Μια φορά και ένα καιρό… Μια «παλιά» φωτογραφία διηγείται…

Έχοντας προηγουμένως μελετήσει τη ζωή των ανθρώπων στη παλιά Ελλάδα αποφασίσαμε να παρατηρήσουμε και να αξιοποιήσουμε εκπαιδευτικά παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες γάμων. Αφορμή στάθηκε η εμφάνιση ενός παλιού μπαούλου στην τάξη μας. Τι έκρυβε όμως μέσα του αυτό το μπαούλο; Τα παιδιά ενθαρρύνθηκαν να το ανοίξουν και να παρατηρήσουν το περιεχόμενό του. Μέσα στο μπαούλο υπήρχαν κοσμήματα, παλιά νομίσματα, δαντέλες, κεντήματα, όμορφα υφάσματα και μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, ενός γαμπρού και μιας νύφης. Το ζευγάρι ήταν η Ελένη και ο Αντώνης, που έζησαν την εποχή που οι φωτογραφίες ήταν ασπρόμαυρες και ο θεσμός του γάμου συνοδευόταν από ήθη και έθιμα διαφορετικά από τα σημερινά.

Έτσι, με αφετηρία την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία της Ελένης και του Αντώνη προσεγγίσαμε τη γνώση διαθεματικά υλοποιώντας δραστηριότητες που να εκτείνονται σε όλο το φάσμα του προγράμματος σπουδών για το νηπιαγωγείο. Ειδικότερα, όσο αφορά στην ενότητα της γλώσσας, τα παιδιά ενθαρρύνθηκαν να παρατηρήσουν και να περιγράψουν τη φωτογραφία και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, όπως «Τι φορούν οι άνθρωποι;», «Τι ηλικία έχουν;», «Πού βρίσκονται;», «Τι αισθάνονται;», «Πότε παντρεύτηκαν;» αιτιολογώντας παράλληλα τις απόψεις τους. Παρατηρώντας τη φωτογραφία διαπίστωσαν επίσης πως στο πίσω μέρος της ήταν γραμμένη μια αφιέρωση, την οποία προσπαθήσαμε να διαβάσουμε (Παιδί και Γλώσσα-Ανάγνωση) και να καταλάβουμε σε ποιόν απευθυνόταν, πότε και γιατί γράφτηκε. Τελικά, η αφιέρωση έγραφε «Στη σεβαστή μας οικογένεια Γρηγοριάδου. Ενθύμιον του γάμου μας. 24/12/63 Αντώνης & Ελένη». Φυσικά δεν αρκεστήκαμε μόνο στην προαναφερθείσα φωτογραφία, αλλά παρατηρήσαμε, περιγράψαμε και συγκρίναμε παλιό και σύγχρονο φωτογραφικό υλικό γάμων εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιό μας με καινούριες λέξεις (όπως προίκα, προικοσύμφωνο, προξενήτρα, προξενιό κ.α.) και χρησιμοποιώντας λέξεις που σχετίζονται με τη διαδοχή του χρόνου (π.χ. πρώτα, μετά, ύστερα). Ακόμη, στα πλαίσια της ενότητας Παιδί και Μαθηματικά σειροθετήσαμε χρονικά φωτογραφίες με έθιμα και παραδόσεις γάμων, τις ομαδοποιήσαμε ανάλογα με το χρώμα και το θέμα και τις τοποθετήσαμε στο αντίστοιχο άλμπουμ. Επιπλέον, αναφορικά με την ενότητα Παιδί και Ανθρωπογενές Περιβάλλον, δόθηκε η ευκαιρία στους μικρούς μας μαθητές να παρατηρήσουν το παρελθόν μέσα από φωτογραφίες «κειμήλια» και να συγκεντρώσουν πληροφορίες σχετικά με τη καθημερινή ζωή, τη διασκέδαση, τα επαγγέλματα, τις ασχολίες των ανδρών και των γυναικών, την ενδυμασία, τις θρησκευτικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής. Χωρίς αμφιβολία η παρατήρηση του φωτογραφικού υλικού κέρδισε το ενδιαφέρον των μαθητών και μας βοήθησε να εστιάσουμε οπτικά σε λεπτομέρειες των φωτογραφιών (ακόμα και με τη χρήση μεγενθυντικού φακού), στη φθορά τους από τον χρόνο (π.χ. κιτρίνισμα), σε ποιοτικά χαρακτηριστικά των ασπρόμαυρων φωτογραφιών (π.χ. έλλειψη ελαστικότητας) καθώς και στη σοβαρότητα της στάσης του σώματος και των εκφράσεων του προσώπου των φωτογραφιζόμενων ατόμων. Επιπρόσθετα, προσπαθήσαμε να απαντήσουμε σε ερωτήματα όπως «Ποιος έβγαλε τη φωτογραφία;», «Γιατί βγάζουμε φωτογραφίες;», «Πότε βγάζουμε φωτογραφίες;», «Τι μας δείχνουν οι φωτογραφίες;» και «Γιατί κρατάμε τις φωτογραφίες;».

