Ο καημός της κοιμωμένης

Δεν μπορείς να θυμηθείς τι σε έφερε ως εδώ. Κι αυτό σε θλίβει ιδιαίτερα, να ξεκινά δηλαδή μια μετοικεσία με την απόρριψη του αυτονόητου. Άσε που η κλειστή ξύλινη πόρτα δε σου δίνει τις απαντήσεις που γυρεύεις. Τριξίματα, σκιές και υπόκωφα μουρμουρητά ήταν μια γλώσσα που ποτέ δεν προσπάθησες να καταλάβεις. Γυρίζεις την πλάτη στην […]

Βραδινή προσευχή

Θέλω απόψε, μπαμπά, να μου πεις ένα παραμύθι απ?  αυτά που ξέρεις πως με κάνουν να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια. Θα είναι σαν να γράφω γράμμα σε μιαν άγνωστη αρετή που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Γιατί ?  δεν ξέρω αν συμφωνείς ? τα παιδιά έχουν ανάγκη από ένα φίλο γεννημένο το Νοέμβριο μήνα, ντυμένο […]

Το λαχείο

Οι μπόμπιρες της γειτονιάς σου κρέμασαν λοφίο, γιατί ήθελες να νιώθεις του κόσμου ο αφρός, από τη μέρα που?  πιασες το κρατικό λαχείο, θαρρώ πως παραστράτησε η σκούφια σου ελαφρώς.   Ένας χοντρός με κουστουμιά δίπλα σου ξεροβήχει και σαν τον Καίσαρ δίψασες να πάρεις και νησί. Ξέχασες πόσο πρόστυχα σου φέρεται η τύχη που […]

Χριστούγεννα

Άρχισε ήδη από νωρίς να πέφτει η πρώτη πάχνη και πίσω απ? την τεράστια και φωτισμένη φάτνη, δυο μέτρα από την αγκαλιά της ξαπλωτής Μαρίας, έγειρε ν? αποκοιμηθεί ένας μικρός παρίας.   Φαντάστηκε πως τάχα με μία ομορφούλα χαιρότανε τα κάστανα και μία γαλοπούλα. Της χάρισε υποσχέσεις και όλο θαλπωρή, της είπε πως γι?  αυτήν […]

Βραδινός απόπλους

Εύκολα και ανώδυνα το χνότο σου ρεζίλεψες κι η αντοχή σου λύγισε στον πρώτο τον τριγμό. Ποιο απ?  τα δύο έχασες, κυνήγησες και ζήλεψες; Του Έκτορα τη δόξα ή του Πριάμου τον καημό;   Το λυχνάρι της οργής τρεμοσβήνει πάλι και μια βροχή δειλή τον κόσμο σου πλημμύρισε. Ήτανε τόσο φτωχά τα γυμνά σου κάλλη […]

Ιούδας

Δε σε φοβίζει η άγνωστη φωνή της αμαρτίας; Έτσι κι αλλιώς στις σκοτεινές σπηλιές κοιμούνται τα διαμάντια. Θυμήσου τη συγκομιδή της πλήρους απαρτίας: μια σκουριασμένη προσμονή σε δυο σκισμένα γάντια.   Σοβάτισε τη μνήμη σου με μια αποφράδα σκόνη για να σου μείνει στην ποδιά ένα σφαγμένο χρέος κι αν μία γέρικη συκιά το βάρος […]

Ο φάρος

Το φανάρι τρεμοσβήνει στο βυθό της προσμονής κι η ανάσα σου προδίνει πως δε σ?  άκουσε κανείς.   Το ταξίδι περιμένεις που σε πάει μακριά σαν κουβάρι της ανέμης που κλωτσάει μια γριά.   Φωτεινή μου σημαδούρα καθρεφτίσου στα νερά, του μυαλού μου ανεμοδούρα ρίξ?  την άγκυρα γερά.   Τρίγωνη διαίσθηση κρατά το στόμα σου […]

Αναχώρηση

Ζύγισες τη μέρα που θέλεις να ξημερώσει γιατί έμαθες πως μόνο στα όνειρα δεν πρέπει να λες: «εγώ σας πετώ». Τις οφειλές που κληρονόμησες κανείς δε θα πληρώσει, κατάφερες και στρίμωξες τα θέλω σου σε ένα κουρασμένο «απαιτώ».   Κούρδισες όπως έπρεπε τα πιο βαθιά σου αισθήματα, ώσπου φίλιωσε ο θάνατος με τη σκιά κάποιας […]

Η ζωή είναι άδικη Γι? αυτό δεν είναι ποτέ αρκετή Πώς να μοιραστώ μαζί σου τη ζωή μου όλη Όταν δε με αφήνεις να μοιραστώ κάτι τόσο απλό όσο η αναπνοή Τη σκέψη Η ευτυχία ποτέ δεν έκανε θόρυβο φεύγοντας Μα τίποτα δε σε καθηλώνει τόσο όσο η απουσία Γιατί η απώλεια τότε βαραίνει περισσότερο […]

Ο θάνατος είναι δωρεάν Δεν έχει εισιτήριο Με όρισε το μήπως και το αν Για να μου παίξεις ένα πένθιμο εμβατήριο Μονάχα γι? αυτό σε γνώρισα Της ζωής μου αυτοκρατόρισσα   Τέτοια κληρονομιά Δεν μπορώ να τη βαστήξω Θα μου? ρθει λιποθυμιά Σαν το μυαλό μου στύψω   Θα σου τραγουδήσω Μονάχα μια φορά Τι […]