Η ζωή είναι άδικη

Γι? αυτό δεν είναι ποτέ αρκετή

Πώς να μοιραστώ μαζί σου τη ζωή μου όλη

Όταν δε με αφήνεις να μοιραστώ κάτι τόσο απλό όσο η αναπνοή

Τη σκέψη

Η ευτυχία ποτέ δεν έκανε θόρυβο φεύγοντας

Μα τίποτα δε σε καθηλώνει τόσο όσο η απουσία

Γιατί η απώλεια τότε βαραίνει περισσότερο

Στην επόμενη χαρά

Πόσο βαρύ μερίδιο σήκωσες από τα θέλω σου

Τελικά στη ζωή σου το μόνο που κατάφερες ήταν να πιάσεις χώρο σε ένα στενό δωμάτιο

Λες γι? αυτό και οι Κυριακές να φτιάχτηκαν μονάχα ή για να πας βόλτα ή για να πεθάνεις

Γιατί πάντα σου ταίριαζε ή το ταξίδι ή η μελαγχολία

Μια Κυριακή λοιπόν κι εγώ θα σε φιλήσω σταυρωτά

Για να σου πω αντίο