Όλα σου τα όνειρα τα κέρδισε ο δισταγμός

Στη μόνη ζαριά που έριξες

Ρίσκαρες τα πάντα

Ένα δικαίωμα κρατά η άσβεστη δίψα σου για ξεπούλημα

Αυτό του φόβου

Τι έχεις να μου δώσεις;

Το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι μια ιστορία

Σου εύχομαι όχι να με μισήσεις αλλά να με συνηθίσεις

Γιατί το μίσος είναι σαν τον κατήφορο

Όσο πιο χαμηλά σε πάει

Τόσο πιο κοντά βρίσκεται στο τέλος του

Γιατί η συνήθεια είναι σαν τον ανήφορο

Όσο πιο μακριά τραβάει

Τόσο πιο εύκολα η κούραση μοιάζει να υπήρχε από πάντα

Πότε ένιωσες πολύ μόνος;

Ένιωσα πολύ μόνος

Όταν όλοι με γνώρισαν

Και πόσο μου αρέσουν οι παρομοιώσεις

Αλλά σε καταδικάζω ποτέ να μη μου μοιάσεις

Θα σου δώσω τη δύναμη να φτιάξεις

Αλλά θα σε κρίνω όχι για όσα φτιάξεις αλλά για αυτά που δε θα χαλάσεις από όσα έφτιαξες

Η ζωή θα τα βγάλει πέρα και μετά από σένα

Έτσι έκανε και πριν τη θυμηθείς

Γι? αυτό και είναι ο καημός σου σαν της πεταλούδας το πέταγμα

Αθόρυβος και μεγαλειώδης

Τελικά το μόνο ενδιαφέρον ψέμα σε όλη την ιστορία ήταν οι άνθρωποι