Teachers' Club (Α΄+Β΄+Γ')

ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ & ΒΟΥΛΑ ΜΠΟΥΝΑΤΣΟΥ (εκπαιδευτικοί ΠΕ 70) ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ

Αρχεία για 'Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας'

Μεγαλώνοντας ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ του Μαρκάδα Σωτήρη (Δάσκαλος – Σχολικός Σύμβουλος), από:»www.esos.gr»

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 7 Μαΐου 2015

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS Πηγή: http://www.esos.gr/arthra/37738/megalonontas-prigkipes-kai-prigkipisses

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

του κυρίου Μαρκάδα Σωτήρη (Δάσκαλος – Σχολικός Σύμβουλος)

Αυξάνονται!

Εμείς οι εκπαιδευτικοί συναντάμε όλο και περισσότερους.

Γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να θέτουν όρια, κανόνες και περιορισμούς στις κοινωνικές συναλλαγές τους.

Χωρίς ‘’κόκκινες γραμμές’’ στη συμπεριφορά τους και αυτοσυγκράτηση στα ‘’θέλω’’ τους.

Γονείς που ανατρέφουν ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ με απούσα την αίσθηση της ‘’ματαίωσης’’, ουσιώδη για την ανάπτυξή τους

Στους αξιακούς τους κώδικες οι πράξεις δεν ζευγαρώνουν με συνέπειες.

Γονείς που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα.

Τους περιγράφεις γεγονότα της σχολικής ζωής στα οποία αρνητικός πρωταγωνιστής ήταν το παιδί τους και δυσπιστούν, αμφισβητούν, γίνονται επιθετικοί.

«Το παιδί μου δεν μου λέει ψέματα».

 

Η συνέχεια … ΕΔΩ

Πηγή/Αναδημοσίευσηhttp://www.esos.gr/

http://www.esos.gr/arthra/37738/megalonontas-prigkipes-kai-prigkipisses

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μεγαλώνοντας ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ του Μαρκάδα Σωτήρη (Δάσκαλος – Σχολικός Σύμβουλος), από:»www.esos.gr»

Πενήντα (50) χρήσιμες συμβουλές για την αντιμετώπιση του Συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΣΕΠ/Υ) στη σχολική τάξη (από Fresh Education)

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 30 Απριλίου 2015

ΔΕΠΥ-socialpolicy_gr-Επικίνδυνες-συμπεριφορές-σε-εφήβους-και-νέους-με-Διαταραχή-Ελλειματικής-Προσοχής-και-Υπερκινητικότητας

Πηγή: http://fresheducation.gr/?p=5926

Διασκευή από το βιβλίο Answers to Distraction, Edward M. Hallowell, M.D. και John J. Ratey, M.D., Pantheon, Ν. Υork, 1995 www.drhallowell.com

Dr Έντουαρντ Χάλογουελ, παιδοψυχίατρος, ιδρυτής του Κέντρου Γνωστικής και Ψυχικής Υγείας στο Σάντμπερι της Μασαχουσέτης, διδάσκει στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πράγματα που κανένας άλλος επαγγελματίας του χώρου δε γνωρίζει:

ότι δεν υπάρχει ένα σύνδρομο ΣΕΠ/Υ, αλλά πολλά

• ότι το ΣΕΠ/Υ σπάνια εμφανίζεται “μόνο του”, αλλά ότι συνήθως εμφανίζεται εκ παραλλήλου με άλλα προβλήματα, όπως οι μαθησιακές δυσκολίες ή τα συναισθηματικά προβλήματα

• ότι το πρόσωπο του ΣΕΠ/Υ αλλάζει, όπως συμβαίνει και με τον καιρό, παράλογα και απρόσμενα…

Διαβάστε τη συνέχεια  ΕΔΩ

 

http://mde-didaktiki.biol.uoa.gr/mde5/Logothetis/ekpaideytika/paidagogika/elleimatiki%20prosoxh.htm

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://fresheducation.gr/?p=5926

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πενήντα (50) χρήσιμες συμβουλές για την αντιμετώπιση του Συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΣΕΠ/Υ) στη σχολική τάξη (από Fresh Education)

Τροποποίηση δυσλειτουργικής συμπεριφοράς (της Ελένης Καζάρα)

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 12 Απριλίου 2015

Δείτε μια εξαιρετική παρουσίαση με θέμα:

«Tροποποίηση συμπεριφοράς/διαχείριση προβλημάτων τάξης»

από τη συνάδελφο, ειδική παιδαγωγό (ΠΕ 71) κυρία Ελένη Καζάρα .

Πηγή: Δημοτικό Σχολείο Ποταμιάς Θάσου

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τροποποίηση δυσλειτουργικής συμπεριφοράς (της Ελένης Καζάρα)

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στις σχέσεις του με τους μαθητές και τους γονείς(Απόψεις – Eπιμέλεια Ζαχαρίας Σκαφίδας)

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 11 Απριλίου 2015

Πηγή:http://users.sch.gr/zskafid/

Ένα ευκολοδιάβαστο και συγχρόνως εξαιρετικό άρθρο βγαλμένο μέσα από πείρα και μελέτη χρόνων.
Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση είναι οι σχέσεις του με τους μαθητές κυρίως, αλλά και με τους γονείς των μαθητών. Η διαπίστωση του προβλήματος είναι και προφανής —αφού ο καθένας αντιλαμβάνεται την ύπαρξη του— αλλά και επιστημονική.

Αναφέρομαι λ.χ. στην έρευνα του καθηγητή του Παν. Κρήτης Κώστα Μάνου με θέμα: «Στάσεις εφήβων ή πώς μας βλέπουν και τι θέλουν οι έφηβοι», Αθήνα 1990, στην οποία, ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα, αναφέρεται ότι το 50% των μαθητών έχουν κάποιο πρόβλημα ή προβλήματα με τους καθηγητές τους (Βλ. σ. 146).Στην εισήγηση μου λοιπόν, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις βασικότερες προϋποθέσεις με τις οποίες ο εκπαιδευτικός θα ξεπεράσει τις δυσκολίες του στις παραπάνω σχέσεις του, αλλά και τα βασικότερα σημεία τριβών που συναντά στην επικοινωνία του με μαθητές και γονείς. Κάποτε ο καθηγητής επιβαλλόταν με το κύρος του και την αυθεντία του. ‘Ότι έλεγε ήταν αναμφισβήτητο. Στην εποχή μας όμως, έχουν πλέον εκλείψει οι αυθεντίες.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να πείσει τους μαθητές και τους γονείς με την όλη του συμπεριφορά και με την όλη του πνευματική και παιδαγωγική πανοπλία. Κι αυτή η πειθώ είναι το δύσκολο σημείο της όλης υπόθεσης, διότι το «αυτός εφα» ανήκει στο παρελθόν. Σήμερα χρειαζόμαστε επιχειρήματα. Για το λόγο αυτό ο σημερινός εκπαιδευτικός καλείται να αναλάβει ένα ρόλο σε μια δύσκολη στιγμή.
Διαβάστε τη συνέχεια  ΕΔΩ 

Πηγή:http://users.sch.gr/zskafid/

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στις σχέσεις του με τους μαθητές και τους γονείς(Απόψεις – Eπιμέλεια Ζαχαρίας Σκαφίδας)

Τι σημαίνει «καλός δάσκαλος»;

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 25 Φεβρουαρίου 2015

Απαντούν τρεις ακαδημαϊκοί – δάσκαλοι.

Ο μέτριος δάσκαλος μιλάει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο εξαιρετικός δάσκαλος δείχνει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει.

 

Η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν δάσκαλο είναι η… εξαφάνισή του! Δεν πρόκειται όμως για ταχυδακτυλουργία, αλλά για τον μεγαλύτερο στόχο της διδασκαλίας, όπως τον περιγράφει η μεγάλη παιδαγωγός Μαρία Μοντεσόρι. Να μπορεί να πει ο δάσκαλος: «Τα παιδιά τώρα δουλεύουν σαν να μην υπάρχω». Τότε, διά της πλασματικής του απουσίας, η οποία στην πραγματικότητα είναι η πιο αποτελεσματική παρουσία, έχει καθορίσει τους μαθητές του. Έχει επιτύχει. «ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από τρεις σύγχρονους δασκάλους, που κατά γενική ομολογία έχουν διακριθεί για τη διδακτική τους ικανότητα, να πουν ποιοι ήταν οι δικοί τους δάσκαλοι που τους καθόρισαν. Και τι σημαίνει, κατά τη δική τους οπτική, καλός δάσκαλος. Η διεθνούς φήμης καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος που είναι και ακαδημαϊκός εκτός από ποιμένας και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθήνας Γεώργιος Μπαμπινιώτης μιλούν για τους δασκάλους τους και για τη διδασκαλία.
Γεώργιος Μπαμπινιώτης:
«Θεωρώ την προσφώνηση «δάσκαλε» ως τον πιο τιμητικό τίτλο».
Από τους τίτλους που κατά καιρούς τού αποδίδονται με τις διάφορες ιδιότητές του (καθηγητής, πρόεδρος, πρύτανης κ.ά.), ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης θεωρεί την προσφώνηση «δάσκαλε» ως την πιο τιμητική.
«Αυτό εξηγεί την εκτίμηση που τρέφω προς την ιδιότητα – διορθώνω – προς το λειτούργημα τού δασκάλου σε όλες τής βαθμίδες, από τον δάσκαλο τού δημοτικού μέχρι τον καθηγητή πανεπιστημίου», λέει.
Ποιοι ήταν οι δάσκαλοι που τον καθόρισαν;
«Ευτύχησα να έχω δασκάλους ανθρώπους αφοσιωμένους στην εκπαίδευση πραγματικά λειτουργούς. Ενδεικτικά ξεχωρίζω και αναφέρω τον Ευαγγελάτο (στο δημοτικό), τους Γρηγορόπουλο, Φαλιέρη και Μιχαλόπουλο (στο γυμνάσιο) και τους Θεοδωρακόπουλο, Σταματάκο, Βουρβέρη, Ζακυθηνό, Τωμαδάκη και Κουρμούλη (στο πανεπιστήμιο).
Στον δάσκαλο μου, καθηγητή τής Γλωσσολογίας, Γεώργιο Κουρμούλη οφείλω τη στροφή μου στη γλωσσολογία, όταν μου δόθηκε (μαζί με άλλους) η ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα σεμινάριο για τη Μυκηναϊκή γραφή και γλώσσα τα χρόνια που αποκρυπτογραφήθηκε η Γραμμική Γραφή Β’ και να μυηθώ στην επιστήμη τής γλώσσας.
Επειδή κι ο ίδιος συμβαίνει να θεωρούμαι από τους φοιτητές μου καλός δάσκαλος, προσωπικά ορίζω τον καλό δάσκαλο ως αυτόν που έχει πάθος για την επιστήμη του, που σέβεται και αγαπάει τους μαθητές του, που είναι ενημερωμένος στο αντικείμενό του, που δεν πάει ποτέ στο μάθημά του χωρίς να προετοιμασθεί κατάλληλα κάθε φορά για το τι και πώς θα το διδάξει, που συνδυάζει γνώση, έρευνα και διδασκαλία (προκειμένου για πανεπιστημιακό δάσκαλο), που δεν περιορίζεται σε ξηρή διδασκαλία αλλά ανεβάζει την ψυχική διάθεση, εξάπτει το ενδιαφέρον και εμπνέει τους μαθητές του πέρα και έξω από το μάθημα σε συνάφεια με τη ζωή, με αξίες και ιδανικά και που δεν λείπει ποτέ από το μάθημά του».

 

Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ:
«Ο δάσκαλος που κάθεται δίπλα στα παιδιά και όχι απέναντί τους».
Η απάντηση της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ στο ερώτημα «ποιος είναι ο καλός δάσκαλος», ήταν άμεση, σαφής και κατηγορηματική: «Αυτός που δεν κάθεται απέναντι, αλλά δίπλα στα παιδιά του».
Η διάσημη ελληνίδα ακαδημαϊκός, πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και πρώτη γυναίκα πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου, τονίζει ότι στην επιλογή της επαγγελματικής της πορείας, στο να γίνει δηλαδή βυζαντινολόγος, ρόλο ασφαλώς έπαιξε η καταγωγή της οικογένειάς της από τη Μικρά Ασία, αλλά μεγάλο βάρος είχε κι ο δικός της δάσκαλος που την καθόρισε.
«Οι ερευνητές του Χάρβαρντ έχουν φυσικά δίκιο για την επιρροή του καλού δάσκαλου στους μαθητές του. Ημουν τυχερή να έχω δασκάλους μεγάλου αναστήματος. Ο σπουδαίος ιστορικός και βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός, θυμάμαι, ήταν ο άνθρωπος που με επηρέασε ώστε να γίνω κι εγώ βυζαντινολόγος. Ηταν ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα μας στη Φιλοσοφική και έλεγε ότι πρώτα πρέπει να καταλάβουμε για τι πράγμα θα μιλήσουμε. Επίσης εξαίρετος δάσκαλος ήταν ο καθηγητής μου στη Σορβόνη, ο Πολ Λεμέμπλ, τον οποίον και αντικατέστησα στην έδρα».
Για την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, ο καλύτερος δάσκαλος είναι αυτός που δεν στηρίζεται και δεν αναπαράγει μονότονα τις σημειώσεις του στις παραδόσεις, αλλά αφήνεται να παρασυρθεί από τον παλμό της τάξης.
«Το ωραιότερο μάθημα που έχω κάνει ήταν μια φορά που αφέθηκα να μιλήσω εκτός σημειώσεων. Επίσης θυμάμαι όταν πρωτοβγήκαν τα κασετόφωνα, πολλοί φοιτητές άρχισαν να έρχονται στα πανεπιστήμια με αυτά για να μαγνητοφωνήσουν τις παραδόσεις, αλλά οι περισσότεροι καθηγητές δεν τα επέτρεπαν. Εγώ είπα αμέσως ναι και τους άφησα να μαγνητοφωνούν, ακριβώς επειδή είχα αποφασίσει ότι ποτέ ένα μάθημά μου δεν θα ήταν ίδιο με ένα άλλο».

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος:
«Μας καθορίζουν πολλοί δάσκαλοι και όχι μόνο ένας».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, εκτός από ασκητική φυσιογνωμία και πνευματικός ηγέτης, είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών και επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας 15 πανεπιστημιακών σχολών.
«Δεν είναι μόνο ένας ο δάσκαλος που συναντάμε στη ζωή μας», λέει στα «ΝΕΑ», «αλλά πολλοί εκείνοι οι δάσκαλοι που μας καθορίζουν. Κανείς δεν έχει μόνο έναν, όπως ποτέ δε μαθαίνουμε μόνο από ένα σχολείο». Ο ίδιος, στην Κατοχή, διδάχθηκε από φίλους, συντροφιές, ποικιλία ανθρώπων. «Χαρακτηριστικά θυμάμαι στο 2ο Σχολείο Αρένων Αθηνών τον δάσκαλο Ηλία Δοροδίνη, που ήταν εξαίρετος. Αλλά και στο Πανεπιστήμιο, στη Θεολογική, όπου τα χρόνια μετά από την Κατοχή ήταν πολύ δύσκολο να μπεις, καθώς ήταν 700 υποψήφιοι για 50 θέσεις, είχα την τύχη να συναντήσω θαυμάσιους δασκάλους, καθηγητές που επηρέασαν την πορεία μου, όπως τον Λεωνίδα Φιλιππίδη του οποίου ήμουν και διάδοχος». Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, ο Βασίλειος Βέλλας, ο Ιωάννης Καρμίρης και o Αμίλκας Αλιβιζάτος συμπλήρωσαν την ομάδα των δασκάλων που τον επηρέασαν, καθένας με τον τρόπο του.
«Αλλά και στη Γερμανία (σ.σ.: όπου ο Αναστάσιος σπούδασε κατόπιν) υπήρξαν καθηγητές όπως οι Γκολντάμερ και Σ. Ντάμεν, στη θρησκειολογία. Δυστυχώς δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομα της δασκάλας μου στο Δημοτικό στον Αγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, που όμως μας φρόντιζε όλους παρότι είχε η τάξη 50-60 παιδιά».
Ποιο κοινό στοιχείο μπορεί κανείς να βρει στους καλούς δασκάλους; «Γνώριζαν πολύ καλά το αντικείμενο που δίδασκαν και επιδείκνυαν μεγάλο ενδιαφέρον και έγνοια για τα παιδιά. Ιδίως αυτούς που διέκριναν ότι είχαν δυνατότητες φρόντιζαν να τους δίνουν προσοχή, χωρίς όμως ποτέ να προσβάλλουν ή να εγκαταλείπουν τους άλλους».

Πηγή:  ΤΑ ΝΕΑ

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του 6ου Γυμνασίου Ιλίου  http://6gym-iliou.att.sch.gr/ct-menu-item-10.html

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι σημαίνει «καλός δάσκαλος»;

Πώς να επανακκινήσετε τους μαθητές σας μετά τις διακοπές των εορτών

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 8 Ιανουαρίου 2015

Η επιστροφή στο σχολείο, μετά τις διακοπές, είναι δύσκολη για τους περισσότερους μαθητές.


Μετά από δύο εβδομάδες ξεκούρασης, παιχνιδιού, φαγητού και καλοπέρασης, η προοπτική της βύθισης στη σχολική ρουτίνα είναι δύσκολα αποδεκτή από τα παιδιά.

Ως δάσκαλοι, είναι σπουδαίο αλλά και επιβεβλημένο να βρούμε τρόπους ώστε να παρακινήσουμε τους μαθητές μας, μετά το μακρύ διάλειμμα των διακοπών,

να επανέλθουν στην σχολική ζωή και στα καθήκοντά τους.

Η διαδικασία δεν είναι δύσκολη, είναι λίγο πολύ κοινή, και περιλαμβάνει βραχυπρόθεσμους στόχους με συναρπαστικό υλικό, όπως μικρές εργασίες που χρησιμοποιούν την νέα τεχνολογία.

Μία μικρή σειρά από μικρές εργασίες θα επαναδραστηριοποιήσει και τους λιγότερο δραστήριους μαθητές.

1. Βραχυπρόθεσμοι στόχοι

Είναι απαραίτητοι γιατί διευκολύνουν τους μαθητές να επιστρέψουν στα καθήκοντά τους.

Οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι πρέπει να είναι ανάλογοι με το πόσο χρονικό διάστημα έλειψαν οι μαθητές.

Ένα καλό ξεκίνημα είναι μία επίσκεψη σε έναν ενδιαφέροντα χώρο και η εκπόνηση μιας εργασίας που έχει σχέση με τον χώρο.

Άλλη μία ιδέα είναι να ασχοληθείτε για λίγο με κάτι που εκπονήσατε ήδη, πριν από τις διακοπές.

Με τον τρόπο αυτό θα ανακτήστε την χαμένη σας ταχύτητα.

2. Βρείτε κάτι συναρπαστικό 

Τέτοιο μπορεί να είναι ένα ντοκιμαντέρ που μπορεί να προβληθεί στην τάξη και να αποτελέσει τη βάση μιας εργασίας, ή κάποιο ενδιαφέρον γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια των διακοπών και που μπορεί, επίσης, να γίνει αντικείμενο εργασίας.

3. Ξεκινήστε με κάτι μικρό

Αυτό που εμείς θεωρούμε μικρό και ασήμαντο μπορεί να είναι μεγάλο και σημαντικό για τα παιδιά.

Παρακινείστε τους μαθητές σας να ανταλλάξουν, μέσα από τους δρόμους της κοινωνικής δικτύωσης, τις εμπειρίες που βίωσαν τα Χριστούγεννα, καθώς και τι περιμένουν από το νέο έτος.

Άλλες δραστηριότητες μπορεί να περιλαμβάνουν παρουσίαση βιβλίων ή παραμυθιών που έχουν διαβάσει τα παιδιά τις ημέρες που ήταν στο σπίτι ή ο σχολιασμός μίας ταινίας ή ενός ντοκιμαντέρ που είδαν στην τηλεόραση.

4. Δραστηριοποιηθείτε 

«Φυσήξτε τη σκόνη» της τάξης, με άλλα λόγια προσπαθήστε να επαναφέρετε τις δραστηριότητες που κάνουν τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά, όπως είναι οι συζητήσεις για θέματα που τους αφορούν, ακόμη και οι συζητήσεις για ευρύτερα ζητήματα.

Και πάλι η χρήση των νέων μέσων θα βοηθήσει τους μαθητές να αρχίσουν να παράγουν έργο με δικό τους περιεχόμενο, μέσα στην τάξη.

Όταν ξαναβρούν τον τρόπο να παράγουν δικό τους έργο τότε να είστε βέβαιοι ότι η τάξη σας έχει βρει το ρυθμό της και την απόδοσή της, που ίσως να είναι πιο παραγωγική από πριν.

πηγή: Edudemic

Πηγή/Αναδημοσίευση: https://pappanna.wordpress.com/ Παππά  Άννα/ δασκάλα – συγγραφέας

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πώς να επανακκινήσετε τους μαθητές σας μετά τις διακοπές των εορτών

Οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι μάθησης

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 22 Δεκεμβρίου 2014

Πηγή:http://physicsgg.me/

 

Ισχύει πάντα ότι ένας καλός βαθμός πηγαίνει στον μαθητή που έχει μάθει την ύλη

και ένας κακός βαθμός στον μαθητή που απλά δεν διάβασε αρκετά;

Το νέο βιβλίο του Μπενεντίκτ Κάρεϊ, ενός δημοσιογράφου επιστήμης από τους The New York Times, αμφισβητεί την αντίληψη ότι ένας υψηλός βαθμός στις εξετάσεις σημαίνει και πραγματική μάθηση.

Υποστηρίζει ότι παρότι ένας καλός βαθμός μπορεί να επιτευχθεί βραχυπρόθεσμα,

όταν διαβάζεις εντατικά για ένα διαγώνισμα, το πιθανότερο είναι ότι

η περισσότερη πληροφορία θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα.

Ο Κάρεϊ ισχυρίζεται ότι οι περισσότεροι μαθητές ίσως να μη χρειάζεται να διαβάσουν περισσότερο, αλλά απλά πιο έξυπνα.

Ο Κάρεϊ προσφέρει στους μαθητές, μικρούς και μεγάλους, ένα νέο πλάνο διαβάσματος βασισμένο σε δεκαετίες έρευνας πάνω στον εγκέφαλο, τη μνήμη και τη μάθηση.

Ανατρέπει την αντίληψη ότι το να «πέσεις με τα μούτρα στο διάβασμα» είναι το μόνο απαραίτητο συστατικό ενός επιτυχημένου μαθητή, και αντ’ αυτού προσφέρει μία εις βάθος εξερεύνηση του εγκεφάλου, αποκαλύπτοντας ακριβώς το πώς μαθαίνουμε και πώς μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε αυτή τη δυνατότητα.

«Οι περισσότεροι από εμάς διαβάζουμε και ελπίζουμε πως το κάνουμε σωστά», λέει ο Κάρεϊ.

«΄Ομως τείνουμε να έχουμε μία στατική και στενή αντίληψη σχετικά με το πώς πραγματοποιείται η μάθηση».

Για τους αρχάριους, τα μεγάλου μήκους και έντονης συγκέντρωσης διαστήματα διαβάσματος μπορεί να μοιάζουν παραγωγικά, αλλά πιθανότατα οι μαθητές ξοδεύουν την περισσότερη φαιά ουσία τους στην προσπάθεια διατήρησης της συγκέντρωσής τους για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό δεν αφήνει αρκετή εγκεφαλική ενέργεια για μάθηση.

«Είναι δύσκολο να κάτσεις σε ένα σημείο και να πιέσεις τον εαυτό σου να διαβάσει για ώρες», λέει ο Κάρεϊ.

«Καταβάλλεις μεγάλη προσπάθεια μόνο και μόνο για να μείνεις εκεί, ενώ υπάρχουν άλλοι τρόποι για να κάνεις το διάβασμα πιο αποτελεσματικό, διασκεδαστικό και ενδιαφέρον».

Το πρώτο βήμα προς μία καλύτερη μάθηση είναι

απλά να αλλάζεις το περιβάλλον μελέτης από καιρό σε καιρό.

Αντί να κάθεσαι στο γραφείο σου ή στο τραπέζι της κουζίνας διαβάζοντας για ώρες, η εναλλαγή σκηνικού θα δημιουργήσει νέους συσχετισμούς στον εγκέφαλό σου και θα κάνει ευκολότερη τη συγκράτηση της πληροφορίας.

«Ο εγκέφαλος χρειάζεται εναλλαγές», λέει ο Κάρεϊ. «Θέλει κίνηση και περιοδικά διαλείμματα».

Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται, αποθηκεύει και ανασύρει πληροφορίες μπορεί επίσης να βελτιώσει τις συνήθειες μελέτης σας.

Για κάποιους ανθρώπους, το εντατικό διάβασμα για ένα διαγώνισμα μπορεί να αποβεί επιτυχημένο βραχυπρόθεσμα,

όταν όμως ο μαθητής συγκεντρωθεί και διαβάσει μόνο μία φορά, δεν στέλνει μήνυμα στον εγκέφαλο ότι η πληροφορία αυτή είναι σημαντική.

Ετσι, παρότι το αρχικό διάβασμα των λέξεων του γαλλικού λεξιλογίου ξεκινά τη διαδικασία της μάθησης,

το επόμενο επαναληπτικό διάβασμα, ύστερα από μερικές ημέρες,

είναι αυτό που αναγκάζει τον εγκέφαλο να ανασύρει την πληροφορία, ουσιαστικά μαρκάροντάς την ως σημαντική και άξια ενθύμησης.

΄Ενας άλλος τρόπος να στείλεις μήνυμα στον εγκέφαλο ότι η πληροφορία είναι σημαντική είναι να μιλάς γι’ αυτήν.

Ζήτησε από έναν νεαρό μαθητή να παίξει τον δάσκαλο βασισμένος στην πληροφορία που έχει διαβάσει.

Η αυτοεξέταση και η καταγραφή της πληροφορίας σε κάρτες (flashcards) ενισχύει επίσης τη μάθηση.

Μία άλλη τεχνική για φιλόδοξους μαθητές ονομάζεται κατανεμημένο διάβασμα και σχετίζεται άμεσα με την επιστήμη του εγκεφάλου. Ο Κάρεϊ την συγκρίνει με το πότισμα του γρασιδιού.

Μπορείς να ποτίσεις το γρασίδι μία φορά την εβδομάδα για 90 λεπτά ή τρεις φορές την εβδομάδα από 30 λεπτά.

Η κατανομή του ποτίσματος κατά τη διάρκεια της εβδομάδας θα κρατήσει το γρασίδι πιο πράσινο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

΄Ερευνες έχουν δείξει ότι

για να μάθει και να συγκρατήσει ένας μαθητής πληροφορίες,

όπως ιστορικά γεγονότα, λεξιλόγιο ή επιστημονικούς ορισμούς,

είναι προτιμότερο να κάνει επανάληψη μία με δύο μέρες μετά το πρώτο διάβασμα.

Μία θεωρία προτείνει ότι το μυαλό δίνει λιγότερη προσοχή κατά τη διάρκεια σύντομων μεταξύ τους επαναλήψεων.

΄Ετσι επαναλαμβάνοντας την πληροφορία έπειτα από μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για παράδειγμα ύστερα από μερικές ημέρες ή μία εβδομάδα, στέλνει πιο δυνατό σήμα στον εγκέφαλο ότι χρειάζεται να συγκρατήσει αυτή την πληροφορία.

H κατανεμημένη μελέτη προσθέτει επίσης συμφραζόμενα.

Στο σπίτι, όταν ένας μαθητής προσπαθεί να απομνημονεύσει τους προέδρους των ΗΠΑ, ίσως ακούσει τον σκύλο να γαβγίζει ή το τηλέφωνο να χτυπά.

Δύο ημέρες αργότερα, όταν μετακινήσει τον χώρο μελέτης του σε ένα καφέ ακούει τον υπάλληλο να φτιάχνει αφρόγαλα.

Τώρα η λίστα των προέδρων ενσωματώνεται στη μνήμη του μαθητή κάτω από δύο πλαίσια, και αυτό ισχυροποιεί τη μνήμη.

Το 2008, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο εξέτασαν 1.300 συμμετέχοντες πάνω σε κάποια ασήμαντα γεγονότα, όπως για παράδειγμα ποιο είναι το όνομα του σκύλου ενός χαρακτήρα που εμφανίζεται στη συσκευασία γνωστών αμερικανικών σνακ.

Οι συμμετέχοντες μελέτησαν την ύλη δύο φορές, σε διαφορετικά διαστήματα: κάποιοι σε απόσταση λίγων λεπτών, άλλοι μιας μέρας και άλλοι μιας εβδομάδας.

Από τα στοιχεία που συγκέντρωσαν, οι επιστήμονες προσδιόρισαν το βέλτιστο διάστημα για να μαθαίνεις μία πληροφορία.

—————

Αν το διαγώνισμά σου είναι σε μία εβδομάδα,

θα πρέπει να προγραμματίσεις δύο περιόδους μελέτης, σε απόσταση τουλάχιστον ενός ή δύο ημερών.

Για παράδειγμα, για ένα διαγώνισμα την Παρασκευή, διάβασε τη Δευτέρα και κάνε επανάληψη την Πέμπτη.

—————

Αν το διαγώνισμά σου είναι σε ένα μήνα, κάνε επαναλήψεις μία φορά την εβδομάδα.

Ο ύπνος επίσης, όπως είναι γνωστό, είναι σημαντικό μέρος του καλού διαβάσματος.

Το πρώτο μισό του κύκλου του ύπνου βοηθά στη συγκράτηση πληροφοριών, ενώ το δεύτερο μισό παίζει σημαντικό ρόλο στις μαθηματικές δεξιότητες.

‘Ενας μαθητής λοιπόν που έχει

 διαγώνισμα σε μία ξένη γλώσσα

είναι καλύτερα να κοιμηθεί νωρίς

για να αφήσει τον ύπνο να τον βοηθήσει στην απομνημόνευση, και να κάνει επανάληψη το πρωί.

==================================================================

Για κάποιον που έχει

διαγώνισμα στα μαθηματικά,

είναι προτιμότερο   να κάνει επανάληψη πριν πάει για ύπνο

και μετά να αφήσει τον εγκέφαλο να επεξεργαστεί την πληροφορία.

«O ύπνος είναι ο τελευταίος σκόρερ στη μάθηση», λέει ο Κάρεϊ.

 

«Ο εγκέφαλος είναι έτοιμος να επεξεργαστεί, να κατηγοριοποιήσει και να παγιώσει αυτά που έχεις μελετήσει.

Μόλις κουραστείς, ο εγκέφαλός σου σου λέει ότι δεν αντέχει άλλο».

 

TARA PARKER-POPE / THE NEW YORK TIMES

* Το βιβλίο του Benedict Carey «How we Learn: The surprising Truth About When, Where and Why It Happens» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Random House.

Πηγή: Αναδημοσίευση από physicsgg Φυσικοί και Φυσική από το διαδίκτυο/http://physicsgg.me/

 

 

 

 

 

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι μάθησης

Τι σημαίνει «καλός δάσκαλος»;

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 13 Δεκεμβρίου 2014

Η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν δάσκαλο είναι η… εξαφάνισή του!

Δεν πρόκειται όμως για ταχυδακτυλουργία, αλλά για τον μεγαλύτερο στόχο της διδασκαλίας, όπως τον περιγράφει η μεγάλη παιδαγωγός Μαρία Μοντεσόρι. Να μπορεί να πει ο δάσκαλος:

«Τα παιδιά τώρα δουλεύουν σαν να μην υπάρχω».

Τότε, διά της πλασματικής του απουσίας, η οποία στην πραγματικότητα είναι η πιο αποτελεσματική παρουσία, έχει καθορίσει τους μαθητές του. Εχει επιτύχει.

«ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από τρεις σύγχρονους δασκάλους, που κατά γενική ομολογία έχουν διακριθεί για τη διδακτική τους ικανότητα, να πουν ποιοι ήταν οι δικοί τους δάσκαλοι που τους καθόρισαν.

Και τι σημαίνει, κατά τη δική τους οπτική, καλός δάσκαλος. Η διεθνούς φήμης καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος που είναι και ακαδημαϊκός εκτός από ποιμένας και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθήνας Γεώργιος Μπαμπινιώτης μιλούν για τους δασκάλους τους και για τη διδασκαλία.

Γεώργιος Μπαμπινιώτης:
«Θεωρώ την προσφώνηση «δάσκαλε» ως τον πιο τιμητικό τίτλο».
Από τους τίτλους που κατά καιρούς τού αποδίδονται με τις διάφορες ιδιότητές του (καθηγητής, πρόεδρος, πρύτανης κ.ά.), ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης θεωρεί την προσφώνηση «δάσκαλε» ως την πιο τιμητική.
«Αυτό εξηγεί την εκτίμηση που τρέφω προς την ιδιότητα – διορθώνω – προς το λειτούργημα τού δασκάλου σε όλες τής βαθμίδες, από τον δάσκαλο τού δημοτικού μέχρι τον καθηγητή πανεπιστημίου», λέει.
Ποιοι ήταν οι δάσκαλοι που τον καθόρισαν;
«Ευτύχησα να έχω δασκάλους ανθρώπους αφοσιωμένους στην εκπαίδευση πραγματικά λειτουργούς. Ενδεικτικά ξεχωρίζω και αναφέρω τον Ευαγγελάτο (στο δημοτικό), τους Γρηγορόπουλο, Φαλιέρη και Μιχαλόπουλο (στο γυμνάσιο) και τους Θεοδωρακόπουλο, Σταματάκο, Βουρβέρη, Ζακυθηνό, Τωμαδάκη και Κουρμούλη (στο πανεπιστήμιο).
Στον δάσκαλο μου, καθηγητή τής Γλωσσολογίας, Γεώργιο Κουρμούλη οφείλω τη στροφή μου στη γλωσσολογία, όταν μου δόθηκε (μαζί με άλλους) η ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα σεμινάριο για τη Μυκηναϊκή γραφή και γλώσσα τα χρόνια που αποκρυπτογραφήθηκε η Γραμμική Γραφή Β’ και να μυηθώ στην επιστήμη τής γλώσσας.
Επειδή κι ο ίδιος συμβαίνει να θεωρούμαι από τους φοιτητές μου καλός δάσκαλος, προσωπικά ορίζω τον καλό δάσκαλο ως αυτόν που έχει πάθος για την επιστήμη του, που σέβεται και αγαπάει τους μαθητές του, που είναι ενημερωμένος στο αντικείμενό του, που δεν πάει ποτέ στο μάθημά του χωρίς να προετοιμασθεί κατάλληλα κάθε φορά για το τι και πώς θα το διδάξει, που συνδυάζει γνώση, έρευνα και διδασκαλία (προκειμένου για πανεπιστημιακό δάσκαλο), που δεν περιορίζεται σε ξηρή διδασκαλία αλλά ανεβάζει την ψυχική διάθεση, εξάπτει το ενδιαφέρον και εμπνέει τους μαθητές του πέρα και έξω από το μάθημα σε συνάφεια με τη ζωή, με αξίες και ιδανικά και που δεν λείπει ποτέ από το μάθημά του».

Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ:
«Ο δάσκαλος που κάθεται δίπλα στα παιδιά και όχι απέναντί τους».
Η απάντηση της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ στο ερώτημα «ποιος είναι ο καλός δάσκαλος», ήταν άμεση, σαφής και κατηγορηματική: «Αυτός που δεν κάθεται απέναντι, αλλά δίπλα στα παιδιά του».
Η διάσημη ελληνίδα ακαδημαϊκός, πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και πρώτη γυναίκα πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου, τονίζει ότι στην επιλογή της επαγγελματικής της πορείας, στο να γίνει δηλαδή βυζαντινολόγος, ρόλο ασφαλώς έπαιξε η καταγωγή της οικογένειάς της από τη Μικρά Ασία, αλλά μεγάλο βάρος είχε κι ο δικός της δάσκαλος που την καθόρισε.
«Οι ερευνητές του Χάρβαρντ έχουν φυσικά δίκιο για την επιρροή του καλού δάσκαλου στους μαθητές του. Ημουν τυχερή να έχω δασκάλους μεγάλου αναστήματος. Ο σπουδαίος ιστορικός και βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός, θυμάμαι, ήταν ο άνθρωπος που με επηρέασε ώστε να γίνω κι εγώ βυζαντινολόγος. Ηταν ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα μας στη Φιλοσοφική και έλεγε ότι πρώτα πρέπει να καταλάβουμε για τι πράγμα θα μιλήσουμε. Επίσης εξαίρετος δάσκαλος ήταν ο καθηγητής μου στη Σορβόνη, ο Πολ Λεμέμπλ, τον οποίον και αντικατέστησα στην έδρα».
Για την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, ο καλύτερος δάσκαλος είναι αυτός που δεν στηρίζεται και δεν αναπαράγει μονότονα τις σημειώσεις του στις παραδόσεις, αλλά αφήνεται να παρασυρθεί από τον παλμό της τάξης.
«Το ωραιότερο μάθημα που έχω κάνει ήταν μια φορά που αφέθηκα να μιλήσω εκτός σημειώσεων. Επίσης θυμάμαι όταν πρωτοβγήκαν τα κασετόφωνα, πολλοί φοιτητές άρχισαν να έρχονται στα πανεπιστήμια με αυτά για να μαγνητοφωνήσουν τις παραδόσεις, αλλά οι περισσότεροι καθηγητές δεν τα επέτρεπαν. Εγώ είπα αμέσως ναι και τους άφησα να μαγνητοφωνούν, ακριβώς επειδή είχα αποφασίσει ότι ποτέ ένα μάθημά μου δεν θα ήταν ίδιο με ένα άλλο».

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος:
«Μας καθορίζουν πολλοί δάσκαλοι και όχι μόνο ένας».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, εκτός από ασκητική φυσιογνωμία και πνευματικός ηγέτης, είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών και επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας 15 πανεπιστημιακών σχολών.
«Δεν είναι μόνο ένας ο δάσκαλος που συναντάμε στη ζωή μας», λέει στα «ΝΕΑ», «αλλά πολλοί εκείνοι οι δάσκαλοι που μας καθορίζουν. Κανείς δεν έχει μόνο έναν, όπως ποτέ δε μαθαίνουμε μόνο από ένα σχολείο». Ο ίδιος, στην Κατοχή, διδάχθηκε από φίλους, συντροφιές, ποικιλία ανθρώπων. «Χαρακτηριστικά θυμάμαι στο 2ο Σχολείο Αρένων Αθηνών τον δάσκαλο Ηλία Δοροδίνη, που ήταν εξαίρετος. Αλλά και στο Πανεπιστήμιο, στη Θεολογική, όπου τα χρόνια μετά από την Κατοχή ήταν πολύ δύσκολο να μπεις, καθώς ήταν 700 υποψήφιοι για 50 θέσεις, είχα την τύχη να συναντήσω θαυμάσιους δασκάλους, καθηγητές που επηρέασαν την πορεία μου, όπως τον Λεωνίδα Φιλιππίδη του οποίου ήμουν και διάδοχος». Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, ο Βασίλειος Βέλλας, ο Ιωάννης Καρμίρης και o Αμίλκας Αλιβιζάτος συμπλήρωσαν την ομάδα των δασκάλων που τον επηρέασαν, καθένας με τον τρόπο του.
«Αλλά και στη Γερμανία (σ.σ.: όπου ο Αναστάσιος σπούδασε κατόπιν) υπήρξαν καθηγητές όπως οι Γκολντάμερ και Σ. Ντάμεν, στη θρησκειολογία. Δυστυχώς δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομα της δασκάλας μου στο Δημοτικό στον Αγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, που όμως μας φρόντιζε όλους παρότι είχε η τάξη 50-60 παιδιά».
Ποιο κοινό στοιχείο μπορεί κανείς να βρει στους καλούς δασκάλους;

«Γνώριζαν πολύ καλά το αντικείμενο που δίδασκαν και επιδείκνυαν μεγάλο ενδιαφέρον και έγνοια για τα παιδιά.

Ιδίως αυτούς που διέκριναν ότι είχαν δυνατότητες φρόντιζαν να τους δίνουν προσοχή, χωρίς όμως ποτέ να προσβάλλουν ή να εγκαταλείπουν τους άλλους».

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Πηγή: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από την ιστοσελίδα  http://pe19.gr/ Υπεύθυνος για την ενημέρωσή της είναι ο σχολικός σύμβουλος πληροφορικής κ. Β. Εφόπουλος.

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι σημαίνει «καλός δάσκαλος»;

Ημέρα ενάντια στην παιδική κακοποίηση (του Νικολάου Μάνεση, Σχολικού Συμβούλου Δ.Ε. 2ης Περιφέρειας Αχαΐας)

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 19 Νοεμβρίου 2014

Πηγή/Αναδημοσίευση από το https://blogs.sch.gr/nmanesis (ιστολόγιο του σχολ. Συμβούλου Δ.Ε. 2ης Περιφέρειας Αχαΐας – κυρίου Νικ, Μάνεση-  στις 19 Νοεμβρίου 2014)

Εισαγωγή

(Τα αποσπάσματα που ακολουθούν προέρχονται από το: Μάνεσης, Ν. & Πανουργιά, Κ. (2012). Παιδική Κακοποίηση: Απόψεις Ελλήνων και Κυπρίων Εκπαιδευτικών. Παιδαγωγική Επιθεώρηση, 52: 99-117

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής θνησιμότητας. Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή την ευρύτερη κοινότητα όπου ζουν, από άτομα που γνωρίζουν και σπανιότερα από αγνώστους.

Πολλοί επαγγελματίες οι οποίοι δουλεύουν με παιδιά έρχονται σε επαφή με σημάδια κακοποίησης, αλλά συχνά αδυνατούν να τα αναγνωρίσουν και να τα αναφέρουν  (Kalichman, 1999; Kenny & McEachern, 2002; Zellman, 1990b, 1990c). Διάφοροι παράγοντες έχουν αποδειχθεί ότι επηρεάζουν και μπορούν να παρεμποδίσουν την συμβολή των εκπαιδευτικών στην ανίχνευση των συμπτωμάτων κακοποίησης. Το πιο προφανές εμπόδιο είναι η ελλιπής ή ανεπαρκής γνώση, εκπαίδευση και προετοιμασία των εκπαιδευτικών (Abrahams et al., 1992; Alvarez et al., 2004; Goldman & Grimbeek, 2008; Kallichman, 1999; Kenny, 2001a, 2001b, Kenny, 2004; Kenny & McEachern, 2002; Payne, 1991; Plante, 1995; Rodriguez, 2002).

Οι λανθασμένες αντιλήψεις των εκπαιδευτικών σχετικά με την ευθύνη τους απέναντι σε περιστατικά κακοποίησης συχνά αποτελούν τροχοπέδη, η οποία επιτείνεται με την έλλειψη γνώσης των σχετικών νόμων και των διαδικασιών που πρέπει να ακολουθήσουν προκειμένου να παραπεμφθεί ένα περιστατικό παιδικής κακοποίησης (Alvarez et al., 2004; Kenny, 2001a, 2001b, 2004;Kenny & McEachern, 2002; Wurtele & Schmitt, 1992).

Οι εκπαιδευτικοί συχνά δυσκολεύονται να αναλάβουν την ευθύνη να αναφέρουν το περιστατικό. Ανασταλτικοί παράγοντες είναι οι φόβοι τους για τις επιπτώσεις και την πιθανή πρόκληση βλάβης που μπορεί να έχει μια αναφορά τους για το παιδί και την οικογένειά του, η επιθυμία τους να μην έχουν νομική εμπλοκή, καθώς και οι προσωπικές πεποιθήσεις και προκαταλήψεις τους (Alpert & Green, 1992; Alvarez et al., 2004; Kenny, 2001a; Turton, 2008; Zellman, 1990b, 1990c).  Άλλοι παράγοντες είναι η συμπεριφορά και η ηλικία του παιδιού-θύματος, τα στερεότυπα του εκπαιδευτικού σχετικά με το φύλο (Hicks & Tite, 1998), η πιθανή έλλειψη εχεμύθειας (Alvarez et al., 2004; Kalichman, 1999)., ο φόβος πιθανής αλλαγής στην επαγγελματική τους σχέση με τα παιδιά, τις οικογένειές τους αλλά κι άλλους επαγγελματίες (Abrahams, et al., 1992; Kalichman & Craig, 1991). Επιπλέον, οι προκαταλήψεις και αρνητικές πεποιθήσεις σχετικά με τις κοινωνικές υπηρεσίες (Alvarez et al., 2004), τα προσωπικά κίνητρα των εκπαιδευτικών και ο φόβος ότι ο θύτης μπορεί να θελήσει εκδίκηση (Alvarez et al., 2004; Baxter & Beer, 1990; Rodriguez, 2002) συνιστούν εμπόδια για την ανάληψη δράσης.

Εκτός από τις γνώσεις και τις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών, το φύλο, το επάγγελμα, οι τυχόν προσωπικές εμπειρίες (Hicks & Tite, 1998), η ηλικία, τα χρόνια υπηρεσίας (Brosig & Kalichman, 1992; Haj-Yahia & Attar-Schwartz, 2008; Warner & Hansen, 1994) οι πολιτισμικές, οι πολιτικές, οι θρησκευτικές αξίες, και η γενικότερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση Chan et al., 2002; Haj-Yahia & Attar-Schwartz, 2008) επηρεάζουν τον τρόπο που διαχειρίζεται ένας εκπαιδευτικός τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης.

Πρόσφατα στην Ελλάδα ψηφίστηκε ο Νόμος 3500/2006 «Για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας», στον οποίο υπάρχει ειδική αναφορά στον ρόλο που διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στην προστασία κακοποιημένων παιδιών. Στο άρθρο 23 του Νόμου προβλέπεται ότι οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι πληροφορούνται ή διαπιστώνουν ότι έχει διαπραχθεί σε βάρος μαθητή έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας, ενημερώνουν, χωρίς καθυστέρηση, τον διευθυντή της σχολικής μονάδας, κι αυτός με τη σειρά του τον αρμόδιο εισαγγελέα, ή την πλησιέστερη αστυνομική αρχή.

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ημέρα ενάντια στην παιδική κακοποίηση (του Νικολάου Μάνεση, Σχολικού Συμβούλου Δ.Ε. 2ης Περιφέρειας Αχαΐας)

Δείτε πώς με 25 ερωτήσεις, θα μάθετε για την καθημερινότητα του παιδιού σας!!!

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 20 Σεπτεμβρίου 2014

“Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;”

“Καλά.”

“Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;”

“Καλά.”

“Πες και κάτι ακόμη βρε παιδάκι μου!”

“Ε, τι άλλο να σου πω, καλά.” “Μια χαρά.”

Σας φαίνεται γνώριμος αυτός ο διάλογος;  Αν όχι, είστε από τους “τυχερούς”.
Πολλά είναι τα παιδιά που με το γυρίζουν σπίτι αναμεταδίδουν με λεπτομέρειες όλη την ημέρα τους.
Αν κάτι σας θυμίζει όμως τότε προφανώς τα παιδιά σας είναι στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν το σχολείο προσωπική τους υπόθεση και δε μοιράζονται λεπτομέρειες, ή απλά ο τρόπος που πέφτει αυτή η ερώτηση είναι τόσο γενικός και αόριστος που πραγματικά δεν έχουν τι να πουν, ενώ κατά τα άλλα θα ήταν πρόθυμα!
Η blogger Liz Evans, εκπαιδευτικός η ίδια, ήρθε αντιμέτωπη αρκετές φορές με τις μονολεκτικές, άδειες απαντήσεις “καλά”, “μια χαρά” και άλλες παρόμοιες και αποφάσισε να κάνει μια λίστα πρωτότυπων και απρόσμενων ερωτήσεων που θα δελέαζαν τα παιδιά της να απαντήσουν.
Έτσι, εκείνα θα το έβρισκαν διασκεδαστικό, θα της μετέφεραν πληροφορίες χωρίς να έχουν την αίσθηση ότι δίνουν αναφορά κι εκείνη σίγουρα θα γινόταν πιο ευχάριστη απέναντί τους.
Συγχρόνως θα μάθαινε και όλα όσα θα ήθελε τόσο για την καθημερινότητά τους όσο όμως και για τον τρόπο που σκέφτονται και πράττουν τα παιδιά της όταν εκείνη δε θα ήταν παρούσα – ποιος ξέρει, ίσως και πολλά παραπάνω!
Δείτε τη λίστα!

1. Ποιο ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιο ήταν το χειρότερο;)

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις.

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί;)

4. Ποιο σημείο (χώρος) του σχολείου είναι το πιο σούπερ;

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή κάτι περίεργο που είπε κάποιος)

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου απόψε, τι θα μου έλεγε για σένα;

7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα;

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα;

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα.

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα;

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα;

12. Αν εμφανιζόταν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στην τάξη σου για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να ήταν αυτός; (Γιατί;)

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του;

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα!

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα;

16. Τι πιστεύεις οτι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο;

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο;  Γιατί;

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (ενώ δεν το έχεις κάνει ενδεχομένως)

19. Πού κυρίως παίζεις στα διαλείμματα;

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; Γιατί;

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου;

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες;

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας;

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; Γιατί;

25. Πες μου 3 διαφορετικές στιγμές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα!

Όπως είναι φανερό, η λίστα μπορεί να μην τελειώσει ποτέ κι αυτό είναι σίγουρα καλό!

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά μας χωρίς κριτική, χωρίς (φανερό) έλεγχο, χωρίς κυνήγι και απόδοση ευθυνών.

Ας γίνουμε λίγο πιο διασκεδαστικοί και ευχάριστοι και μέσα από αυτή μας τη στάση σίγουρα έχουμε μόνο να κερδίσουμε, εμείς, τα παιδιά μας και η σχέση μας με αυτά.

Και θα δείτε ότι το παιχνίδι αυτό των ερωτήσεων θα τα εξιτάρει και θα το αποζητούν από μόνα τους!

Οι απαντήσεις τους μπορεί να σας ξαφνιάσουν, να σας συγκινήσουν, να σας καταπλήξουν! Έως και να σας σοκάρουν, να είστε έτοιμοι!

Φροντίστε να τα κοιτάτε στα μάτια, να μην ασχολείστε παράλληλα με κάτι άλλο και να μη ρίχνετε κλεφτές ματιές στο ρολόι γιατί η προσπάθεια θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία.

Τα παιδιά θέλουν, αποζητούν, έχουν ανάγκη την προσοχή μας. Όπως και οι μεγάλοι άλλωστε, έτσι δεν είναι; Αν δείτε ότι δεν ανταποκρίνονται, μην τα παρατήσετε!

Δοκιμάστε πάλι με κάποια πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση και προτιμήστε την ώρα λίγο πριν τον ύπνο.

Τότε που είναι στιγμές χαλάρωσης, εξομολογήσεων, αγκαλιάς και φιλιών.

Προτρέψτε τα να κάνουν το ίδιο, να βρουν αντίστοιχες ερωτήσεις για εσάς.

Τα παιδιά, όπως και ο καθένας ίσως, ανοίγονται πιο εύκολα όταν κάνουμε την αρχή εμείς.

Αν τους πούμε πως πέρασε η δική μας μέρα, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να μάθουμε για τη δική τους. Τι λέτε; Θα το δοκιμάσουμε;

Και αλήθεια, τι άλλες ερωτήσεις θα προσθέτατε στη λίστα;

Πηγή:http://xenesglosses.eu/

 

Πηγή/Αναδημοσίευση :ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΩΡΩΝhttps://blogs.sch.gr/dimvoron

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δείτε πώς με 25 ερωτήσεις, θα μάθετε για την καθημερινότητα του παιδιού σας!!!

Δυσαριθμησία: Όταν οι αριθμοί γίνονται εφιάλτης!

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 14 Σεπτεμβρίου 2014

Η δυσαριθμησία είναι μια μαθησιακή δυσκολία που δυσκολεύει τα παιδιά ακόμα και στις πιο απλές μαθηματικές πράξεις και, σύμφωνα με νεότερες έρευνες, παρουσιάζεται όλο και πιο συχνά.

Πολλά είναι τα παιδιά που δυσκολεύονται όταν έρχεται εκείνη η δύσκολη ώρα της αριθμητικής. Οι πιο απλές πράξεις μπορούν να διαρκέσουν ώρες γι” αυτά, ενώ το μέτρημα των δαχτύλων μπορεί να τα εκνευρίσει πολύ γρήγορα.

Ωστόσο, σε καμιά περίπτωση δεν ευθύνεται το παιδί, μιας που το ίδιο μπορεί να έχει απεριόριστη διάθεση για μάθηση, αλλά να δυσκολεύεται τόσο πολύ, ώστε στο τέλος να απογοητεύεται. Συχνά γονείς και εκπαιδευτικοί, προσπαθώντας να κατανοήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί με τις μαθηματικές πράξεις, επικαλούνται λόγους που το αδικούν. Αυτοί μπορεί να είναι από το «δεν διάβασε αρκετά» (τεμπελιά) έως το «δεν παίρνει από μαθηματικά» (χαμηλή νοημοσύνη κλπ.). Τίποτα από αυτά όμως δεν ισχύει, πόσο μάλλον όταν το παιδί στα άλλα μαθήματα τα πηγαίνει πολύ καλύτερα.

Όταν οι προσπάθειες του παιδιού στην αριθμητική είναι δυσανάλογες με το αποτέλεσμα, πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως φταίει κάτι άλλο. Αυτό το «κάτι άλλο» και σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ονομάζεται -εδώ και δεκαετίες- δυσαριθμησία (dyscalculia).

Τι σημαίνει δυσαριθμησία

Ο όρος, σχεδόν άγνωστος ακόμη στη χώρα μας, περιγράφει τη μαθησιακή δυσκολία που αφορά τις ικανότητες για τη μαθηματική σκέψη. Πρόκειται για μια αναπτυξιακή δυσκολία εξίσου σημαντική με τη δυσλεξία. Επειδή όμως στη δυσαριθμησία, σε αντίθεση με τη δυσλεξία (προβλήματα ανάγνωσης, γραφής και ορθογραφίας), τα προβλήματα είναι λιγότερο εμφανή, συχνά την παρεξηγούμε ή την υποτιμάμε.

