ, ΟΜΟΦΥΛΟΣ-ΑΛΛΟΦΥΛΟΣ είναι οι μοιραίες διακρίσεις που δομούν τον κόσμο μας. Από τα βάθη των αιώνων, από την εποχή του διάχυτου φόβου για τον λεπρό, τον τερατόμορφο, τον μάγο, τον αλχημιστή, το ίδιο παιχνίδι ατέρμονα επαναλαμβάνεται.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ, δεν είναι η μάγισσα, αλλά ο περίγυρός της. Στ’ όνομα της «ιερής κοινότητας» εξακολουθεί να συντελείται ο αποκλεισμός του άλλου. Άλλοτε χάριν της Εκκλησίας και της διασφάλισης του αγίου θρησκευτικού συναισθήματος, σήμερα χάριν του έθνους συνήθως και της διασφάλισης μιας αγνής εθνικής ομοιογένειας.
ΟΣΟ ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ, η μειονότητα είναι εξ ορισμού ύποπτη και ικανή για κάθε ανίερη οικειοποίηση. Οτιδήποτε αποκλίνει από το πανίσχυρο ιδεώδες της πλειονότητας, μετασχηματίζεται ταχυδακτυλουργικά σε εστία κινδύνου και θανάσιμη απειλή για τον δικό μας χώρο. Έτσι, ο συμπυκνωμένος φόβος σταθερά ελλοχεύει πίσω από την παρουσία του «άλλου». ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΕΝΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. Για άλλον τρόμο πάντα πρόκειται. Ο τωρινός δεν είναι παρά η μάσκα, το άλλοθι, το προσωπείο του άλλου τρόμου. Ενός βαθύτερου, σχεδόν αβυσσαλέου τρόμου, που έχει να κάνει μ’ ένα ασφυκτικό, μικρό κελί κι ένα κλειστό ίδρυμα υψίστης ασφαλείας.
Εκεί είναι η ζωή μας. Ενάντια σ’ αυτόν τον τρόμο οχυρωνόμαστε, χρίζοντας εισβολείς τους «άλλους». Ο θεατός και εντοπίσιμος φόβος είναι πάντα πιο ανακουφιστικός. Τον Εβραίο μπορείς να τον κάψεις, πώς όμως να πυρπολήσεις το κελί σου; Πώς να μείνεις άστεγος στην παγωνιά; Το κελί πνίγει αλλά και προστατεύει, συνθλίβει αλλά και καθησυχάζει. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΜΩΣ, Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ, αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει όχι μ’ έναν πάταγο, ούτε μ’ ένα λυγμό, όπως θα ’λεγε ο Έλιοτ, αλλά με μία σιωπή σε ένα λευκό κελί.
Απόσπασμα από το βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου, Ψυχο-λογικά: Οι παγίδες του αυτονόητου, εκδ. Πλέθρον. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στις 15/12/1992. [Πηγή: www.doctv.gr]

 

Xέμινγουεϊ: κάθε άνθρωπος

«Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου» Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ για τον άνθρωπο [Πηγή: www.doctv.gr]
«Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει».
«Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του».
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου».
«Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα».
O Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ (21 Ιουλίου 1899 – 2 Ιουλίου 1961) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, γνωστός ακόμα και για το δημοσιογραφικό του έργο, με ζωή περιπετειώδη και πολυτάραχη όσο αποτυπώνεται στα βιβλία του. Αποτέλεσε μέλος της αποκαλούμενης Χαμένης των Αμερικανών λογοτεχνών στο Παρίσι, στις δεκαετίες 1920 και 1930. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του συγκαταλέγονται Ο Γέρος και η Θάλασσα, Για ποιον χτυπά η καμπάνα και ο Αποχαιρετισμός στα όπλα. Το 1953 τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ τον επόμενο χρόνο βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
[Πηγή: www.doctv.gr]

 


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων