Δεν είναι οι μέρες που περνούν,

είναι η φωνή που μας καλεί με το όνομά μας.

Τι χρώμα έχουν τα περασμένα

και ποιος θα μας πει αν ήταν μύθος ή ιστορία;

Κάθε μας βήμα κρύβει πάντα κι ένα κόστος,

μικρό ή μεγάλο.

Έτσι λίγοι παλεύουν με τον εαυτό τους,

την ώρα που οι πολλοί τα βάζουν μονάχα με το γραμμένο τους

που ορίζει:

«Ό,τι κι αν διαλέξεις, δε θα είναι για σένα.

Γι? αυτό θα πονάς περισσότερο».

Είναι κρίμα ή μήπως ευτύχημα

που τα όνειρά μας δε θα γίνουν η ζωή που θα ζήσουμε;

Γιατί αλίμονο αν ό,τι μας περιμένει,

χωρούσε μέσα σε λίγες προσδοκίες,

μετρημένες στα δάχτυλα.

Όλοι είμαστε μόνοι σε τούτο το παράξενο ταξίδι.

Μοναδικό μας προνόμιο είναι ότι το γνωρίζουμε.

Κατάρα μας ότι το αρνούμαστε.