Τέλος, σκεφτήκαμε πως θα ήταν καταπληκτική ιδέα να γίνουμε για λίγο ηθοποιοί και να ταξιδέψουμε με τη φαντασία μας σε εκείνη την εποχή δραματοποιώντας (Παιδί και Δραματική Τέχνη) την ιστορία της γνωριμίας της Ελένης με τον Αντώνη. Βέβαια, σκοπός μας δεν ήταν απλώς να δραματοποιήσουμε μια ιστορία, αλλά μέσω αυτής της διαδικασίας αποσκοπούσαμε να εκφραστούμε ελεύθερα, να αναπτύξουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας, να επικοινωνήσουμε, να αναπτύξουμε τη γλώσσα μας, να συνεργαστούμε, να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τον κόσμο. Βέβαια, δεν παραλείψαμε να επιλέξουμε και την κατάλληλη μουσική υπόκρουση (Παιδί και Μουσική) για τη δραματοποίησή μας, δίνοντας έμφαση σε παραδοσιακά τραγούδια και σε νοσταλγική μουσική.

Σας παρουσιάζουμε τον γάμο της Ελένης με τον Αντώνη…

Συνοψίζοντας, μέσα από τις προαναφερθείσες δράσεις τα παιδιά:

  • έμαθαν να συγκρίνουν, χρησιμοποιώντας φωτογραφικό υλικό, την παλιά εποχή με τη σημερινή.
  • κατανόησαν τις αλλαγές και την εξέλιξη στον τρόπο ζωής των ανθρώπων, στα επαγγέλματα, στην ενδυμασία, στην τεχνολογία κ.α.
  • έμαθαν να αγαπούν την ενασχόλησή τους με τη φωτογραφία
  • έμαθαν να διατηρούν τις φωτογραφίες στο χρόνο και να τις προστατεύουν σαν κάτι εξαιρετικά πολύτιμο που μας φυλάσσει πληροφορίες για το παρελθόν.
  • ήρθαν σε επαφή με την παράδοση αναβιώνοντας την τελετή και το τελετουργικό ενός γάμου ως κοινωνικό γεγονός μιας εποχής.

Με βάση όλα τα παραπάνω προκύπτει το συμπέρασμα πως μια φωτογραφία μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για συζητήσεις και για την υλοποίηση δραστηριοτήτων που να στοχεύουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων από όλες τις ενότητες του προγράμματος σπουδών για το νηπιαγωγείο. Μια φωτογραφία μπορεί να μας διηγηθεί με έμμεσο τρόπο την ιστορία της και να μας παρασύρει σε μια παιγνιώδης, διασκεδαστική και διαθεματική διερεύνηση της γνώσης και του παρελθόντος.

