Κάθε πληγή είναι σαν τον ήλιο

Δεν κρύβεται

Την έχεις καθημερινά δίπλα σου

Και σπάνια βρίσκεις το κουράγιο να την κοιτάξεις στα μάτια

Μήπως μια ιδέα δεν είναι αυτό που σε οδηγεί

Που σου δίνει φτερά;

Πρόσεχε μην την προδώσεις

Αν και αυτή με προδοσία σε διάλεξε ξεχνώντας τον προηγούμενο

Κάποτε η λαχτάρα για τη ζωή μπορεί να είναι πιο αδύναμη μπροστά στη λαχτάρα για ένα πανηγυριώτικο κοκοράκι

Γιατί αυτό που δεν κατάφερε η βία

Το κατάφερε μια υπόσχεση

Δεν ξέρεις αν αυτό που περιμένεις είναι και αυτό που θες

Ξέρεις όμως πως αυτό που περιμένεις

Θέλεις να το αντιμετωπίσεις

Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος δε λέει ποτέ να αρχίσει

Ένα αναπάντεχο τέλος είναι σα να μην τελειώνει ποτέ

Γιατί τί είναι προτιμότερο;

Να απονείμεις χάρη σε έναν θανατοποινίτη

Ή να εκτελέσεις έναν απελπισμένο;

Το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή είναι η μελαγχολία

Και το πιο πικρό η αδικαίωτη προσδοκία

Πόσοι τάχα να διάλεξαν το φαγητό τους

Και πόσοι να ξεροκατάπιαν πικρό κι αλλότριο ψωμί;

Πριν ζήσεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια πιθανότητα

Όσο ζεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ελπίδα

Κι όταν φύγεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ανάμνηση

Που ίσως και να μη σου ανήκε

Ποτέ τα λόγια δεν μπόρεσαν να χωρέσουν ένα τέτοιο βλέμμα

Μπόρεσαν όμως να το κάνουν αθάνατο

Όπως αθάνατα αφήνει η μνήμη και όσα πιστεύει

Φτώχυνε η ζωή σου

Ερήμωσε πια

Γιατί αρνήθηκες όσα δεν πίστεψες