Το φιλί σου κι ένα χάδι

βουτηγμένα στο σκοτάδι

μαχαιρώνουν τη σιωπή μου,

την κομμένη αναπνοή μου.

Κάθε βράδυ περιμένω

το φεγγάρι το καημένο

του ονείρου μου την άκρη

να την βρέξει μ? ένα δάκρυ.

Χρυσοφτέρουγη ελπίδα,

να λυθούν όλα τα μάγια,

γύρω μου βροχή να πέσουν

ταξιδιάρικα αστεράκια,

καντηλάκια του ουρανού.

Είσαι όλη η ζωή μου,

λυτρωμός και χαραυγή μου,

νυχτολούλουδο μετάξι

μ? άγγιξε κι έχει πετάξει.

Δακρυσμένα τα αγγελάκια

έστειλαν δυο συννεφάκια

να ξεπλύνουν ένα ένα

δυο ματάκια πονεμένα.

Χρυσοφτέρουγη ελπίδα,

να λυθούν όλα τα μάγια,

γύρω μου βροχή να πέσουν

ταξιδιάρικα αστεράκια,

καντηλάκια του ουρανού.

Και στον τελειωμό θα μείνει

στου μυαλού μου το καμίνι

σαν πουλί που κελαηδάει

κείνη να χαμογελάει.