Ο Ναμπόκοφ στο Playboy;

Το Playboy προδημοσιεύει Ναμπόκοφ. Γιατί όχι; Το ιστορικό ανδρικό περιοδικό του γηραιού πλέον Χιου Χέφνερ έδωσε γη και ύδωρ προκειμένου να δημοσιεύσει πρώτο αποσπάσματα του υπό έκδοση (ανολοκλήρωτου) μυθιστορήματος του Ναμπόκοφ «The Original of Laura» – ο μεγάλος συγγραφέας είχε αφήσει γραπτές οδηγίες να καταστραφεί μετά τον θάνατό του. Ωστόσο, ο γιος του, Ντμίτρι, αποφάσισε να το εκδώσει και πολύ πρόσφατα η επιμελήτρια Εϊμι Γκρέις έπεισε τον υιό Ναμπόκοφ, εκ μέρους του Playboy, να εμφανιστούν τα πρώτα αποσπάσματα στο περιοδικό, για την ακρίβεια 5.000 λέξεις απ’ όλο το κείμενο, για τις οποίες το έντυπο του Χέφνερ λέγεται ότι πλήρωσε όσο όσο.

Για όσους ξινίζουν τα μούτρα τους, υπενθυμίζουμε ότι το 1964 ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ είχε δώσει μια ιδιαίτερα εκτενή συνέντευξη στο Playboy, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1969, είχε δημοσιεύσει στο ίδιο περιοδικό αποσπάσματα του μυθιστορήματός του «Αντα». Ενας άλλος λόγος που ταιριάζει ο Ναμπόκοφ στο Playboy είναι -εκτός από τη θρυλική του Λολίτα- η θεματολογία του υπό έκδοση χειρογράφου: πρόκειται για την ιστορία ενός άνδρα που διάγει δυσάρεστο έγγαμο βίο και ονειρεύεται διαρκώς (όπως και ο Χούμπερτ Χούμπερτ της «Λολίτας») το νεαρό κορίτσι που είχε ερωτευθεί παράφορα όταν ήταν νεότερος. Ακόμα ένα νυμφίδιο λοιπόν.

Σημειωτέον, πρόσφατα το Playboy κατέταξε τον Ναμπόκοφ 22ο στη λίστα με τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ιστορία του σεξ. Τέλος, να πούμε ότι στην ολοκληρωμένη του μορφή το μυθιστόρημα θα εκδοθεί τον ερχόμενο Νοέμβριο.

via

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑΜΠΟΚΟΦ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ:

Αντα

Όνειρο, φύση, έρωτας, όρεξη για καλό φαγητό και μάθηση, λεκτικά παιχνίδια, απόλαυση, απόλαυση ζωής. Αυτό είναι το σύμπαν της «Αντας», ενός από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Ναμπόκοφ, που εξελίσσεται αργά και μαυλιστικά, από τα ονειρικά τοπία της παιδικής ηλικίας, στην παθιασμένη ενηλικίωση, και από εκεί στη γλυκιά γαλήνη μιας μοιρασμένης ωρίμανσης.

Γέλιο στο σκοτάδι

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο Βερολίνο της Γερμανίας κάποιος ονόματι Αλμπίνους. Επρόκειτο για πλούσιο, αξιοσέβαστο, ευτυχισμένο άνθρωπο. Μια ωραία μέρα εγκατέλειψε τη σύζυγό του για χάρη νεαρής ερωμένης. Ήταν ερωτευμένος· όχι όμως κι εκείνη. Η ζωή του τέλειωσε σε πλήρη καταστροφή.
Αυτή είναι όλη η ιστορία διατυπωμένη σε λίγες γραμμές, που θα μας αρκούσαν αν δεν υπήρχε το όφελος και η απόλαυση της διήγησης. Και παρ΄ ότι μια ταφόπετρα, τυλιγμένη στα βρύα, έχει άφθονο χώρο για να περιλάβει τη συντμημένη εκδοχή μιας ανθρώπινης ζωής, η έκθεση της λεπτομέρειας είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη. […]»
Σε μια παράγραφο ο Ναμπόκωφ εκσφενδονίζει τον αναγνώστη σ’ αυτόν τον ωμό απολογισμό του ερωτικού εξευτελισμού και της ταπείνωσης. Σε μια σειρά από ζωντανές, συχνά σύντομες σκηνές, οδηγεί την υπόθεση στην αναπόφευκτη τραγική ολοκλήρωση.
Είναι μια θλιβερή, σαδιστική ιστορία, στην οποία το συγκινητικό και ανικανοποίητο πρόσωπο του Αλμπίνους, αδύναμο να θέσει τέρμα στην σταδιακή αυτοκαταστροφή, γίνεται έρμαιο της μικρής ερωμένης του. Η νεαρή Μαργκό του «Γέλιου στο σκοτάδι» προεικονίζει την διάσημη Λολίτα.
Γυναίκα-παιδί, καταστροφική και συνάμα ασήμαντη, εισέρχεται στη ζωή του εραστή της, αξιοπρεπούς αστού, για τη χαρά του και για τη δυστυχία του. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό γλίστρημα προς την κόλαση ενός άντρα που κυριαρχείται απ’ τον αδύνατο έρωτα.
Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ (1899-1977) έγραψε μια πρώτη εκδοχή του μυθιστορήματος στα ρωσικά με τον τίτλο «Camera Obscura», που δημοσίευσε το 1932, και το διασκεύασε ο ίδιος στα αγγλικά και το εξέδωσε το 1938 με τον τίτλο «Το γέλιο στο σκοτάδι».