Η αλήθεια είναι πως η δυσαριθμησία δεν αναγνωρίζεται εύκολα. Αυτό, συν την άγνοια που υπάρχει γι” αυτό τον όρο στη χώρα μας, την καθιστά πολύ απλά «ανύπαρκτη».

Στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το γεγονός ότι υπάρχει έρευνα στον τομέα αυτής της μαθησιακής δυσκολίας, υπάρχουν ειδικοί επιστήμονες και κέντρα που παρέχουν συμβουλευτική, διάγνωση και αποκατάσταση καθαρά και συγκεκριμένα μόνο για δυσαριθμησία, έχει ως αποτέλεσμα να έχει μπει στη συνείδηση των περισσότερων γονέων και εκπαιδευτικών. Έτσι, οι Ευρωπαίοι είναι απόλυτα ευαισθητοποιημένοι στη συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία, σε αντίθεση με τους Έλληνες, που την αγνοούν.

Ποια είναι τα «επικίνδυνα» σημάδια

Δυσκολία στην τέλεση απλών μαθηματικών πράξεων: Το παιδί επιμένει να χρησιμοποιεί τα δάχτυλά του για να μετρήσει ή χρειάζεται πολύ χρόνο προκειμένου να ολοκληρώσει μια απλή πράξη.

-Τα εσφαλμένα αποτελέσματα διαφέρουν από τα σωστά, συχνά κατά μία μονάδα.

-Το παιδί δυσκολεύεται στην αφαίρεση και στη διαίρεση περισσότερο απ” ό,τι στην πρόσθεση.

-Συχνά το παιδί δυσκολεύεται να προσανατολιστεί στο χώρο, ενώ μπερδεύει το δεξιά με το αριστερά.

-Δυσκολεύεται στην αντίληψη και κατανόηση ποσοτήτων και μεγεθών.

-Ξεχνάει πρόσφατες μαθηματικές έννοιες ή ακόμη και την προπαίδεια.

-Η εξάσκηση και η μελέτη δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

-Δεν ξέρει ποιες πράξεις να χρησιμοποιήσει για να λύσει προβλήματα.

-Το παιδί συχνά «πελαγώνει» με τους μεγάλους αριθμούς (1.000, 10.000 κλπ.).

Αυτές είναι, συνοπτικά, κάποιες από τις ενδείξεις που θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε αν το παιδί μας αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία.

Συνήθως οι γονείς ελπίζουν πώς με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα θα βελτιωθούν.

Επίσης, το παιδί με τον καιρό, προσπαθώντας να δώσει λύση στο πρόβλημά του, επινοεί κάποιες ιδιαίτερες στρατηγικές επίλυσης των πράξεων.

Αυτές όμως είναι εσφαλμένες ή και χρονοβόρες, με αποτέλεσμα να χάνεται κάθε διάθεση για το μισητό πλέον μάθημα της αριθμητικής.

Πού οφείλεται η δυσαριθμησία;

disarithmisia_3

Πηγή/Αναδημοσίευση:
https://blogs.sch.gr/dtampouris/

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν οφείλεται στη νοημοσύνη του παιδιού.

Αυτή αντιθέτως μπορεί να κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Τόσο η λογική σκέψη όσο και η ικανότητα για συμπεράσματα μπορεί να είναι αναπτυγμένες στο παιδί, χωρίς όμως να αποκλείεται η περίπτωση της δυσαριθμησίας.

Η συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία σχετίζεται με την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται ποσότητες, αριθμούς, μεγέθη, αποστάσεις και χώρο. Αυτή η ικανότητα αποτελεί μέρος της ανάπτυξης. Μερικά παιδιά, όμως, παρουσιάζουν ακριβώς σε αυτό το τμήμα δυσκολίες. Γι” αυτή τη δυσκολία δεν ευθύνονται εξωγενείς παράγοντες (σύμφωνα με νεότερες έρευνες), όπως η διαπαιδαγώγηση.

Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι και οι ίδιοι ως παιδιά είχαν επίσης προβλήματα με τους αριθμούς ή συνεχίζουν να έχουν, υπονοώντας πως μπορεί να είναι κάτι κληρονομικό.

Η κληρονομικότητα είναι ένα ενδεχόμενο το οποίο όμως έως τις μέρες μας δεν έχει ερευνηθεί πλήρως.

Όποια πάντως κι αν είναι τα αίτια, η παρέμβαση και η αποκατάσταση του μαθητή είναι απαραίτητες.

 

Η παρέμβαση στη δυσαριθμησία

Ο εκπαιδευτικός, σε περίπτωση που διαπιστώσει συμπτώματα δυσαριθμησίας, οφείλει να υποβάλλει το παιδί σε εξειδικευμένα σταθμισμένα τεστ και δοκιμασίες (οπτικής αντίληψης, μαθηματικών δεξιοτήτων κ.ο.κ.) και κατόπιν να προχωρήσει στη δημιουργία προσωπικού «προφίλ σφαλμάτων», ώστε να δημιουργήσει ένα πλήρως εξειδικευμένο για την περίπτωση πλάνο παρέμβασης.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το παιδί που δυσκολεύεται με τα μαθηματικά δεν έχει πρόβλημα κινήτρων ή διάθεσης. Απλώς δεν μπορεί! Τα αντικίνητρα, η άρνηση και η παραίτηση, έπονται.

Έτσι, στον κατάλογο των συμπτωμάτων της δυσαριθμησίας προστίθενται επιπλέον και ψυχοσυναισθηματικά συμπτώματα ως αποτέλεσμά της.

Αυτά μπορεί να είναι:

-Μειωμένη αυτοεκτίμηση.

-Ελλειμματική προσοχή.

-Απώλεια κινήτρων μελέτης και παθητικότητα.

-Επιθετικότητα, συγκρούσεις στο οικογενειακό περιβάλλον.

-Άρνηση ως και φοβία προς τα μαθηματικά.

-Τάσεις απομόνωσης.

-Επέκταση της κακής επίδοσης και σε άλλα μαθήματα.

-Γενικότερη άρνηση για το σχολείο.

-Ψυχοσωματικά (κοιλόπονος, πονοκέφαλος), ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες.

Πώς να το βοηθήσω;

disarithmisia_2

Πηγή/Αναδημοσίευση:
https://blogs.sch.gr/dtampouris/

Ο ειδικός (συνήθως ψυχολόγος) θα πρέπει να είναι εκπαιδευμένος και ειδικευμένος στην αποκατάσταση της δυσαριθμησίας, και καλείται να συμπεριλάβει την ψυχοσυναισθηματική όψη του προβλήματος, στηρίζοντας την αυτοπεποίθηση του παιδιού.

Σκοπός της παρέμβασης δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να είναι οι καλοί βαθμοί και η άριστη επίδοση στα μαθηματικά. Το ζητούμενο είναι το παιδί να μάθει να βλέπει τα μαθηματικά με διαφορετικό μάτι.

Η αναδιοργάνωση του τρόπου κατανόησης και προσέγγισης των αριθμών και των μαθηματικών πράξεων μέσα από εξειδικευμένα προγράμματα αποτελούν, επίσης, κύριο στόχο.

Ο ρυθμός καθορίζεται από το ίδιο το παιδί, και τα υλικά που χρησιμοποιούνται πρέπει να είναι έτσι επιλεγμένα ώστε να χρησιμοποιούνται με όρεξη.

Ο ειδικός έχει το ρόλο αυτού που θα κάνει το παιδί να αξιοποιήσει την έμφυτη περιέργεια και ικανότητά του για την εκ νέου κατανόηση του κόσμου των αριθμών.

Αν υπάρχει υποψία για δυσαριθμησία, είναι πολύ σημαντικό να δοθεί προσοχή στις συμπεριφορές του παιδιού.

Να διαλέγετε για την ώρα μελέτης των μαθηματικών μια ήρεμη στιγμή, όταν το παιδί είναι ξεκούραστο και ευδιάθετο.

-Να μειώνετε το χρόνο μελέτης, όταν βλέπετε ότι υπάρχει εκνευρισμός.

Να επιλέγετε ασκήσεις και πράξεις στις οποίες ξέρετε ότι το παιδί σας τα καταφέρνει καλά και να δείχνετε ικανοποίηση τονώνοντάς του την αυτοπεποίθηση.

-Να αποφεύγετε χαρακτηρισμούς και σχόλια.

-Μην του βάζετε τις φωνές (δεν οφείλεται το πρόβλημα σε τεμπελιά).

-Προσπαθείτε να εξιχνιάζετε τον τρόπο σκέψης και επίλυσης που χρησιμοποιεί το παιδί σας.

Μιλήστε με τον εκπαιδευτικό του παιδιού σας σχετικά με τη συμπεριφορά του στο μάθημα των μαθηματικών.

Εφόσον γίνει κατανοητό πού οφείλονται οι δυσκολίες του παιδιού και ότι «μαθηματικά» το παιδί μιλάει μια διαφορετική γλώσσα, τότε έχουμε κάνει και το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Δεν έχει νόημα να περιμένουμε από το παιδί με δυσκολίες στα μαθηματικά να γίνει μαθηματικός, υπάρχει όμως τρόπος αυτή η δυσκολία να απαλυνθεί και να μη σταθεί εμπόδιο στην καθημερινότητά του ή σε μελλοντικές επαγγελματικές επιλογές.

Πηγή: imommy_Κείμενο από Ελένη Χαδιαράκου με τη συνεργασία του Γεώργιου Τρουμπούκη (ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, ειδικός στη θεραπεία της δυσαριθμησίας).

Πηγή/Αναδημοσίευση:https://blogs.sch.gr/dtampouris/

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://blogs.sch.gr/dtampouris/

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δυσαριθμησία: Όταν οι αριθμοί γίνονται εφιάλτης!

Αυτισμός- Πρόωρα σημάδια- Εγκαιρη διάγνωση…

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Αυτισμός είναι μια σοβαρή διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, 

που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά.

Όλες αυτές οι ενδείξεις ξεκινούν πριν το παιδί γίνει τριών ετών.

 

Το σποτ για την έγκαιρη διάγνωση του αυτισμού δημιουργήθηκε από τη Διεύθυνση Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Παιδιατρικής

με τη χορηγία της Ελληνικής Ακαδημίας Παιδιατρικής.

1 στα 150 παιδιά βιώνουν τη ζωή μέσα από το φάσμα του αυτισμού.

Κάποιες από τις συμπεριφορές που παρουσιάζει αυτό το βίντεο είναι ορατές σε πολλά παιδιά.

Το βίντεο αυτό δεν έχει διαγνωστική αξία.

Είναι μια προτροπή να συζητήσετε με τον παιδίατρό σας συμπεριφορές του παιδιού σας που σας προβληματίζουν.

Animation: Παναγιώτης Ράππας
Ιδέα-Σενάριο: Ιωάννα Αντωνιάδου, Ηλέκτρα Μπάδα, Κωνσταντίνος Κουμάτος

Το κανάλι του χρήστη InstituteChildHealth

Πηγή/Αναδημοσίευση: 9ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης/https://blogs.sch.gr/9dimalex/archives/1160

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αυτισμός- Πρόωρα σημάδια- Εγκαιρη διάγνωση…

11 τρόποι διαφοροποίησης της διδασκαλίας

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 8 Σεπτεμβρίου 2014

11 τρόποι, οι οποίοι μπορεί να αποτελέσουν οδηγό για τους δασκάλους ώστε να εφαρμόσουν στην πράξη τη διαφοροποιημένη διδασκαλία:

 

1. Γνώση του επιπέδου των μαθητών, για να μπορέσουν ευκολότερα να σχεδιάσουν στρατηγικές και δραστηριότητες οι οποίες θα αρχίζουν από το σημείο του επιπέδου όπου βρίσκονται οι μαθητές.

 

2. Ποικιλία στις διδακτικές στρατηγικές και δραστηριότητες, για να προσελκύσουν τους μαθητές σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του καθενός, τα ενδιαφέροντά του, τις κλίσεις του. Καλό είναι να προσδιοριστούν οι 8 νοημοσύνες του Gardner,ώστε να σχεδιάζονται οι κατάλληλες στρατηγικές και δραστηριότητες.

 

3. Δημιουργία κλίματος μάθησης. Μια διαφοροποιημένη τάξη παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον πρόσκλησης προς τους μαθητές, οι οποίοι θεωρούν ότι τους σέβονται. Ένα αποτελεσματικό εξατομικευμένο πρόγραμμα μάθησης σχεδιάζεται για να παρακινήσει, να προκαλέσει και να υποκινήσει την επιθυμία κάθε μαθητή να βελτιωθεί.

 

4. Έκθεση του «πάθους» του δασκάλου για διδασκαλία. Οι σημερινοί δάσκαλοι πρέπει να εκθέτουν το «πάθος» τους για τη διδασκαλία. Προσφέρουν την αγάπη τους σε όλους τους μαθητές, θεωρώντας ότι κάθε μαθητής είναι πολύτιμο μέρος ενός διαφορετικού πολιτισμού μάθησης.

 

5. Παροχή μεγάλης ποικιλίας πηγών και υλικών. Ο δάσκαλος πρέπει να επιλέγει τις πηγές και τα υλικά του, για να συντονίσει τη γνώση των μαθητών του σε σχέση με τα επίπεδα δυνατότητας και ενδιαφερόντων τους. Τα επιλεγμένα υλικά παρέχουν επιτυχή εμπειρία για τους μαθητές. Όλα τα υλικά, όμως, δεν ανταποκρίνονται σε όλες τις ανάγκες των μαθητών.

 

http://parispapad.blogspot.gr/2014/08/11_30.html
6. Γνώση των μαθητών ως ατόμων. Ο δάσκαλος πρέπει να γνωρίσει τους μαθητές του, ώστε να μπορεί να ταιριάξει τα κατάλληλα υλικά και τις στρατηγικές του για να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους, δίνοντάς τους την ευκαιρία να αναπτύξουν την κριτική σκέψη και να χειραφετηθούν.

 

7. Αξιολόγηση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη εκμάθηση. Ένα άτυπο ή επίσημο εργαλείο αξιολόγησης προσδιορίζει τη βάση γνώσεων, την προγενέστερη εμπειρία και τα ενδιαφέροντα του κάθε μαθητή, ώστε ο δάσκαλος να προγραμματίσει τη διδασκαλία του. Πριν εισαχθεί ένα νέο θέμα, οι δάσκαλοι πρέπει να αναρωτηθούν: Τι ξέρουν οι μαθητές; Τι μπορούν να κάνουν; Είναι το θέμα σύμφωνο με τα ενδιαφέροντά τους; Η αξιολόγηση πρέπει να συνεχίζεται και κατά τη διδασκαλία, γιατί εκεί εντοπίζονται οι ελλείψεις των μαθητών. Είναι καλό να ξαναδιδάσκεται ό,τι οι μαθητές δεν έχουν κατανοήσει καλά, για να καλυφθούν τα κενά τους. Μετά τη διδασκαλία ο δάσκαλος πρέπει να αξιολογεί τι έμαθαν οι μαθητές του και αν είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν στον πραγματικό κόσμο τις ιδέες, τις δεξιότητες ή τις έννοιες που έμαθαν ή απέκτησαν.

 

8. Παρουσίαση εργασιών. Μπορεί να γίνει ατομικά, σε μικρές ή μεγάλες ομάδες, ανάλογα με τα επίπεδα γνώσης και τις δυνατότητας των μαθητών. Έτσι, ο μαθητής αισθάνεται σεβαστός και συναισθηματικά ασφαλής.

 

9. Σχεδιασμός ευκαιριών εστιασμένων στον μαθητή σύμφωνα με τις ανάγκες, τις γνώσεις και τα ενδιαφέροντά του.

 

10. Χρήση ευέλικτων σχεδίων ομάδας. Τα εύκαμπτα σχέδια ομαδοποίησης είναι ζωτικής σημασίας συστατικά στον προγραμματισμό της διαφοροποιημένης διδασκαλίας, γιατί επιτρέπουν στους μαθητές την κίνηση σύμφωνα με τις αποδόσεις, τα ενδιαφέροντα και τα ποικίλα επίπεδα γνώσης τους. Επιτρέπουν στους μαθητές να μάθουν πώς να εργαστούν, και ανεξάρτητα και σε διαφορετικές ομάδες.

 

11. Η αλλαγή είναι βαθμιαία. Όλοι όσοι εμπλέκονται στην εκπαίδευση πρέπει να θυμηθούν ότι η αλλαγή έρχεται βαθμιαία. Ο κάθε δάσκαλος είναι μοναδικός στην επαγγελματική γνώση, εμπειρία και εφαρμογή της διαφοροποιημένης διδασκαλίας. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μια επιτυχής εμπειρία για τους μαθητές και ότι η εκτέλεση ενός διαφοροποιημένου εκπαιδευτικού προγράμματος είναι μια αυξανόμενη διαδικασία που διαρκώς εμπλουτίζεται Chapman & King(2005:20-25) . Παπαδόπουλος Πάρης
Πηγή/Αναδημοσίευση:e-σχολικός σύμβουλος Π.Ε. Κιλκίς/http://parispapad.blogspot.gr/2014/08/11_30.html

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 11 τρόποι διαφοροποίησης της διδασκαλίας

10 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 7 Σεπτεμβρίου 2014

Νομίζουμε ότι μεγαλώνουμε εμείς τα παιδιά μας, όμως από πολλές απόψεις εκείνα δείχνουν σε εμάς μερικές από τις πιο μεγάλες αλήθειες της ζωής.
Όταν εσείς αρχίζετε να πιστεύετε ότι δεν υπάρχει πια τίποτα συναρπαστικό, εκείνο ανακαλύπτει έκθαμβο το θαύμα της φύσης στα φτερά μιας πεταλούδας.
Όταν εσείς αγχώνεστε για να οργανώσετε και την παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητας, εκείνο χοροπηδάει αμέριμνο μέσα σε μια γούβα με νερό της βροχής γιατί… έτσι του ήρθε.
Κι ενώ εσείς παραιτείστε από την προσπάθεια να διεκδικήσετε κάτι που θέλετε, εκείνο προσπαθεί για εκατοστή φορά να στήσει το κάστρο του που συνέχεια πέφτει κάτω. 
 

Τα παιδιά αξίζουν την επιβράβευση, μόνο και μόνο για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη ζωή.

Κι αν τα παρακολουθήσουμε προσεκτικά, μπορούμε κι εμείς οι ενήλικες να πάρουμε πολύ σημαντικά μαθήματα. Όπως…

 
 

1. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ 

Τα μικρά παιδιά δεν τα παρατάνε ποτέ.
Ακόμα κι αν εσείς συχνά εκνευρίζεστε από την επιμονή τους να σας πείσουν να φτιάξετε το ίδιο παζλ ξανά και ξανά, οφείλετε να παραδεχτείτε ότι το πείσμα τους πολλές φορές βγαίνει σε καλό.
Φανταστείτε πόσα πράγματα μπορεί να είχατε πετύχει στη δουλειά ή στην προσωπική σας ζωή εάν είχατε επιμείνει λίγο περισσότερο.
TIP
Ποτέ μην αποπαίρνετε το παιδί γιατί σας ζητάει να του διαβάσετε ξανά το αγαπημένο του παραμύθι.
Η επανάληψη είναι το κλειδί για την ανάπτυξη του εγκεφάλου του.
Έτσι, τη στιγμή που εσείς νιώθετε να σας πιάνει «υστερία» λέγοντας ξανά «μια φορά κι έναν καιρό…», εκείνο ακούγοντας μια οικεία ιστορία αναπτύσσει νέες συνδέσεις μέσα στο μυαλουδάκι του.
 
2. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ
Κάθε μέρα τα παιδιά ανακαλύπτουν κι ένα καινούργιο θαύμα.
Ένα λουλούδι με «τέεεεεελεειο χρώμα», μια χιονισμένη μέρα, ακόμα και η διαδρομή του μετρό μπορούν μέσα από την παιδική ματιά να οδηγήσουν κι εμάς σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο θεώρησης της ζωής.
TIP
Προσπαθήστε να δείτε τα πράγματα από τη σκοπιά ενός παιδιού και μοιραστείτε μαζί του το θαύμα της φύσης.
Ακόμα κι αν, π.χ. για εσάς πρόκειται απλώς για ένα συνηθισμένο σπουργιτάκι, εκείνο με τη βοήθειά του ανακαλύπτει έναν μαγικό, υπέροχο κόσμο.                                                                                                                              
 
3. ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Τα παιδιά γελάνε πολύ, περισσότερες από 400 φορές την ημέρα.
Αντίθετα, ένας ενήλικας γελάει κατά μέσο όρο 15 φορές την ημέρα.
Ζώντας με ένα παιδί, είναι μια καλή ευκαιρία να μάθετε να γελάτε περισσότερο, κάτι που αποδεδειγμένα θα κάνει καλό όχι μόνο στη διάθεση αλλά και στην υγεία σας.
Σύμφωνα με έρευνες, το γέλιο βοηθάει τη λειτουργία της καρδιάς, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος και βελτιώνοντας τη μεταφορά του οξυγόνου, ενώ παράλληλα θρέφει τους ιστούς σε όλο το σώμα και ρίχνει την αρτηριακή πίεση.
Μάλιστα, οι γυναίκες φαίνεται να επωφελούνται περισσότερο από τη δράση του σε σχέση με τους άντρες.
 
 
4. ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Τα παιδιά δεν στεναχωριούνται ποτέ για κάτι που έγινε παλιότερα, ούτε αγχώνονται για το τι πρόκειται να συμβεί σε μία ώρα, πόσο μάλλον για το τι θα τους ξημερώσει αύριο.
Ζώντας το παρόν καταφέρνουν να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή, κάτι που -παραδεχτείτε το- δεν θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που σας συνέβη.
TIP
Ακριβώς επειδή τα παιδιά ζουν στο «εδώ και τώρα», πολλές φορές αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να μεταβούν από τη μια κατάσταση στην άλλη.
Έτσι, είναι πολύ πιθανό να αντιδράσουν εάν τους ζητήσετε να σταματήσουν ΤΩΡΑ το παιχνίδι για να καθίσουν στο τραπέζι για φαγητό.
Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να τα προειδοποιείτε κάθε φορά, ορίζοντας το χρονικό περιθώριο που τους δίνετε για να κάνουν αυτό που ζητάτε.
Π.χ., «σε πέντε λεπτά θα κλείσεις την τηλεόραση και θα κάνουμε μπάνιο».
 
5. ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ
Ένα παιδί δεν κρατάει ποτέ κακία σε κανέναν.
Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που το έκανε να «χτυπιέται» στο πάτωμα, μετά από λίγα λεπτά θα είναι σαν να μη συνέβη ποτέ.
Για εκείνο, το ουράνιο τόξο βγαίνει πάντα μετά την μπόρα, ενώ οι «μεγάλοι» συχνά δυσκολευόμαστε να ξεπεράσουμε πράγματα που μας πλήγωσαν.
TIP
Όσο άτακτο κι αν ήταν το παιδί, όσο έντονα κι αν χρειάστηκε να το μαλώσετε, φροντίστε μόλις λήξει η περίοδος τιμωρίας να του δείξετε ότι δεν κρατάτε κακία.
Το να θυμίζετε συνεχώς στο παιδί παλιότερες άσχημες συμπεριφορές του δεν θα σας προσφέρει τίποτα.
Αντίθετα, ένα φιλί και μια ζεστή αγκαλιά θα σας βοηθήσει και τους δύο να κάνετε μια καινούργια αρχή.
 
 
6. Η «ΑΠΟΤΥΧΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ
Οι ενήλικες φοβόμαστε την αποτυχία και δεν διστάζουμε να αρνηθούμε να ασχοληθούμε με κάτι μόνο και μόνο από το φόβο μήπως δεν το κάνουμε καλά.
Την ίδια στιγμή, το παιδί μας δεν έχει τέτοιες ανησυχίες και δηλώνει με τεράστια ευκολία «μάστορας», επειδή μόλις απέκτησε το πρώτο του κατσαβίδι ή επιμένει να βοηθήσει στο πλύσιμο των πιάτων ακόμα κι αν είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα σπάσει τα μισά.
Όμως, μέσα από τις δοκιμές και τα λάθη που αναμφισβήτητα θα κάνει στην πορεία, είναι βέβαιο ότι θα πάρει πολλά μαθήματα για τη ζωή.
TIP
Προσπαθήστε να τιθασεύσετε την παρόρμησή σας να το προφυλάξετε από οτιδήποτε και μην παρεμβαίνετε κάθε φορά που πάει να κάνει κάτι στραβά, εκτός βέβαια κι αν αυτό που κάνει είναι απειλητικό για την υγεία ή τη σωματική του ακεραιότητα.
Αφήστε του το χώρο και το χρόνο που χρειάζεται για να επεξεργαστεί μόνο του μια κατάσταση.
Κι αν στην προσπάθειά του να διορθώσει το λάθος του αρχίσει να εκνευρίζεται, προτείνετέ του κάποιες λύσεις, αποφεύγοντας να διορθώσετε τα πράγματα για λογαριασμό του.
7. ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ
Οι αγκαλιές, οι τρυφερές κουβέντες και οι εκφράσεις αγάπης δεν είναι ποτέ αρκετές για ένα παιδί.
Όμως όσο πιθανό είναι να αφήσει το παιχνίδι του για να σας δώσει ένα ρουφηχτό φιλί, άλλο τόσο πιθανό είναι να ξεσπάσει σε κλάματα ή φωνές.
Το να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του είναι σημαντικό κομμάτι της πορείας ενός παιδιού προς την ενηλικίωση.
Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο, να καταπιέζουμε δηλαδή συναισθήματα που είναι προτιμότερο να εκφράζονται.
TIP
Είναι πιο εύκολο για ένα παιδί να μάθει σταδιακά να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του όταν αντιληφθεί τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθει κάθε φορά.
Εάν, για παράδειγμα, έχει θυμώσει επειδή κάποιο άλλο παιδί πήρε τα παιχνίδια του, εξηγήστε του ότι είναι λογικό να νιώθει θυμό, αλλά αυτό δεν του επιτρέπει να χτυπάει ή να δαγκώνει.
Μην αμφισβητήσετε αυτό που νιώθει, αλλά βοηθήστε το να το διαχειριστεί.                                                                                                                                                                            
 
8. Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ
Ελάχιστες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στους ενηλίκους που βασίζονται στην ανιδιοτελή αγάπη.
Όμως αυτό ακριβώς είναι που νιώθει το παιδί σας για εσάς.
Εκείνο δεν χρειάζεται αποδείξεις, ανταλλάγματα ή συγκεκριμένες συνθήκες για να αγαπήσει.
TIP
Είναι σημαντικό για το παιδί να ξέρει ότι κι εσείς το αγαπάτε με τον ίδιο τρόπο. Μην μπείτε ποτέ στον πειρασμό να «αρνηθείτε» την αγάπη σας εξαιτίας μιας κακής πράξης του.
Σε κάθε περίπτωση, φροντίστε ότι έχει καταλάβει πως αυτό που κατακρίνετε κάθε φορά είναι η συγκεκριμένη συμπεριφορά και όχι το ίδιο το παιδί.
 
 
9. ΖΗΤΩ Ο ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΣ
Έτσι δρα το παιδί… αυθόρμητα. Δεν χρειάζεται να έχει επενδύσει ώρες συλλογισμών πριν από κάθε του πράξη, ούτε νοιάζεται πολύ για τις συνέπειες.
Εννοείται ότι το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με εμάς τους μεγάλους.
Πολύ συχνά πιεζόμαστε από το βάρος των ενδεχόμενων συνεπειών τόσο, που προτιμάμε να μην αφήνουμε τίποτα στην τύχη.
Κι όμως… Σκεφτείτε πόσο χαλαρωτικό θα ήταν να μπορούσαμε πού και πού να αφήσουμε στην άκρη αυτά που πρέπει και να κάνουμε απλώς ό,τι μας αρέσει.
TIP
Μερικές φορές ο αυθορμητισμός του παιδιού μπορεί να βρει ακραίους τρόπους έκφρασης. Όπως, για παράδειγμα, όταν αρνείται να φορέσει τα ρούχα που του διαλέξατε για να πάει στο νηπιαγωγείο. Σε αυτή την περίπτωση είναι στο χέρι σας να αποφασίσετε για ποιους λόγους αξίζει να καταπιέσετε τον αυθορμητισμό του και για ποιους όχι. Με άλλα λόγια, σίγουρα δεν θα του επιτρέπατε να βάλει το μαγιό του για να πάει στο σχολείο, όμως στ’ αλήθεια πειράζει τόσο πολύ να είναι ντυμένος Batman στην επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς;                                                         
 
 
10. ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΚΙ ΕΝΑ «ΜΠΡΑΒΟ»
Ο πιο εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος για να «φέρετε στα νερά σας» ένα παιδί είναι χρησιμοποιώντας ως μέσο τον έπαινο.
Πείτε του «μπράβο» που τρώει το φαγητό του σαν μεγάλος, κι αμέσως θα πιάσει το πιρούνι, ακόμα κι αν μέχρι εκείνη τη στιγμή αρνιόταν να κατεβάσει μπουκιά.
Πείτε του πόσο καλός μεγάλος αδερφός είναι και θα αφήσει το παιχνίδι για να δώσει στο μικρό αδερφάκι του ένα φιλί.
Όμως στον κόσμο των μεγάλων ο έπαινος και η ενθάρρυνση είναι στοιχεία που σπάνια αξιοποιούμε, πιστεύοντας ίσως πως αρκεί να διεκπεραιώνεις τις υποχρεώσεις σου.
Κι όμως, πού  και πού  είναι ωραίο να λες και να ακούς ότι κάτι έχεις κάνει καλά.
TIP
Τα παιδιά έχουν ανάγκη την προσοχή σας, ακόμα κι όταν τη διεκδικούν με λανθασμένο τρόπο.
Προσπαθήστε να τα επαινείτε συχνά για τις σωστές συμπεριφορές, αλλά μη δίνετε ιδιαίτερη έμφαση σε ό,τι δεν θα θέλατε να επαναλάβει.
Αν, για παράδειγμα, ζητάει κάτι φωνάζοντας και ρίχνοντας μπουνιές στον αέρα, απλώς αγνοήστε το μέχρι να ηρεμήσει.
Από την άλλη, πείτε του πόσο χαίρεστε που μπορεί να συζητάει ήρεμα και να ζητάει ευγενικά ό,τι θέλει.
Με τη συνεργασία της Αλεξάνδρας Καππάτου (ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας). ΠΗΓΗ: IMOMMY.GR.

Πηγή/Αναδημοσίευση: 1ο Δημοτικό Σχολείο Κυπαρισσίας https://blogs.sch.gr/iolanos/?p=1695

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 10 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Σχολείο και οικογένεια

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 29 Αυγούστου 2014

Πηγή:http://parispapad.blogspot.gr/

Το σχολείο και η οικογένεια συνδέονται στενά με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του παιδιού. Είναι θεσμοί διαφορετικοί που δεν αντικαθιστά ο ένας τον άλλο, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς και οι δύο επιτελούν ένα κοινό έργο από διαφορετική θέση.
Όταν ο γονιός και ο/η δάσκαλος/α καταφέρνουν να οριοθετούν τους ρόλους τους, επικοινωνούν πιο εύκολα μεταξύ τους και η επιτυχία του παιδιού στο σχολείο, τους κάνει να χαίρονται.
Το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος εκπαίδευσης των γονέων, αρκεί και οι ίδιοι να ανταποκρίνονται στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιεί αυτό. Η ενημέρωση των γονέων ενισχύει το ρόλο τους και την εκτίμηση που οι γονείς έχουν για τον εαυτό τους. Τους βοηθάει να κατανοήσουν τη σημασία της πρόληψης και να δουν το ζήτημα της ψυχικής και σωματικής αγωγής και υγείας του παιδιού τους , στη συνολική του διάσταση.

Χρήσιμα:

  •     Όταν υπάρχει πρόβλημα συμπεριφοράς, χαρακτηρίζουμε την πράξη κι όχι το ίδιο το παιδί.
  •     Καμιά πράξη τον παιδιού δεν έχει οριστικό χαρακτήρα: όλα μπορούν να αλλάξουν με προσπάθεια, εκτίμηση και συμπαράσταση.
  •     Οι τιμωρίες και οι απειλές δε φέρνουν σχεδόν ποτέ καλό αποτέλεσμα: τα παι­διά χρειάζονται πληροφόρηση, συζήτηση κι επιχειρήματα για να πειστούν.
  •     Τα παιδιά αναζητούν στους γονείς τους σταθερά πρότυπα ζωντάνιας, μαχη­τικότητας, εφευρετικότητας και αγάπης.
  •     Καλό είναι να είστε δάσκαλοι των παιδιών σας περισσότερο στα ζητήματα της ζωής και  λιγότερο στα μαθήματα του σχολείου.

 Παπαδόπουλος Πάρης

Πηγή/Αναδημοσίευση: e-σχολικός σύμβουλος Π.Ε. Κιλκίς/http://parispapad.blogspot.gr/

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σχολείο και οικογένεια

Δάσκαλος, ο ισόβιος μαθητής …

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 28 Αυγούστου 2014

Ο Seymour Papert το θεμελίωσε δογματικά. “Ο καλός δάσκαλος δεν λειτουργεί ως δάσκαλος αλλά ως μαθητής, που συνεχίζει να μαθαίνει μαζί με τους μαθητές του”.

Ο ολοκληρωμένος δάσκαλος δεν περιορίζεται σε ό,τι πιο νέο υπάρχει γύρω από την εκπαίδευση. Αυτό είναι το όριο της αναζήτησης ενός, μάλλον, άχρωμου δασκάλου.
Ο ολοκληρωμένος δάσκαλος αιωρείται σε μεγαλύτερα ύψη. Από εκεί ατενίζει τους μακρινούς ορίζοντες της παιδείας.
Ο αληθινός δάσκαλος δεν είναι αναμεταδότης των γνώσεων που έλαβε κάποτε από τον δικό του δάσκαλο. Δεν έχει την άποψη ότι ό,τι είχε να μάθει το έμαθε εδώ και πολύ καιρό και τώρα βρίσκεται σ’ αυτή την σχολική αίθουσα για να πει αυτά που έμαθε κάποτε. Δεν μιμείται καν τον δικό του δάσκαλο, όσο σπουδαίος και αν ήταν. Αν, παρά ταύτα, το κάνει τότε αποποιείται την προσωπικότητά του, δεν έχει ταυτότητα και εκπέμπει ξένα μηνύματα σε κλειστούς δέκτες, που είναι οι μαθητές του.

Ο αληθινός δάσκαλος έχει δικό του όραμα.
Δεν είναι στατικός. Βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση και βελτίωση.
Ανανεώνει και εμπλουτίζει τις γνώσεις του όσο ζει.
Τελειοποιεί την προσωπικότητά του αενάως.
Παραμένει φρέσκος και αυθεντικός σαν φρούτο που δεν έχει υποστεί μετάλλαξη.

Δεν υπάρχει για να υπηρετεί τις δικές του ανάγκες, αλλά τις ανάγκες των μαθητών του. Και το πετυχαίνει καλύτερα όσο περισσότερο ταυτίζεται μαζί τους. Όσο παραμένει και αυτός μαθητής. Ένας ισόβιος μαθητής.

Ο δάσκαλος, ως ισόβιος μαθητής μαθαίνει αποκρυπτογραφώντας το νόημα των πραγμάτων. Δεν το κάνει για λογαριασμό του. Το κάνει για τους μαθητές του. Μελετώντας συστηματικά ο ίδιος και αναζητώντας την ουσία, κάποτε θα τη βρει και θα τη μεταγγίσει στους μαθητές του.

Αν ο δάσκαλος μάθει πώς να μαθαίνει, αν συνεχίσει να μαθαίνει, αν δεν αποβάλλει ποτέ την μόνιμη ιδιότητα του μαθητή, θα μάθουν και οι μαθητές του, αυτόματα, πώς να μαθαίνουν.

Και θα μαθαίνουν μόνον τα θετικά.

Θα αποχτούν καθαρή σκέψη και έτσι θα μπορούν να αντιδρούν και να καθορίζουν τα μελλοντικά γεγονότα.

(απόσπασμα από το βιβλίο της συγγραφέως -Άννα Παππά δασκάλα-συγγραφέας – “Ο αληθινός δάσκαλος” Εκδόσεις Φυλάτος)

Πηγή/Αναδημοσίευση: 2ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης/https://blogs.sch.gr/2gymmyti/archives/2112

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δάσκαλος, ο ισόβιος μαθητής …

7 πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε όταν το παιδί είναι θυμωμένο!!!

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 12 Αυγούστου 2014

Λαμβάνουμε καθημερινά αμέτρητα e-mails αναγνωστών, στα οποία ρωτάτε τους ειδικούς του Mama365 πώς να διαχειριστείτε τον θυμό ή τα έντονα ξεσπάσματα του παιδιού σας. Γεγονός είναι πως όταν ένα παιδί βρίσκεται σε κατάσταση… πανικού, εξίσου θυμωμένα μπορεί να αντιδράσετε και εσείς. Άλλες φορές πάλι μπορεί να μην έχετε κουράγιο να ακούτε κλάματα και φωνές και να ενδώσετε στις απαιτήσεις του παιδιού. Η αμερικανίδα σύμβουλος γονιών Kim Abraham λέει πως η σωστή αντιμετώπιση του παιδικού «temper tantrum» είναι δύσκολη υπόθεση. Επισημαίνει τους λάθος χειρισμούς τέτοιων ξεσπασμάτων και δίνει συμβουλές για να βοηθάτε το παιδί να ηρεμεί και να βρίσκετε μαζί την λύση του προβλήματος.

Όπως εξηγεί καταρχάς η Abraham, ο παιδικός θυμός είναι κατά κανόνα ένα δευτερεύον συναίσθημα.

Δηλαδή, υπάρχει ένα άλλο δυσάρεστο συναίσθημα που ταλαιπωρεί το παιδί και προκαλεί την οργισμένη του αντίδραση.

Ο θυμός έχει την ιδιότητα να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν λιγότερο αδύναμοι ή εκτεθειμένοι, απ’ ότι ο πόνος ή ο φόβος.

Αν σκεφτείτε για λίγο τι άλλο μπορεί να είναι αυτό που επηρέασε αρχικά το παιδί (απογοήτευση; λύπη; ταραχή;) θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Κάτι ακόμα σημαντικό που πρέπει να καταλάβετε είναι ότι ο θυμός εξυπηρετεί κάποιον σκοπό.

Μας ενημερώνει ότι κάτι δεν πάει καλά…

Το θέμα είναι την στιγμή εκείνη να μην πούμε ή κάνουμε πράγματα που θα πυροδοτήσουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση, όπως:

Μην στέκεστε μπροστά στο παιδί

Όποια κι αν είναι η ηλικία του, όταν το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση πανικού είναι εκτός ελέγχου και καμία λογική δεν μπορεί να το κυριεύσει.

Μπορεί να πιστεύετε ότι με το να σταθείτε μπροστά στο παιδί και να το κοιτάξετε στα μάτια τη στιγμή που ξεσπά έντονα, θα το τιθασεύσετε.

Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι θα το «φουντώσετε» ακόμα περισσότερο.

Εφόσον το παιδί είναι ασφαλές, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι απομακρυνθείτε και να του δώσετε τον χώρο που μπορεί να χρειάζεται για να ξεσπάσει.

Μην παρασύρεστε από τα συναισθήματά σας

Την στιγμή που το παιδί είναι θυμωμένο, αντί να αντιδράσετε και εσείς ανάλογα,

κάντε ένα βήμα πίσω

και προσπαθήστε να γίνετε εξωτερικός παρατηρητής της κατάστασης.

Εν ανάγκη κάντε μία βόλτα, περπατήστε λίγο, πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και προσπαθήστε να διατηρήσετε τον έλεγχο.

Επαναλάβετε μέσα σας την φράση «θα λειτουργήσω σύμφωνα με την λογική –θα έχω υπομονή και θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου».

Μέρος του «έργου» μας ως γονείς είναι να δίνουμε το καλό παράδειγμα, αναφορικά με το πώς πρέπει να λειτουργούμε σε διάφορες δύσκολες καταστάσεις…

Μην βγάζετε συμπεράσματα για τον θυμό του παιδιού

Το παιδί σας δεν έχει πάντα άδικο όταν ξεσπά έντονα ή και βίαια.

Παρόλο που η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποδεκτή, οι αιτίες της μπορεί να είναι.

Άλλωστε, όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν το δικαίωμα κάποιες φορές να έχουν νεύρα; Δεν έχει το παιδί δικαίωμα να εκφράζει τα συναισθήματά του;

Αν δεν σας δίνει κάποια εξήγηση αναφορικά με το τι είναι αυτό που το εξόργισε, δώστε του λίγο χρόνο μόνο του μέχρι να ηρεμήσει.

Πείτε του «καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος. Λυπάμαι που νιώθεις έτσι. Όποτε θέλεις μπορούμε να το συζητήσουμε».

Αν, πάλι, βρίσκεται σε κατάσταση tantrum κατά την οποία μιλά άσχημα, σας χτυπά και σπάει πράγματα, τότε θα πρέπει να επέμβετε.

Δεν μπορείτε να ελέγξετε το πώς νιώθει το παιδί, αλλά μπορείτε να του θέσετε επιπτώσεις και ευθύνες για την συμπεριφορά του.

Το να αντιδράσετε και εσείς ουρλιάζοντας απλά θα χειροτερέψει τα πράγματα.

Μην προσπαθείτε να μιλήσετε λογικά με ένα θυμωμένο παιδί

Την στιγμή της έκρηξης είναι αδύνατο να κάνετε μία λογική συζήτηση με το θυμωμένο παιδί σας.

Μην προσπαθήσετε να το κάνετε να συμμεριστεί την άποψή σας ή να δεχθεί αυτό που του λέτε.

Η προσπάθειά σας θα καταλήξει με εσάς ακόμα πιο θυμωμένους, ιδιαίτερα αν το παιδί έχει από την φύση του εναντιωτική συμπεριφορά (οι Αμερικανοί το ονομάζουν Εναντιωτική Προκλητική Διαταραχή).

Το παιδί αυτό, μάλιστα, θα προσπαθήσει να κάνει εσάς να συμμεριστείτε την άποψή του.

Μην επιβάλλετε επιπτώσεις ή εξαπολύετε απειλές εν βρασμώ

Ακολούθως τις στιγμές εκείνες, περιμένετε μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και έπειτα επιβάλλετε επιπτώσεις στο παιδί για την συμπεριφορά του.

Όταν, στην συνέχεια, το παιδί θα έχει κάπως ηρεμήσει, πείτε του «ήσουν τρομερά θυμωμένη πριν.

Αναρωτιέμαι αν μετάνιωσες για όλα αυτά που είπες και έκανες…» -δώστε έτσι στο παιδί την ευκαιρία να απολογηθεί και έπειτα κρίνετε αν χρειάζονται επιπτώσεις.

Αν για παράδειγμα, σε ένα ξέσπασμά της η κόρη σας κοπάνησε την πόρτα και κλείστηκε στο δωμάτιό της για να ηρεμήσει,

αυτό δείχνει μία προσπάθεια διαχείρισης του θυμού της και δεν είναι απαραίτητο να τιμωρηθεί.

Μην χάσετε την ευκαιρία να μιλήσετε με το παιδί σας αργότερα

Ειδικά για παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών, είναι σημαντικό να τα πλησιάσετε για να συζητήσετε ήρεμα τι ήταν αυτό που προκάλεσε το ξέσπασμα.

Ρωτήστε το παιδί πώς ακριβώς νιώθει και γιατί νιώθει έτσι, ακούστε τι έχει να σας πει χωρίς να το διακόψετε ή να κάνετε κήρυγμα.

Και ρωτήστε το τι πιστεύει πως θα μπορούσε να έχει κάνει, για να χειριστεί τον θυμό του διαφορετικά.

Ρωτήστε το ακόμα αν μπορείτε να κάνετε εσείς κάτι για να το βοηθήσετε.

Πολλές φορές ο λόγος που τα παιδιά ξεσπούν έντονα είναι επειδή δυσκολεύονται να λύσουν κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τουλάχιστον όχι με υγιείς τρόπους.

Με την κουβέντα, όμως, μπορεί να βοηθήσετε το παιδί να βρει λύσεις.

Μην ξεφεύγετε από τον στόχο σας

Πάντα να ρωτάτε τον εαυτό σας σε τι στοχεύετε ως γονιός.

Ένας από τους στόχους των γονιών είναι να δείξουν στα παιδιά αποδεκτούς, υγιείς τρόπους συμπεριφοράς, ενώ ταυτόχρονα τους δίνουν τα «εργαλεία» επίλυσης προβλημάτων.

Δεν αρκεί μόνο να πειθαρχούν οι γονείς τα παιδιά, αλλά και να τα διδάσκουν και να τα καθοδηγούν.

Μερικά μαθήματα δεν απαιτούν επιπτώσεις, αλλά αποτελούν ευκαιρίες για να μιλήσετε με το παιδί και να το βοηθήσετε να βρει καλύτερους τρόπους για να διαχειρίζεται τον θυμό του στο μέλλον.

Πηγή: empoweringparents
Πηγή/Aναδημοσίευση: http://www.mama365.gr/16514/7-pragmata-poy-den-prepei-na-kanete-otan-to-paidi.html

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 7 πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε όταν το παιδί είναι θυμωμένο!!!

ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΩ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΟΧΗ.

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 16 Μαΐου 2014

Είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς γονείς.

Τι είναι το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και η υπερκινητικότητα και πως θα καταλάβουμε

ότι το παιδί μας είναι υπερκινητικό, ή πάσχει από αυτό το σύνδρομο;

Όπως γράφουν οι ειδικοί στο iatropedia η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), γνωστή και ως Attention Deficit Hyperactivity Disorder (AD/HD), αποτελεί ένα συχνό πρόβλημα που αναγνωρίζεται κατά τη σχολική ηλικία κι έχει να κάνει με δυσκολίες στη μάθηση και στη συμπεριφορά.

Διαβάστε ποια είναι τα σημάδια που πρέπει να μας υποψιάσουν!

– Παίζει συχνά και νευρικά τα χέρια και τα πόδια του ή κάνει συνεχή ανακαθίσματα και συστροφές στο κάθισμά του/της.
Έχει δυσκολία στο να παραμείνει ήσυχος/η στο κάθισμά του/της όταν είναι απαραίτητο.– Διασπάται εύκολα η προσοχή του από εξωτερικά ερεθίσματα.

– Έχει δυσκολία στο να περιμένει τη σειρά του σε παιχνίδια ή σε ομαδικές δραστηριότητες.

– Σπεύδει να «ξεφουρνίσει» βιαστικά απαντήσεις σε ερωτήσεις οι οποίες δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί.

– Δυσκολεύεται να ακολουθήσει οδηγίες τρίτων.

– Δυσκολεύεται να διατηρήσει εστιασμένη την προσοχή του σε ασχολίες ή παιχνίδια.

– Μεταπηδά συχνά από μια ανολοκλήρωτη δραστηριότητα σε μιαν άλλη.

– Έχει δυσκολία στο να παίξει ήρεμα και αθόρυβα.

– Εμφανίζει συχνά ακατάσχετη λογοδιάρροια.

– Διακόπτει συχνά ή κάνει απρόσκλητες παρεμβάσεις όταν μιλούν άλλοι.

– Συχνά δείχνει να μην ακούει αυτά που του λένε.

– Χάνει συχνά πράγματα που είναι απαραίτητα για σχολικές ή οικιακές δραστηριότητες.

– Εμπλέκεται συχνά σε ριψοκίνδυνες δραστηριότητες χωρίς να λάβει υπόψη τις πιθανές συνέπειες.

Aναδημοσίευση από το ιστολόγιο του 2o ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΟΥ/

https://blogs.sch.gr/2dimpan

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΩ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΟΧΗ.

» 8+1 ΤΡΟΠΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ «

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 24 Απριλίου 2014

«Αυτοί που κάνουν τη χειρότερη χρήση του χρόνου τους ,είναι αυτοί που παραπονιούνται για την έλλειψή του.»

Jean de La Bruyère, 1688

 

Όταν μπαίνει κανείς για πρώτη φορά σε μια τάξη, έχει ενδιαφέρον να  ανακαλύπτει τις δεξιότητες οργάνωσης του (ελεύθερου και μη)  χρόνου των παιδιών. Δεν χρειάζεται πολύπλοκες διαδικασίες: αν είναι Δευτέρα, ρωτήστε τα, πότε ολοκλήρωσαν τις εργασίες που είχαν για το σπίτι. 7 στα 10 παιδιά (ιδιαίτερα των τελευταίων τάξεων) είναι πιθανό να σας απαντήσουν την Κυριακή το απόγευμα ή το βράδυ. Αν τους ρωτήσετε γιατί, θα δώσουν απαντήσεις-δικαιολογίες, όπως «Προτίμησα να παίζω όλο το Σαββατοκύριακο» ή «Αφού, είχαμε για σήμερα τις ασκήσεις, γιατί να τις κάνουμε από την Παρασκευή; Θα έχουμε ξεχάσει μέχρι τότε!»

Η (κακιά) συνήθεια της «τελευταίας στιγμής» και της αναβλητικότητας, που αποκτάται ήδη από τα χρόνια του Δημοτικού, μεταφέρεται και στην ενήλικη καθημερινότητα και μεταφράζεται ποικιλοτρόπως: από το «Διαβάζω 12 ώρες πριν δώσω ένα μάθημα στην εξεταστική του Πανεπιστημίου (ενώ έχω όλο το εξάμηνο στη διάθεσή μου)» μέχρι το «Καταθέτω σημαντικά έγγραφα την τελευταία ημέρα μιας προθεσμίας που έχει ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα». Γιατί; Γιατί α) έτσι έχουμε συνηθίσει και β) γιατί ενώ όλοι μας διδάσκουν τι να κάνουμε, ελάχιστοι μας διδάσκουν (ή ας πούμε καλύτερα καλλιεργούν) το πώς και τοπότε να το κάνουμε. Η δεξιότητα διαχείρισης και οργάνωσης του χρόνου μας είναι πολύ σημαντικό να καλλιεργείται από την πιο μικρή ηλικία. Δεν είναι δύσκολο, απλώς χρειάζεται χρόνο, επιμονή και μεθοδικότητα!

1.     Συζητάμε μαζί του το πρόγραμμα που ήδη έχει

Κάθε παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες και ρυθμούς, ακόμα και αν συμβιώνει με αδέλφια της ίδιας ηλικίας. Θέτοντας ως προτεραιότητα τον επαρκή και ποιοτικό ύπνο, καθώς και τις σωστές ώρες φαγητού, συζητάμε μαζί του για το πρόγραμμα που ήδη ακολουθεί. Αν διαβάζει μόνο του, είναι πιο εύκολο να έχει και συνείδηση του προγράμματός του. (Δείτε το πολύ χρήσιμο άρθρο της AspaOnline σχετικά με αυτό.) Θα ήθελε να αλλάξει κάτι; Πολλά παιδιά παραπονούνται ότι δεν έχουν αρκετό χρόνο για να παίξουν ή για να δουν τους φίλους τους ή ότι νιώθουν κουρασμένα στο τέλος της ημέρας. Αν επανειλημμένως το παιδί ξεκινάει τα μαθήματα του πολύ αργά το βράδυ, δεν διαβάζει καθόλου ή καταναλώνει πολύ χρόνο στο να βλέπει τηλεόραση ή να παίζει ηλεκτρονικά με τη γνωστή και αγαπημένη δικαιολογία: «Θα διαβάσω μετά», τότε μάλλον χρειάζεται να οργανώσει καλύτερα το χρόνο του.

2.     Εξηγούμε τη χρησιμότητα του να διαχειρίζεται κανείς σωστά τη ημέρα του

Και μια, και δύο, και τρείς και όσες φορές χρειαστεί. Είναι σημαντικό το παιδί να ξέρει γιατί  να προτιμήσει ένα φαινομενικά δυσκολότερο πρόγραμμα, που θα αντικαθιστά την ώρα που θα ήθελε να παίξει, με τη μελέτη του. Γιατί θα έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, γιατί θα κάνει τις εργασίες του πιο σωστά, γιατί θα έχει λιγότερο άγχος, γιατί είναι σημαντικό να οργανώνει την ημέρα του, έτσι ώστε να είναι παραγωγικό και να νιώθει χαρούμενο γι’ αυτό στο τέλος της ημέρας κλπ.

 

3.     Του προτείνουμε διάφορους τρόπους να οργανώσει το χρόνο του

 

Γράφοντας σε λίστες; Σε ατζέντα; Σε post-it; Σε κόλλα Α4 με τεράστια γράμματα; Με ζωγραφιές; Με mind-map; Στο τετράδιο μουσικής, δίπλα σε νότες; Σε πίνακα; Σε τετράδιο;  Σε πίνακα στο δωμάτιό του; Στον υπολογιστή; Στο μυαλό του;  Με πλαστελίνες; Σε σχήμα σάντουιτς; (εικόνα δίπλα) Αν και… το σχήμα αυτό του χάμπουργκερ δεν θα το συνιστούσα, αν θέλουμε να προωθούμε πρότυπα σωστής διατροφής στα παιδιά. Το έβαλα, όμως, ,ενδεικτικά, για να δείτε τα ανεξάντλητα όρια της φαντασίας. Μπορεί ο πρώτος τρόπος που θα δοκιμάσει να μην του αρέσει, όμως σίγουρα κάποιος δημιουργικός δρόμος θα τονiMMmages (1)οδηγήσει σε αυτό που προτιμά!

 

4.     Το βοηθάμε να οργανωθεί, αρχικά, σε εβδομαδιαία βάση

 

Πέρα από το σχολείο,  γράφουμε τις εξωσχολικές δραστηριότητες, καθώς και το χρόνο που απαιτείται για τη μελέτη τους. Εάν π.χ.  την Τρίτη και την Παρασκευή το απόγευμα έχει Αγγλικά, είναι σημαντικό να καταλάβει τη χρησιμότητα του να μελετήσει την Τετάρτη και να κάνει μια επανάληψη την Πέμπτη. (Αχ, αυτή η δεξιότητα της επανάληψης, που μοιάζει πάντα περιττή, όμως είναι το κλειδί για τη λειτουργία της μνήμης.) Ορίζουμε και προτεινόμενη ώρα μελέτης για το Σαββατοκύριακο. Το καλύτερο, φυσικά, είναι να «σπάσουμε» τα μαθήματα στις δύο ημέρες, έτσι ώστε να είναι πιο αποδοτική και πιο εύκολη η μελέτη.

 

5.     Ενισχύουμε την κάθε προσπάθεια- σταθερά

 

Το να φτιάξει το παιδί ένα καλύτερο πρόγραμμα για τον εαυτό του δεν θα έρθει εν μια νυκτί. Μπορεί να πάρει πολύ καιρό, ανάλογα με τους ρυθμούς του κάθε παιδιού, γι’ αυτό είναι σημαντικό να ενισχύουμε την κάθε προσπάθεια, ακόμα κι όταν το παιδί δεν ακολουθεί όλα όσα έχει προβλέψει. Και από το επίπεδο της ετερο-ενίσχυσης του ενήλικου, να περάσει στο σημείο της αυτό-ενίσχυσης. π.χ. αν ακολουθήσω το πρόγραμμα μελέτης μου και νιώσω ικανοποίηση από το αποτέλεσμα, θα ασχοληθώ λίγο παραπάνω με τη δραστηριότητα που με ευχαριστεί.

 

6.     Επιμένουμε

 

Είναι πολύ πιθανό το παιδί στην αρχή να ενθουσιαστεί και να ακολουθεί το πρόγραμμά του, όμως μετά από  λίγο καιρό να «χαλαρώσει», να ξεχαστεί ή να δείξει ότι βαριέται. Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και για τους γονείς. (Είναι το σύνηθες φαινόμενο του Οκτωβρίου, όπου όλοι οι προγραμματισμοί του Σεπτεμβρίου, αρχίζουν και χαλαρώνουν)  Φροντίζουμε να καταλαβαίνει  ότι το να οργανώνεται είναι, πρωτίστως, ωφέλιμο για εκείνο και να το επιβραβεύουμε για τις θετικές αλλαγές, έστω και τις μικρές.

 

7.     Είμαστε οι ίδιοι… πρότυπο προς μίμηση

 

Η εικόνα ενός γονιού ή ενός εκπαιδευτικού που ποτέ δεν προλαβαίνει, είναι πάντα της τελευταίας στιγμής, τρέχει, αγχώνεται με το χρόνο (που ποτέ δεν έχει) και εξαπολύει πυρά κατά της οργάνωσης του χρόνου του, δεν είναι ό,τι πιο ενθαρρυντικό για τις δεξιότητες οργάνωσης ενός παιδιού.

Kids see. Kids do.

 

8.     Συζητάμε για την πορεία της οργάνωσης

 

Στόχος μας είναι να εσωτερικεύσει σταδιακά, με τη δική μας φθίνουσα καθοδήγηση, έναν δικό του ρυθμό ο οποίος  θα το βοηθάει να απολαμβάνει περισσότερο τον ελεύθερο του χρόνο και να αγχώνεται λιγότερο με  τις υποχρεώσεις του. Σταδιακά το παιδί θα προσαρμοστεί και θα καταλάβει ότι είναι πιο ωφέλιμο για κείνο να διαβάσει το Σάββατο και να μην τα αφήσει την τελευταία στιγμή και επειδή, αυτό θα γίνεται με δημιουργικό τρόπο, (σκεφτείτε ένα χειροποίητο σημειωματάριο από το παιδί, όπου θα χαίρεται να σημειώνει) θα του γίνει σταδιακά μια ευχάριστη συνήθεια, που είναι πολύ πιθανόν να την ακολουθεί στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή.

 

MN9.     Εάν είμαστε εκπαιδευτικοί, αφιερώνουμε χρόνο για να καλλιεργήσουμε την δεξιότητα αυτή στην τάξη

 

Ναι, γνωρίζω ότι δεν περιλαμβάνεται στους στόχους του Αναλυτικού Προγράμματος και στα σχολικά εγχειρίδια. Σκεφτείτε, όμως, πόσα πολύ περισσότερα πράγματα θα κάναμε, αν όλοι οργανώναμε το χρόνο μας πιο σωστά.

Και στη σχολική τάξη και στη ζωή. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη του χρόνου, αλλά η σωστή διαχείριση του.

 

Ας βοηθήσουμε λοιπόν τα παιδιά πρώτα στο πώς και στο πότε και μετά στο τι!

 

 

Εικόνα 1 via

 

Εικόνα 2 via

 

Εικόνα 3 via

 

Μαρία Αρναουτάκη/Απρίλιος 2013/Πηγή:https://blogs.sch.gr/iolanos/?p=744/1o Δημοτικό Σχολείο Κυπαρισσίας

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο » 8+1 ΤΡΟΠΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ «

Η Δασκάλα !!!

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 5 Απριλίου 2014

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα.

Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο.

Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια.

Κάπου στο βάθος,  μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά.

Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις.

Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης.

Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.»

Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της.  Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε.

Η Τζοβάνα το αποφάσισε, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο. Ο Μανούσος έπρεπε να φύγει από τη τάξη της.

Με αυτό το σκοπό λοιπόν, θα έπρεπε να συντάξει τα απαραίτητα έγγραφα για το μπελά που την βρήκε, για να καλέσει την κοινωνική υπηρεσία να τον πάνε κάπου αλλού.

Μία συγκεκριμένη παράγραφος της αναφοράς ζητούσε το ιστορικό του μαθητή.

«Ω Θεέ μου, πρέπει να κοιτάξω και τον ατομικό φάκελο και όλα τα χαρτιά αυτού του χαζού. Αυτό σημαίνει ότι ένα απόγευμα πρέπει να το χαραμίσω για αυτόν.

Τι να κάνω, αφού είναι για το καλό της τάξης και τη δική μου ψυχική ηρεμία θα πρέπει να το κάνω.»

Ένα απόγευμα λοιπόν αποφάσισε να κάνει αυτή την  αγγαρεία. Σε ένα σκονισμένο αρχείο, μπόρεσε και βρήκε την πρώτη αναφορά. Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε:

«Ο Μανούσος είναι ένα φωτεινό παιδί, πανέξυπνο, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους.

Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Με περιέργεια έψαχνε να βρει τη δεύτερη αναφορά. Σε μία ντουλάπα βρέθηκε. Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε:

«Ο Μανούσος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του,

που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».

Με αγωνία έψαχνε τη τρίτη αναφορά. Θα υπήρχε άραγε; Σε ένα άσχετο φάκελο, τελικά βρέθηκε. Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε:

«Η μητέρα του δεν έχει επαφή με τη πραγματικότητα εδώ και μήνες στο νοσοκομείο, ο πατέρας του είναι χαμένος, ο Μανούσος ώρες – ώρες κοιτάζει απόμακρα το ταβάνι και δεν δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον να κάνει τις σχολικές του εργασίες όπως και παλαιότερα. Του φέρομαι με επιείκεια και προσπαθώ να μην τον ζορίζω».

Η Τζοβάνα έψαχνε σε όλο το αρχείο για τη τέταρτη αναφορά, πέταγε τους φακέλους στο πάτωμα, δεν την ενδιέφερε πια να κρατήσει καμία ταξινόμηση σε αυτό το άθλιο αρχείο.

Κάπου τελικά σε αυτό το χάος βρέθηκε και η τέταρτη αναφορά. Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε:

«Ο Μανούσος έχασε τη μητέρα του και ο πατέρας του πίνει. Ο Μανούσος έκλαιγε συχνά και έλεγε: «Πού είναι η μανούλα μου; Πού είναι η μανούλα μου;» συνεχώς.

Του εξηγήθηκε πως έχει η κατάσταση αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει. Δεν δείχνει πια ενδιαφέρον για το σχολείο.»

Η κυρία Τζοβάνα τακτοποίησε όπως-όπως (δηλαδή όπως ακριβώς το βρήκε) το ανάστατο αρχείο και πήγε σπίτι της. Έσκισε τα χαρτιά αποπομπής του Μανούσου που ετοίμαζε.

Εκείνο το βράδυ αισθανόταν περισσότερο ζωντανή από ότι συνήθως, αλλά και πολύ μα πολύ πιο μόνη.

Αναρωτήθηκε, τι αληθινή χρησιμότητα είχε το να μαθαίνει γραφή, ανάγνωση και αριθμητική στα παιδιά.

Την επόμενη μέρα, στο διάλειμμα, όλα τα παιδιά βγήκαν για να παίξουν. Όλα εκτός από το διαφορετικό παιδί.

«Μανούσο, του είπε, η μανούλα σου πήγε στον ουρανό, αλλά αν σου λείπει, μπορείς να θεωρείς εμένα σαν μανούλα σου από εδώ και πέρα.»

Αγκάλιασε με δύναμη το παιδί. Ο Μανούσος δεν είπε τίποτα.

Από εκείνη τη μέρα η κυρία Τζοβάνα συνειδητά, δεν αγαπούσε το ίδιο όλα τα παιδιά της τάξης της.

Ένα από τα παιδιά το αγαπούσε περισσότερο, το θεωρούσε πια δικό της και δεν έχανε ευκαιρία να το δείξει.

Του μιλούσε πια όπως ακριβώς και στα υπόλοιπα, το κράταγε μία ώρα παραπάνω για να του μαθαίνει νέα πράγματα, του αγόραζε πράγματα, το πήγαινε με τα πόδια μέχρι το σπίτι του,

του έκανε μπάνιο, του σιδέρωνε τα ρούχα σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας έλειπε, και οι γειτόνισσες πότε η μια, πότε η άλλη φέρναν φαγητό.

Σιγά-σιγά το παιδί αντιδρούσε και ξαναγινόταν ομιλητικό και ζωντανό. Ενδιαφερόταν και πάλι για τα μαθήματά του.

Στο τέλος της χρονιάς ήταν έθιμο οι γονείς των παιδιών  να δίνουν ένα δώρο στη Δασκάλα.

Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, και η Δασκάλα τα άνοιγε με ευχαρίστηση και όλα τα παιδιά χειροκροτούσανε για το κάθε δώρο, το οποίο το κάθε ένα συναγωνιζότανε το άλλο.

Αφού τελείωσε η γιορτή, η κυρία Τζοβάνα πήγε το Μανούσο στο σπίτι για τελευταία φορά. Ένας θείος του θα τον έπαιρνε μακριά, για πάντα.

Η κυρία Τζοβάνα φίλησε το Μανούσο για τελευταία φορά. Το παιδί, δειλά, της έδωσε κάτι που είχε τυλιγμένο σε μία χαρτοσακούλα του μανάβη.

Ακολούθησαν οι αποχαιρετισμοί και οι ευχαριστίες των συγγενών. Η κυρία Τζοβάνα θυμήθηκε το πακετάκι μόνο αφού έφτασε σπίτι της.

Το άνοιξε και βρήκε μέσα ένα βραχιόλι, τίποτα ιδιαίτερο, ένα φτηνό χιλιοφορεμένο βραχιόλι που λείπανε μερικές χάντρες του και ένα χρησιμοποιημένο (είχε λιγότερο από το μισό)

μπουκαλάκι παλιομοδίτικο άρωμα. Και μία καρτούλα ζωγραφισμένη.

Ήταν η παιδική ζωγραφιά μιας δασκάλας, που η κυρία Τζοβάνα αναγνώρισε τα χαρακτηριστικά της και μία επιγραφή: «Η μανούλα μου».

Από τότε κάθε χρόνο, στο τέλος της χρονιάς, η κυρία Τζοβάνα λάμβανε μία κάρτα από το Μανούσο.

Κάποιες φορές με φωτογραφία, με τα νέα του να της λέει τους βαθμούς του στο Λύκειο, στο Πανεπιστήμιο.

Άλλες φορές νέα από τα ταξίδια του, και δώρα, γιατί πια ο Μανούσος είχε γίνει ένας σπουδαίος επιστήμονας.

Μία χρονιά όμως, το γράμμα ήταν διαφορετικό. Ήταν προσκλητήριο γάμου και αεροπορικά εισιτήρια για έναν μακρινό προορισμό στο εξωτερικό.

Η κυρία Τζοβάνα μεγάλη πια έφτασε στη πολυτελή δεξίωση του γάμου. Ο σερβιτόρος που ήταν στην είσοδο, της έκανε ιδιαίτερες φιλοφρονήσεις.

«Oh, Welcome Mrs. Johanna» και την οδήγησε στο πιο ξεχωριστό τραπέζι. Η κυρία Τζοβάνα ένιωσε κάπως άβολα εκεί. Δεν είχε και κανέναν γνωστό να μιλήσει.

Κάποια στιγμή μπήκε ο γαμπρός με μία επίσημη ενδυμασία. Ήταν φανερό ότι ο Μανούσος ήταν πια ένα σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας εκεί.

Από όλους τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν αυτός ξεχώρισε με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την κ. Τζοβάνα.

Την αποκάλεσε με σεβασμό μητέρα και την έπιασε αγκαζέ για να προχωρήσουν για τη τελετή.

«Εσύ ήσουν η πιο ξεχωριστή μου δασκάλα, γιατί με έκανες ικανό να γίνω ένας καλός μαθητής»

– «Εσύ ήσουν ο πιο ξεχωριστός μου μαθητής,

γιατί με έκανες να γίνω δασκάλα»

του απάντησε η δασκάλα που φορούσε ένα χιλιοφορεμένο φτηνό βραχιόλι και ένα ξεχασμένο πια, παλιομοδίτικο άρωμα.

  Πηγή:  emmkopanakis.blogspot.gr

                                              ________________________________________________________________________________________

 

Πηγή: http://e-symvoulos.mysch.gr/index.php/impornants/edu-articles/353-teacher-story/Σχολικός Σύμβουλος 2ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Χαλκιδικής

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Δασκάλα !!!

13 συμβουλές για παιδιά που είναι αριστερόχειρες!

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 3 Απριλίου 2014

 


Προτού ξεκινήσουμε, για το πώς να διδάξετε δεξιότητες γραφής στο παιδί σας, θα πρέπει καταρχήν να γνωρίζετε εάν το παιδί σας είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας.

Είναι πολύ απλό να το προσδιορίσετε.

Απλώς παρατηρήστε το παιδί σας όταν ξεκινά να μαζεύει πράγματα. Το χέρι που χρησιμοποιεί για το σκοπό αυτό θα σας δείξει εάν είναι αριστερόχειρας ή όχι.

Τα αριστερόχειρα παιδιά διαφέρουν λιγάκι από τα συνηθισμένα παιδιά.

Υπάρχουν κάποια σημεία τα οποία θα πρέπει να έχετε κατά νου όταν θα ξεκινήσετε να τους διδάσκετε να γράφουν:

 

  • Αφήστε το παιδί σας να κατανοήσει ότι παρόλο που γράφει με το αριστερό χέρι, αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση ελάττωμα.
  • Κάντε το να καταλάβει ότι υπάρχουν πολλά ακόμη παιδιά σαν και αυτό, αν και μπορεί να μην είναι κοντά του.
  • Βεβαιωθείτε ότι μπορεί να γράψει την κάθε λέξη με καλή γραφή και με όμορφα γράμματα.
  • Μην το εξαναγκάζετε ποτέ να χρησιμοποιεί το δεξί χέρι, αυτό μπορεί να προκαλέσει επιπλέον πίεση, και μπορεί να μην καταφέρει να γράψει καλά.
  • Το παιδί θα πρέπει να κρατάει τις σημειώσεις κοντά στο “αριστερό του χέρι” δημιουργώντας την κατάλληλη γωνία σύμφωνα με τη θέση του χεριού του.
  • Το σημειωματάριο θα πρέπει, επίσης, να έχει την κατάλληλη απόσταση, και να τοποθετείται στο κατάλληλο ύψος με σκοπό να κάνει το παιδί να αισθάνεται άνετα κατά τη διάρκεια του γραψίματος.
  • Διδάξτε του πώς να κρατάει/πιάνει με τον κατάλληλο τρόπο ένα μολύβι μεταξύ του δείκτη, του μεσαίου δακτύλου και του αντίχειρα.
  • Να προσπαθείτε πάντα να κινητοποιείτε και να εκτιμάτε το παιδί σας όταν γράφει και χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι.
  • Δώστε του να κρατήσει χρωματιστά μολύβια/στυλό που να ελκύουν την προσοχή του, και να διατηρούν το ενδιαφέρον του στο γράψιμο.
  • Είναι σημαντικό να γνωρίζετε την ικανότητα κατανόησης και μάθησης του παιδιού σας ενώ το διδάσκετε. Αυτό θα σας βοηθήσει να το διδάξετε με τον κατάλληλο τρόπο.
  • Προσπαθήστε να κατανοήσετε την υπομονή του παιδιού σας, και ακόμη και όταν απογοητεύεται παραμείνετε ψύχραιμοι. Απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από τη δική σας πλευρά.
  • Προσπαθήστε να το διδάξετε εικονικά – μέσω εικόνων, και πείτε του να γράψει για αυτό που βλέπει. Αυτό θα βελτιώσει τον τρόπο χειρισμού του χεριού του.
  • Μην ανησυχείτε στην αρχή για τα κακογραμμένα κείμενα και τα ορθογραφικά λάθη. Βοηθήστε το παιδί σας να βελτιωθεί σταδιακά.

Τέλος, κάθε παιδί με αριστερή πλευρίωση θα πρέπει να ακολουθεί κάποιες τεχνικές κατά την εμπλοκή του σε γραφοκινητικές δραστηριότητες καθώς η φορά της γραφής,

αλλά και η κατεύθυνση έχει αναπτυχθεί από δεξιόχειρες για δεξιόχειρες!!!

