Ωραία που είναι τα λυτά σου μαλλιά,

βότσαλα, κοχύλια, πλεξούδα γυριστή·                                          

θυμάμαι, όλα άρχισαν με μια παραγγελιά,

μια γύρα η ζωή μου, δεκάρα τσακιστή.

Στα όνειρα αντέχω της γυναίκας το φιλί·

εφτά στον αριθμό, εργένηδες και νάνοι,

Χιονάτη η ελπίδα τους κι η σκούφια τους δειλή.

Χαράματα ξεβραστήκαμε στης Κίρκης το λιμάνι.

Ξαφνικά φταρνίζομαι, πες ένα αριθμό,

αγεωγράφητη ηδονή, Κάιρο ? Πουέρτο Ρίκο,

τριάκοντα αργύρια, μη χάσεις το λογαριασμό,

όσο κι αν προσπαθώ, μηδέν εις το πηλίκο.

Ταυτότητα τώρα σου ζητούν οι κύριοι με τα γκρίζα,

και στην κωλότσεπη μια έκθεση γεμάτη λάθη.

Για να τα διορθώσεις, χτύπα το κακό στη ρίζα,

έλεγε η δασκάλα κι έριχνε την κόλλα στο καλάθι.

Εσένα σε ζωγράφισε η πέννα του Μακρυγιάννη.

Στα κόκκινα φανάρια με τα δώρα των μάγων παραπατούσα,

αγάπη αμαρτωλή, το μάτι δεν σε πιάνει,

Μαγδαληνή και Καλυψώ, Ελένη κι Αρετούσα.

Ένας είναι ο ουρανός πάνω από κάθε πόλη,

το άρωμά της φέρνει σε σχολική εκδρομή,

σ? ένα θέατρο πέτρινο φτιάχτηκαν οι ρόλοι,

με όνειρα απελπισμένων χτίζονται οι βωμοί.