Διαφανή αντικείμενα : Μυθιστόρημα

Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάϊτ

Δυο μήνες μετά το θάνατο του μυθιστοριογράφου Σεμπάστιαν Νάιτ, ο νεαρός ετεροθαλής αδελφός του αναλαμβάνει να γράψει μια βιογραφία του κι ο αναγνώστης παρακολουθεί τις προσπάθειές του να συγκεντρώσει τα στοιχεία αυτής της βιογραφίας. Είναι λιγότερο η ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ που μας παρουσιάζεται εδώ και περισσότερο η ιστορία της απόπειρας να γραφεί η βιογραφία ενός ανθρώπου και η αδυναμία να φτάσει στη γνώση της πραγματικής ζωής του άλλου, έστω κι αν πρόκειται για τον χαμένο αδελφό.
«Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ» είναι το πρώτο μυθιστόρημα που ο Vladimir Nabokov έγραψε απευθείας στ’ αγγλικά. Έχει ένα διαυγές ύφος που το διαπερνά μια ένταση ονείρου.
Το μυθιστόρημα συνοδεύεται από Εργοβιογραφία και φωτογραφίες του συγγραφέα, καθώς και μία μελέτη του μεταφραστή Ανδρέα Αποστολίδη.

Λολίτα

Έχουμε άραγε να κάνουμε με «έναν πανούργο ενήλικο που διαφθείρει ένα αθώο κοριτσάκι» ή με «ένα διεφθαρμένο κοριτσάκι που εκμεταλλεύεται έναν αδύναμο ενήλικο;» Το δίλημμα αυτό εκφράζει μία μόνο από τις πλευρές της υποδοχής που γνώρισε η «Λολίτα» όταν εκδόθηκε το 1955. Το μυθιστόρημα του Ναμπόκοφ είναι όλα αυτά αλλά είναι και πολλά άλλα, και πρωτίστως είναι η ιστορία ενός πάθους ανεξέλεγκτου και χωρίς όρια, που κυριεύει έναν σαραντάρη διανοούμενο για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, το οποίο, με την πρώιμη σεξουαλικότητά του, δώρισε στην ανθρωπότητά τους όρους «Λολίτα» και «νυμφίδιο».
Το πάθος αυτό οδηγεί τον ήρωα στις πιο παράλογες ενέργειες και σε σειρά από βασανιστικές περιπέτειες ως τη ζοφερή κατάληξη της ιστορίας.
Η πεζογραφική μαστοριά του Ναμπόκοφ στη σύνθεση της πλοκής, στο παιχνίδι των λέξεων και των καταστάσεων και στη λεπτότητα της ψυχολογικής διείσδυσης βρίσκει εδώ την ύψιστη έκφρασή της.
Ο Ναμπόκοφ συνάντησε πολλές δυσκολίες στην προσπάθειά του να βρει εκδότη για τη «Λολίτα», η οποία, όταν τελικά κυκλοφόρησε, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Οι συντηρητικοί κύκλοι την καταδίκασαν με βδελυγμία ως έργο διεστραμμένο και πορνογραφικό. Αλλοι την εγκωμίασαν θερμά ενώ το κοινό την αγκάλιασε και την ανέδειξε σε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών. Η «Λολίτα» μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες (ο Ναμπόκοφ τη μετέφρασε ο ίδιος στα ρωσικά) , μεταφέρθηκε δύο φορές στον κινηματογράφο και χάρισε στον συγγραφέα της περίοπτη θέση στη λογοτεχνία του 20ου αιώνα.
(εφημερίδα «La Repubblica», Ιταλία)

Μίλησε, Μνήμη : Ανασκόπηση Αυτοβιογραφίας  

Το ανά χείρας βιβλίο συγκεντρώνει και συσχετίζει συστηματικά μια σειρά προσωπικών ενθυμήσεων, με εμβέλεια γεωγραφική από την Αγία Πετρούπολη έως το Σαίν Ναζαίρ, χρονική τριανταεπτά ετών, από τον Αύγουστο του 1903 έως τον Μάιο του 1940, και λίγες μόνον εξορμήσεις σε κατοπινούς χρόνους και χώρους […]
Τούτη η επαν-αγγλοποίηση μιας ρωσικής επανεκδοχής εκείνου που ήταν αρχικώς η αγγλική επανιστόρηση ρωσικών αναμνήσεων, αποδείχθηκε εγχείρημα διαβολικό· εντούτοις με παρηγορούσε κάπως η σκέψη ότι τέτοια πολλαπλή μεταμόρφωση, οικεία στις πεταλούδες, άνθρωπος δεν την είχε αποπειραθεί ποτέ στο παρελθόν.

Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ

Ο αξιοπρεπής κύριος Πνίν : Μυθιστόρημα

Αυτό που σήμερα θεωρείται το κωμικό αριστούργημα του Ναμπόκοφ (γραμμένο ανάμεσα στη Λολίτα και τη Χλομή φωτιά) χαρτογραφεί τη ζωή του Ρώσου καθηγητή Τομοφέι Πνιν σε μια Αμερική γεμάτη πλυντήρια και διαφημίσεις, κουτσομπολιά και ακαδημαϊκές πλεκτάνες. Ανθρωπος πολύπλοκων αισθημάτων, ο Πνιν δίνει συνεχώς μια μάχη με τη νέα του πατρίδα και τη νέα του γλώσσα. Και σε αυτή τη διασκεδαστική όσο και συγκινητική ιστορία ενός ανθρώπου που μοιάζει γεννημένος για την αποτυχία, σ’ αυτό το μυθιστορηματικό χρονικό ενός Ευρωπαίου που δυσκολεύεται να κατανοήσει τον Νέο Κόσμο, υπάρχει όλο το πάθος μιας γενιάς που ξεριζώθηκε άσπλαχνα και ανεπανόρθωτα από το παρελθόν της. Όσο για τον ίδιο τον Πνιν, αυτός δεν είναι ούτε περισσότερο ανθρώπινος ούτε περισσότερο σημαντικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους, εκπροσωπεί όμως αυτό που μοιάζει να είναι ο άνθρωπος όταν φέρεται διστακτικά και ανόητα και όταν προσπαθεί να περισώσει κάποια θρύμματα αξιοπρέπειας και ιδιωτικότητας.

Πρόσκληση σ’ ένα αποκεφαλισμό

Αζάρ Ναφίσι: «ένα έργο γραμμένο από την οπτική του θύματος, του ανθρώπου που διακρίνει «το γελοίο περίβλημα των διωκτών του και που πρέπει να αποσυρθεί στον εαυτό του για να επιβιώσει»

Το μάτι 

Ο αφηγητής αυτού του μικρού σε έκταση μυθιστορήματος, ο Σμύρωφ, αποτελεί ακριβώς τον ιδεότυπο (σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ) αυτού που αποκαλούμε σήμερα «θεατή». Ο «θεατής» είναι το ον εκείνο, που, κυριευμένο από μια παντοδύναμη αίσθηση αδυναμίας να πράξει, περιορίζεται στο να βλέπει, να σχολιάζει αυτά που βλέπει, να τα μεγεθύνει ή να τα συρρικνώνει, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τους τρομερούς (γι’ αυτόν) κινδύνους και της πλέον απειροελάχιστης πράξης.
Ο Σμύρωφ είναι ένα από τα οικτρά θύματα αυτής της σύγχρονης ασθένειας που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αλλοτρίωση. Άλλος είναι, άλλος νομίζει ότι είναι, και άλλος θέλει να είναι.

Χλομή φωτιά : Μυθιστόρημα

Η «Χλωμή φωτιά» είναι ένα μυθιστόρημα μαύρης κωμωδίας, μια ευφυής παρωδία αστυνομικής φαντασίας με φιλοσοφικές προεκτάσεις και αποτελεί ένα από τα σπάνια εκείνα επιτεύγματα της λογοτεχνίας που βρίσκει την απόλυτη αρμονία μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας.

Mary

Το Mary είναι μια θαυμάσια, κωμική, μεταφυσική, ερωτική ιστορία, ένα νοσταλγικό έργο – το πρώτο μυθιστόρημα του Ναμπόκοφ.
Στο Βερολίνο των αρχών του αιώνα, ο νεαρός αξιωματικός Λεβ Γκανίν, ένας ρώσος εμιγκρές, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν του και ξαναθυμάται τον πρώτο του έρωτα με τη Mary στην προεπαναστατική Ρωσία. Σύντομα θα ανακαλύψει ότι στο διπλανό δωμάτιο μένει ο σύζυγός της, ο οποίος την περιμένει να έρθει από τη Ρωσία από μέρα σε μέρα.

Κατηγορίες: Από τη συλλογή μας - Ειδήσεις από τον κόσμο του βιβλίου - Λογοτεχνία