Η πλάνη του να είναι ένας μαθητής ικανός να προχωρήσει στην επόμενη ταξη, δίχως ποτέ να άνοιξε βιβλίο
Συνήθως:
– δεν ρωτάμε στο μάθημα τα παιδιά που δεν σηκώνουν χέρι για να μην νιώθουν πίεση
– δεν ρωτάμε τα παιδιά που δεν έφεραν ασκήσεις , γιατί, για να μην τα φέρνουμε σε δύσκολη θέση
– δεν ρωτάμε τα παιδιά που έγραψαν πολύ άσχημα γιατί, για μην νιώσουν αρνητικά συναισθήματα
– δεν ανακοινώνουμε τους βαθμούς των τεστ ενώπιον της τάξης, για να μην στεναχωρήσουμε όσα παιδιά δεν πήγαν καλά
– δεν βάζουμε χαμηλούς βαθμούς στο τετράμηνο για να μην στεναχωρήσουμε τα παιδιά, τους γονείς αλλά και για να μην φανούμε άκαρδοι στον σύλλογο διδασκόντων
– δεν βαζουμε απροειδοποίητα τεστ παρά μόνο προειδοποίημενα, για να μην παιζουμε με το άγχος και την ψυχολογία των παιδιών
– δεν βάζουμε ασκήσεις που δεν έχουμε κάνει στην τάξη, για να μπορούν όλοι να τις λυσουν, και να μην απογοητεύονται
– δεν αφήνουμε παιδί στο μάθημα μας [είτε περνά με τον γενικό μέσο όρο είτε όχι] για να μην γεννάμε απογοητεύση στο παιδί, να μην μαθει ο γονιός την πραγματική απόδοση του παιδιου του, για να μην μας χαραξουν το αμάξι, για να μην γίνουμε δακτυλοδεικτουμενοι στον σύλλογο διδασκόντων
– δεν βάζουμε βαθμούς κάτω από την βάση για να μην απογοητεύονται οι μαθητές που δεν κάνουν καμία προσπάθεια
– δεν διορθώνουμε με κόκκινο στυλό για να μην τα γεμίζουμε αρνητικά συναισθήματα τα παιδιά
– δεν βάζουμε τον βαθμό που αξίζουν οι παντελώς αδιάφοροι, αλλά και οι λιγότερο αδιάφοροι, στο τετράμηνο στην Γ Λυκείου για να μην τους χαλάσουμε τον βαθμό στο απολυτήριο
Με όλα αυτά, χτίζουμε ενα όμορφο παραμύθι, οτι όλοι μπορούν με μηδενική προσπάθεια και καμία πίεση, κανένα άγχος, να περάσουν ολες τις τάξεις μέχρι που θα φτάσουν στην Γ ‘ Λύκειου και το παιδί που δεν πιέστηκε ποτέ, ξαφνικά θα πρέπει να διαβάσει. Αλλά τότε θα είναι αργά.
Το παραμύθι αυτό έχει Δράκο,
και αυτός είναι οι Πανελλαδικές.
Τότε λογω των ανυπέρβλητων κενών, θα βρεθούν εκείνοι που θα λένε για να καλύψουν την γύμνια του συστήματος προαγωγής, απλά και μόνο με την παρουσία στην ταξη, σχετικά με τα θέματα των Πανελλαδικών: <<Σε περίπτωση που δεν μπορούσε ο μαθητής να ερμηνεύσει καλά τα θέματα, δεν θα μπορούσε να αποδώσει>>.
Και το παιδί που πέρασε όλη την μαθητική του σταδιοδρομία με την ήσσονο προσπάθεια, την ανοχή των καθηγητών, την εύνοια του συστήματος, θα πρέπει να πιεστεί για πρώτη φορα στην ζωη του για να προσπαθήσει για κάτι. Αλλά όποιος δεν διάβασε, δεν πιέστηκε ποτέ, πόση πίεση με τα ανυπερβλητα κενά από τα ξέγνοιαστα χρόνια, που πέταγε χαρταετό, να αντέξει, με την ανοχή των καθηγητών που δεν ήθελαν ποτε να το στεναχωρησουν;
Θα πρέπει το παιδί που δεν ασχολείται να παίρνει έναν βαθμο ενδεικτικό, αντιπροσωπευτικο της απόδοσης του, να μπαίνουν βαθμοι κάτω απο την βαση, να ενημερώνονται οι γονείς για τα παιδια που αδιαφορούν στην ταξη.
Επίσης θα πρέπει να υπάρχει στην αναλυτική βαθμολογία του μαθητή, στήλη για τα όρια της κλιμακα.της βαθμολογίας σε καθε βαθμό στο τετράμηνο, δηλαδή να φαίνεται ο μεγαλύτερος και χαμηλοτερος βαθμός του κάθε καθηγητή στο μάθημα του, γιατί άλλη αξία έχει ο βαθμός 15 όταν ο καθηγητής βαθμολογει το τμήμα στην κλίμακα 15-20 και άλλη όταν βαθμολογει στην κλίμακα 09-20. Στην 2η περίπτωση ο μαθητής όντως είναι μέτριος σε απόδοση αλλα οχι αδιάφορος, ενώ στην 1η έχει τον χαμηλότερο βαθμό στην τάξη, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Ενδεχομένως παραμυθιαζουμε τον γονιό όταν βάζουμε βαθμο πχ 15 και η βαθμολογία μας κυμαίνεται μεταξυ 15-20 και αυτός δεν το γνωριζει. Ο μέσος όρος βαθμολογίας κρύβει τετοιες αλήθειες.
Τίποτα απο τα παραπάνω δεν αναφέρονται σε παιδιά με ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες. Όλα τα παραπάνω αφορούν ηλικίες Γυμνασίου και Λυκείου.
Χρονόπουλος Τάκης
