Χάντρες από κεχριμπάρι

στα δάχτυλα κυλούν,

τώρα πια δεν σε γελούν

οι όρκοι που? χες πάρει.

Είναι λίγο να λες υπομονή,

ο χρόνος όλα τα ρημάζει.

Ποιο χρησμό σου? δωσαν οι θεοί;

Το φιλί σου με σεντόνι μοιάζει

που τυλίγει μια βραχνή φωνή.

Η μικρή νεράιδα μοιρολογεί,

κανένα πια δεν πείθει,

οι άνθρωποι την στρίμωξαν στο πιο παλιό τους παραμύθι.

Μακρινό το ταξίδι

και με τρύπιο πλευρό,

κάνε ένα σταυρό

το κρασί μη γίνει ξύδι.

Σε χαιρετώ προς το παρόν,

η μοίρα άλλα γράφει

κι εκείνη η ουλή στο μάγουλο είναι από ξυράφι

ή μήπως σημάδι των καιρών;