Τα χέρια σου ήταν ακόμα ζεστά

κι είχες γίνει κιόλας μύθος.

Γυναίκα, μοναξιά και ζύθος

άγγιξαν τη φανέλα σου ξυστά.

Φωνάζεις με την πρώτη ευκαιρία

με φωνή βραχνή, λυπητερή

στου δήμου την παλιά χωματερή:

«ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Θα σε γλιτώσει μια λάθος επιλογή.

Του Παραδείσου η κολόνια

είναι για τα βαριά γαλόνια·

ψηλά ο Χριστός το κρίμα ευλογεί.

Χρυσοπράσινες αστραπές

κρύβονται στα αρχαία ερείπια,

σάπια όνειρα στα θερμοκήπια

βαφτίζουν το φόβο γεμάτο ντροπές.