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Δραματοποιώντας το λαϊκό παραμύθι: «Αμυγδαλιά: Η νυφούλα του χιονιά»

Στα πλαίσια της θεματικής ενότητας για την Αμυγδαλιά μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε διαφορετικές ιστορίες για το δέντρο της αμυγδαλιάς προερχόμενες είτε από την ελληνική μυθολογία, είτε από τα λαϊκά παραμύθια. Τα παιδιά ξάπλωσαν, έκλεισαν τα μάτια τους και με τη συνοδεία απαλής μουσικής ταξίδεψαν σε ένα άλλο τόπο και χρόνο ακούγοντας τη νηπιαγωγό να τους αφηγείται παραστατικά δυο διαφορετικές ιστορίες για την αμυγδαλιά. Προηγήθηκε ο μύθος της Φυλλίδας, και, αφού τα παιδιά απάντησαν σε ερωτήσεις κατανόησης, ακολούθησε το λαϊκό παραμύθι η «Η νυφούλα του Βοριά». Στη συνέχεια, τα παιδιά αναδιηγήθηκαν τις δυο ιστορίες για την αμυγδαλιά και ενθαρρύνθηκαν να τις συγκρίνουν και να εντοπίσουν τις ομοιότητές και τις διαφορές τους. Έπειτα, κλήθηκαν να ψηφίσουν την ιστορία που τους άρεσε περισσότερο. Αγαπημένη τους ιστορία ανακυρήχθηκε η «Η νυφούλα του Βοριά» και όλοι μαζί συμφώνησαν πως η δραματοποίησή της (βασισμένη στη δραματοποίηση της Γωγώς Αγγελοπούλου από το περιοδικό Παράθυρο στην Εκπαίδευση) θα ήταν μια καταπληκτική ιδέα.

Σας παρουσιάζουμε με χαρά τη «Νυφούλα του Βοριά»!!

     

Η Αμυγδαλιά ήταν ένα νέο και όμορφο κορίτσι, που κατοικούσε σ’ ένα μεγάλο πύργο…

    

Η μητέρα της την είχε μονάκριβη και την αγαπούσε τόσο πολύ που δεν την άφηνε τον χειμώνα να βγει έξω ούτε μια φορά. Έτσι η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της και μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της.

   

Έβλεπε τη βροχή να πέφτει…

 

Τον άνεμο να λυσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα…

   

Το χιόνι να σκεπάζει τα δέντρα και να ντύνει άσπρη τη γη…

 

Σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι να τσιμπολογήσουν…

Μια μέρα όμως ο ψυχρός Βοριάς, ο πιο ψυχρός από όλους τους ανέμους που φυσάνε στη γη, έτυχε να περάσει έξω από τον πύργο, είδε την αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρό της και την ερωτεύτηκε.

Αλλά ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο;

 

Έτσι ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο, αφού είχε τη μαγική δύναμη.

Μεταμορφώθηκε, λοιπόν, σε ένα ωραίο παληκάρι, σ’ έναν ιππότη…

Και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρό της Αμυγδαλιάς. Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει. Ο ιππότης της ζήτησε να παντρευτούν…

Η Αμυγδαλιά πηγαίνει στη μητέρα της και της ζητάει να την αφήσει να παντρευτεί τον όμορφο ιππότη. Όμως εκείνη δεν είναι σύμφωνη με την ιδέα του γάμου.

Η Αμυγδαλιά δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο, ντύθηκε στα λευκά, σαν νύφη, άνοιξε την πόρτα και έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του.

Ο Βοριάς την αγκάλιασε αλλά ήταν τόσο παγωμένος…

που η αμυγαλιά πάγωσε…

Ο Θεός όμως τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε δέντρο….

  

Από τότε, ακόμα και μέσα στον βαρύ χειμώνα, η Αμυγδαλιά βιάζεται να ανθίσει. Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο.

ΤΕΛΟΣ!

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Καλωσήρθατε!

Καλωσήρθατε στη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΜΑΘΗΣΗ!

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο