Το είπαν οι μάγοι φοβισμένοι, το είπαν όλα τα ξωτικά. Και οι λύκοι το κατάλαβαν κι έφτασε η κραυγή τους ως εδώ: Όχι μετά τις δώδεκα το βράδυ. Όχι, μη φύγεις, σε παρακαλώ. Άφησε να σε ταξιδέψει μακριά ένα μικρό αστέρι μέσα από στενά μονοπάτια στην απέραντη χώρα. Κι αν ο πόνος σού χαμογελά, είναι […]

Μόλις την τελευταία στιγμή πρόλαβε κι άγγιξε την ευτυχία πριν αυτή τον κατασπαράξει.

Κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια σου Γύφτισσες φλόγες στο σκοτάδι Στο χαμόγελο τραγούδι ανέμελο που ξυπνά το γέλιο Κι είδα την άνοιξη που έρχεται Κι είδα την άνοιξη Φωνές στον αγέρα Στις πράσινες όχθες λουλούδια προσκυνούν στον ίσκιο σου Και στριφογυρίζουν οι μέλισσες Ακάνθινο στεφάνι στα μαλλιά σου Γαλάζιοι ύμνοι αέρινοι Βελάσματα προβάτων και μια […]

Είχα ένα αρκουδάκι και έπαιζα μικρός, το έφτυνα, το σκούπιζα, το έλουζε το φως. Το έπιανα, το έσφιγγα, το έπνιγα. Το πέταγα στον τοίχο, του έδινα κλωτσιές, αργότερα το χάιδευα κι έψαχνα για πληγές. Το έπλενα, το ξέπλενα και του? δινα φιλιά. Μύριζα τη φρεσκάδα του, μα τώρα πια?   Σε κλινική με κλείσανε, με […]

Αν η ανάσα μου φταίει και δε μου μιλάς, αν η ανάσα μου φταίει και είναι βαριά κι εσύ φτερό στον άνεμο που πας να μου ξεφύγεις, αν η ανάσα μου φταίει, λοιπόν, τότε ή πλάσε με ξανά να μην ανασαίνω ή διώξε τη σκιά σου από πάνω μου? και δε θα ανασαίνω?

Θαμμένοι στον πάτο βαθιά εκεί κάτω άπληστα ρουφώντας, μάτια μου, τη ζωή μέχρι το θάνατο κι ακόμη παραπέρα? στους γλάρους, τα λεύτερα πουλιά?

Tρέχω και τρέχεις με μάτια θολά, τα χείλη σου στάζουν μαύρο αίμα ξανά.   Ο αγέρας στα κάστρα της φρίκης φυσά, ξαφνικά δε μένει ανάσα καμιά.   Ακίνητος στέκεσαι στο βράχο ψηλά, το βλέμμα σου σκίζει, ένα πουλί που περνά.   Και τρέχω και τρέχεις εγώ κι η σκιά μου, πίσω μου τρέμεις, ψηλώνεις μπροστά […]

Καθάρισε ο χώρος από τους πολλούς καπνούς και σα να μου φαίνεται πως ανάσταση μυρίζει κι ούτε μπορούν οι αέρηδες και η βροχή να σβήσουν την αίσθηση τούτη, την ανάσταση. Ως και τα χελιδόνια με άγρυπνο μένουν μάτι, ως και οι μέλισσες που άφησαν τα λουλούδια να ξαποστάσουν και μέλι τώρα δεν τρυγούν. Ως κι […]

Πριν την τελευταία μου λέξη, πριν το στερνό αντίο σε ένα καράβι θα μπω για ταξίδι μακρινό. Άγκυρα θα σηκώσω και πανιά και το υγρό λιμάνι θα αφήσω πίσω μου μέσ? στην ομίχλη να το ξυπνούν οι μαύροι εργάτες. Κι εσείς θα περιμένετε την τελευταία μου λέξη, όμως οι μέρες θα περνούν.   Και μακριά […]

Μια χαραμάδα φως φτάνει για όλο τον κόσμο μας. Ο ήλιος μπορεί πλέον να πάει αλλού, να φωτίσει ευρύχωρες αυλές, λουλούδια λογής λογής χρωμάτων, δέντρα και δροσερούς καρπούς. Κι ο ουρανός, γαλάζιος όσο ποτέ, θα καμαρώνει για το στολίδι του, τους θησαυρούς που κάτω από τη δική του σκέπη βρίσκονται. Όσο για μας? μια χαραμάδα […]