Ουσιαστικά προσπαθούμε να κάνουμε το παιδί να γράψει αντίθετα από τον φυσικό του τρόπο…

Ας δούμε λοιπόν πώς μπορούμε να κάνουμε λίγο πιο εύκολη τη ζωή του…

  1. Οι αριστερόχειρες θα πρέπει να κάθονται ελάχιστα πιο ψηλά στην καρέκλα από τους δεξιόχειρες. Έτσι η οπτική επαφή με αυτό που γράφουν θα είναι καλύτερη.Ένα μαξιλαράκι στο κάθισμα θα βοηθήσει αρκετά.
  2. Επίσης, με την ίδια ακριβώς λογική θα πρέπει να πιάνει το όργανο πιο ψηλά (περίπου 3,5 εκατοστά από την μύτη του μολυβιού).
  3. Η δύναμη που βάζουμε στο μολύβι θα πρέπει να είναι ίση σε κάθε δάκτυλο (αντίχειρας, μέσος και δείκτης) ώστε η θέση να μην χαλάει.
  4. Η θέση του χαρτιού είναι εξαιρετικά σημαντική!!! Ποτέ το χαρτί παράλληλο με το σώμα του παιδιού αλλά παράλληλο με το χέρι που γράφει!!! (Στην περίπτωσή μας σκεφτείτε ότι η αριστερή πάνω γωνία θα πρέπει περίπου να «δείχνει» την πάνω πλευρά του γραφείου / θρανίου).
  5. Επίσης, καλό θα ήταν να χρησιμοποιούμε αρχικά μολυβί με μαλακή μύτη ώστε η ροή πάνω στο χαρτί να είναι πιο ομαλή.
  6. Στα γράμματα που απαιτούν οριζόντιες γραμμές δεν θα πρέπει να είμαστε αυστηροί με την φορά (αριστερά προς δεξιά) αλλά θα πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να διαλέξουν ό,τι τα βολεύει!
  7. Επίσης, αν είναι δυνατό στο σχολείο καλό θα ήταν να μην κάθεται στο ίδιο θρανίο ένας αριστερόχειρας με έναν δεξιόχειρα!!!

Πηγή: mychildhealth.net

Αναδημοσίευση από tinanantsou.blogspot.gr/2012/09/13.html

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 13 συμβουλές για παιδιά που είναι αριστερόχειρες!

Εκπαιδευτικό άγχος

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 31 Μαρτίου 2014

Η υπεύθυνη του ΣΣΝ Αργολίδας πραγματοποίησε σχετική εισήγηση στην ημερίδα – σεμινάριο

που συνδιοργάνωσε το τμήμα Επιστημών της Αγωγής

του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Κύπρου

και το 1ο ΕΠΑΛ Άργους

με γενικό θέμα:  «Η αυτοαξιολόγηση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα», το Σάββατο 29 Μαρτίου 2014.

Ακολουθεί απόσπασμα της εισήγησης. 

Η εργασία αποτελεί κοινωνική επιταγή και συνεπάγεται συλλογική ωφέλεια, αλλά και ατομική ευδαιμονία.

Η αναζήτηση και επιδίωξη, όμως, της επαγγελματικής επιτυχίας, οι προσωπικοί στόχοι και οι ατομικές αξίες δε συνάδουν πάντα με τα εκάστοτε επαγγελματικά δεδομένα.

Η κατάσταση αυτή γεννά στον εργαζόμενο το επαγγελματικό άγχος.

Τα επαγγέλματα που συνεπάγονται σχέσεις με άλλους ανθρώπους και απαιτούν λεπτούς χειρισμούς, όπως η εκπαιδευτική λειτουργία, είναι κυρίως αγχογόνα.

Ορισμός του εκπαιδευτικού άγχους

Το επαγγελματικό άγχος, και ιδιαίτερα αυτό του εκπαιδευτικού, συνδέεται με την πίεση που οι εργασιακές συνθήκες στις σχολικές μονάδες συνεπάγονται για το ρόλο του.

Πηγές του εκπαιδευτικού άγχους

Το άγχος των εκπαιδευτικών σχετίζεται με ένα πλήθος μεταβλητών. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν αυτές που αφορούν:

· στην επαγγελματική τακτοποίηση,

· στην ασάφεια του ρόλου του εκπαιδευτικού,

· στη σύγκρουση των ρόλων που του ανατίθενται,

· στη δυσαρμονία ανάμεσα στην κοινωνική θέση που του αποδίδεται και στις πενιχρές οικονομικές απολαβές του,

· στις διαρκείς μεταρρυθμίσεις του εκπαιδευτικού συστήματος,

· στην κακή συμπεριφορά των μαθητών και στην αδυναμία ικανοποιητικής αντιμετώπισής της,

· στις μη ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και στις σχέσεις με το άμεσο περιβάλλον,

· στις μεταβολές της διδακτικής μεθοδολογίας.

Διαφορετική μορφή άγχους βιώνει ο διευθυντής και ο υποδιευθυντής της σχολικής μονάδας, καθώς ο γραφειοκρατικός λαβύρινθος πλήττει ιδιαίτερα τους τελευταίους.

Συνέπειες του εκπαιδευτικού άγχους

Αναφορικά με το διδάσκοντα τα συμπτώματα είναι:

· σωματικά,

· ψυχολογικά,

· συμπεριφορικά,

· γνωστικά,

· διδακτικά.

Επιστέγασμα των συνεπειών του εκπαιδευτικού άγχους αποτελεί

το   σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης

(burnout),

που συνίσταται στη σωματική, συναισθηματική

και ψυχολογική εξάντληση,

η οποία αρχίζει όταν ο εκπαιδευτικός διακατέχεται από ένα

συναίσθημα  απώλειας  ενδιαφέροντος  για  τη διδασκαλία.

Διαχείριση του άγχους

Η καλύτερη, συνεπώς, αντιμετώπιση του επαγγελματικού άγχους των εκπαιδευτικών είναι η πρόληψη.

· Η προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τα πανεπιστήμια, που οφείλουν να προσφέρουν όλα τα απαραίτητα εφόδια στους μέλλοντες εκπαιδευτικούς.

· Σε οργανωτικό επίπεδο απαιτείται οι διευθυντές και οι προϊστάμενοι να λειτουργούν υποστηρικτικά και ενθαρρυντικά απέναντι στους εκπαιδευτικούς και να υπάρχει συνεργασία με τους συναδέλφους.

· Σε διαπροσωπικό επίπεδο η επικοινωνία με το οικογενειακό περιβάλλον και με έντιμους συναδέλφους επιβάλλεται.

· Η προσωπική αντιμετώπιση περιλαμβάνει τη θετική στάση απέναντι στις δυσκολίες, την έκφραση των συναισθημάτων, κλπ.

· Χρέος της πολιτείας αποτελεί η μείωση της ύλης και η αύξηση του διδακτικού χρόνου, η διάθεση χρόνου για ενδοϋπηρεσιακή επιμόρφωση, η διαμόρφωση αποτελεσματικού συστήματος αξιολόγησης και προαγωγών.

· Στην καθημερινή διδακτική πράξη ο εκπαιδευτικός οφείλει να δημιουργήσει ένα κλίμα αποδεκτό και από τον ίδιο και από τους μαθητές στην τάξη.

Πηγή:https://blogs.sch.gr/ssnarg/2014/03/31/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AC%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82/

Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων ΔΔΕ Αργολίδας

Υπεύθυνη: Δρ. Πανοπούλου Σοφία

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εκπαιδευτικό άγχος

Έξυπνο ναι, αλλά γιατί δεν αποδίδει στο σχολείο;

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 26 Μαρτίου 2014

Έξυπνο ναι, αλλά γιατί δεν αποδίδει στο σχολείο;
Από: Νινέττα Φαφούτη

Το παιδάκι σας χαρακτηρίζεται από συγγενείς, φίλους και γνωστούς – ακόμη και από την δασκάλα του- «πανέξυπνο».

Γιατί, όμως αυτό το χάρισμά του δεν το βοηθάει καθόλου στην απόδοσή του στο σχολείο;

Έξυπνο ναι, αλλά γιατί δεν αποδίδει στο σχολείο;

Πηγή:http://www.imommy.gr/paidia/education/article/3798/eksypno-nai-alla-giati-den-apodidei-sto-sxoleio/

«Η επτάχρονη κόρη μου έχει πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα: της αρέσει να διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει καταπληκτικά (για την ηλικία της), να παίζει μπάσκετ και να ασχολείται με τον υπολογιστή.

Παρ’ όλα αυτά, όταν πρόκειται για τα μαθήματά της ή τις σχολικές της εργασίες, η κατάσταση είναι απελπιστική.

Η δασκάλα της διαρκώς μου παραπονιέται ότι, ενώ είναι πολύ έξυπνη, δεν συμμετέχει ποτέ στην τάξη, είναι μονίμως αφηρημένη και σπάνια απαντά στις ερωτήσεις της δασκάλας, ενώ οι εργασίες της είναι συνήθως πρόχειρα γραμμένες.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως μπορώ να βοηθήσω την κόρη μου να προχωρήσει στο σχολείο; Δεν έχω την απαίτηση να γίνει άριστη μαθήτρια απλώς θέλω να πάρει κάποιες γερές βάσεις από την αρχή για να μπορεί να προχωρήσει αργότερα». Άννα, μητέρα της 7χρονης Στεφανίας

Τι φταίει;

Το πιο εύκολο είναι να πούμε ότι φταίει ο μαθητής, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι και άδικοι είμαστε και το πρόβλημα δεν λύνουμε.

Στην ηλικία των 7 ετών όλα τα παιδιά ανακαλύπτουν τους θησαυρούς της γνώσης, αλλά και τα μαγικά μονοπάτια της φαντασίας και της δημιουργικότητας.

Είναι, λοιπόν, φυσιολογικό να αρχίσουν να γοητεύονται από τις χαρές που προσφέρουν οι διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες με το πλούσιο περιεχόμενό τους.

Διαβάστε τη συνέχεια  Ε Δ Ω

Με την συνεργασία της κας Μαρίας Σκαπέρα (M.Ed. ψυχοπαιδαγωγός, εκπαιδευτικός σύμβουλος)

Πηγή:http://www.imommy.gr/paidia/education/article/3798/eksypno-nai-alla-giati-den-apodidei-sto-sxoleio/

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Έξυπνο ναι, αλλά γιατί δεν αποδίδει στο σχολείο;

Πρόσκληση συμμετοχής στη δράση «+δημιουργώ»

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 3 Φεβρουαρίου 2014

 Στο πλαίσιο αυτής της δράσης:  Α. Οι μαθητές/τριες όλων των τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, εκφράζοντας προσωπικά τους βιώματα,  επιθυμίες και ελπίδες για μια καθημερινή σχολική ζωή χωρίς βία, καλούνται να δημιουργήσουν την Αφίσα του  Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, ατομικά ή ομαδικά (μέχρι 5 άτομα), σε  χαρτί διαστάσεων Α3.    Β. Οι μαθητές/τριες όλων των τάξεων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καλούνται να δημιουργήσουν τον  αντίστοιχο Λογότυπο του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού ατομικά ή  ομαδικά σε χαρτί διαστάσεων Α4.

Πρόσκληση συμμετοχής στη δράση «+δημιουργώ»

Ο Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, κ. Σ. Κεδίκογλου, και το Παρατηρητήριο για την Πρόληψη
της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, που λειτουργεί στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο πλαίσιο
των δραστηριοτήτων τους και με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση της εκπαιδευτικής κοινότητας,
καλούν τους μαθητές τις μαθήτριες της Δημοτικής Εκπαίδευσης και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της
χώρας, να συμβάλλουν με τις εικαστικές δημιουργίες τους στη διαμόρφωση της ιστοσελίδας του
Παρατηρητηρίου (http://paratiritirio.minedu.gov.gr).

Το θέμα της δράσης είναι: «+δημιουργώ» και στόχος είναι

τόσο η ευαισθητοποίηση της σχολικής
κοινότητας σε θέματα βίας και εκφοβισμού,

όσο και η ανάδειξη θετικών προτύπων συμπεριφοράς, καθώς και
της αξίας της ανάπτυξης σχέσεων που στηρίζονται στο σεβασμό, την κατανόηση και την αποδοχή.

από ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ  Δ/ΝΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ  ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ  στις 03-02-2014

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Οι μαθητές στην Ελλάδα έχουν τις μικρότερες διακοπές

Συγγραφέας: ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΕΝΙΚΟΥΔΗΣ στις 9 Ιανουαρίου 2014

Οι μαθητές στην Ελλάδα έχουν τις μικρότερες διακοπές!!!

Μεγάλο κύκλο συζητήσεων έχει προκαλέσει στα σχολεία της χώρας το θέμα που άνοιξε περί επιμήκυνσης του σχολικού χρόνου αλλά και κατάργησης αργιών κατά τη διάρκεια του έτους. Η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ωστόσο, παρ” ότι στο θέμα της επιμήκυνσης του σχολικού έτους έχει δώσει το «πράσινο φως», στο θέμα της κατάργησης αργιών δεν έχει λάβει καμία σχετική απόφαση.

Ωστόσο, όπως αναφέρουν πηγές από το κτίριο του Αμαρουσίου, αν κάτι τέτοιο τελικά αποφασιστεί, πρέπει να γίνει με πολλή προσοχή και εφόσον φυσικά σχεδιαστεί σε συνδυασμό με διεύρυνση των χειμερινών διακοπών, με παράλληλο εκπαιδευτικό προσανατολισμό τους.
Οπως δηλώνουν εκπαιδευτικοί στο «Βήμα», σε αντίθεση με την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί για τις σχολικές διακοπές στην Ελλάδα, στην πραγματικότητα η χώρα μας βρίσκεται… πίσω από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι μαθητές των οποίων έχουν περισσότερες ημέρες ξεκούρασης, αλλά και πιο «σφιχτό» σχολικό χρόνο, χωρίς απεργίες και καταλήψεις!
Οπως δηλώνει σχετικά ο εκπαιδευτικός κ. Στράτος Στρατηγάκης,
«στη Φινλανδία,
στη Γερμανία,
στην Ιρλανδία,
στην Πορτογαλία,
στη Γαλλία και
στην Ιταλία
οι διακοπές είναι μεγαλύτερες από ό,τι στην  Ελλάδα,
ενώ μόνο στην Αγγλία είναι τελικά μικρότερες».
Μάθημα με ζέστη και 27 παιδιά στην τάξη;
Η κατανομή τους βέβαια στη διάρκεια του χρόνου, όπως και η έναρξη και λήξη των μαθημάτων, εξαρτώνται και από τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα. «Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, δεν γίνεται τα καλοκαίρια να γίνει μάθημα, αφού τα σχολεία μας δεν έχουν κλιματισμό και 27 παιδιά σε μία τάξη με τον ήλιο να καίει κάνουν τις συνθήκες διδασκαλίας αφόρητες. Αρα επιβάλλεται να έχουμε μεγάλες καλοκαιρινές διακοπές και, συνεπώς, θα έχουμε μικρές χειμερινές» αναφέρει ο κ. Στρατηγάκης.
Πάντως, σε 22 χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ το σχολικό έτος αρχίζει τον Σεπτέμβριο από την 1η ως τις 15, εκτός από τη Μάλτα, όπου η έναρξη γίνεται στις 26 του μηνός. Στη Δανία η έναρξη γίνεται στις 17 Αυγούστου, στη Φινλανδία στις 10-17 Αυγούστου, στην Ιρλανδία στις 27-30 Αυγούστου, στη Σουηδία στο τέλος Αυγούστου και στη Σκωτία στις 15 Αυγούστου.
Στη Γερμανία η έναρξη διαφέρει στα διάφορα ομόσπονδα κρατίδια, αλλά καταγράφεται ως μέσος όρος η έναρξη του έτους στις αρχές Αυγούστου.Οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών της χώρας μας (δάσκαλοι, καθηγητές) εκφράζουν την άποψη ότι «το σύνολο των διδακτικών ωρών στη διάρκεια της χρονιάς είναι επαρκές». Βέβαια, όπως αναφέρουν, οι εξετάσεις – προαγωγικές από τάξη σε τάξη, οι απολυτήριες και οι πανελλήνιες – πράγματι διαρκούν πολύ. Ομως φαίνεται ότι ο σχεδιασμός του εκπαιδευτικού μας συστήματος στηρίζεται στις εξετάσεις, αφού τα αποτελέσματά τους έχουν βαρύνουσα σημασία στην εξέλιξη των μαθητών, οπότε καθίσταται αναπόφευκτη η μεγάλη τους διάρκεια.
Ολες οι χώρες έχουν διακοπές κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και του Πάσχα, εκτός από την Ολλανδία, η οποία δεν έχει διακοπές το Πάσχα.
«Φθινοπωρινές», χειμερινές και… καρναβαλικές διακοπές
Γενικά όμως οι περισσότερες χώρες έχουν τις λεγόμενες «φθινοπωρινές» διακοπές εκτός από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Πολωνία. Επίσης, αρκετές χώρες έχουν τις διακοπές «του χειμώνα ή καρναβαλιού» και αρκετές χώρες διακοπές μετά το τέλος του τρίτου τριμήνου.
Οπως φανερώνουν τα στοιχεία των μελετών του ΟΟΣΑ, ο μέσος όρος των διακοπών κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους είναι τέσσερις εβδομάδες, κάτι που ισχύει και στη χώρα μας. Οι μεμονωμένες αργίες στις περισσότερες χώρες της ΕΕ είναι κατά μέσο όρο 10 ημέρες μέσα στον χρόνο.

«Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ποσότητα, αλλά στην ποιότητα και στον σχεδιασμό»
προσθέτει ο κ. Στρατηγάκης. «Πόσα χρόνια τώρα με την έναρξη των μαθημάτων τα σχολεία δεν έχουν τους απαραίτητους καθηγητές για να λειτουργήσουν;
Υπάρχει μεγάλο διοικητικό πρόβλημα με τη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού που το υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να λύσει, εδώ και δεκαετίες.
Αποτέλεσμα; Ο Σεπτέμβριος ξεκινά με τρίωρα και τετράωρα στα σχολεία και οι ώρες που χάνονται είναι πολλές» καταλήγει.
Δημοσιεύτηκε στο HELIOS PLUS στις 6 Φεβρουαρίου 2014

Aναδημοσίευση από :  «Μαθηματικών Τερπνά και Ωφέλιμα «Χρήστος Τριάντης – Μαθηματικός

https://blogs.sch.gr/triantisx/2014/02/08/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C/#prettyPhoto

8 Φεβρουαρίου 2014 — Χρήστος Τριάντης 

Παπαματθαίου Μάρνυ  (http://www.tovima.gr/)

 

Κατηγορία Θέματα Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας | Δε βρέθηκαν σχόλια »