Το φιλί της καυτό,

σαν της ερήμου τον ξανθοκίτρινο χιτώνα.

Κι η ανάσα της μαχαίρι.

Κι εκείνο το μακρόσυρτο λυπητερό τραγούδι της,

σαν του καημού το γοργοκύλισμα

να χορεύει, δελφίνι ξένοιαστο,

στα γκριζογάλανα δάκρυα του Εύξεινου

κι εκεί να εξαγνίζει τον Έρωτα

στην κολυμβήθρα που είναι φτιαγμένη από υποσχέσεις κι αμαρτωλά φιλιά.

Αχ, να? μουν μαυροθαλασσίτικο πουλί,

στον ξάστερο ουρανό σου να σκάλιζα με μαργαριτάρια

τη λέξη: σ? αγαπώ.

Πλανεύτρα Ανατολή,

Ανατολή ταξιδεύτρα.

Αχ, πάνω στο μαγικό χαλί σου,

σε ποιο παραμύθι να μας ταξιδεύεις άραγε;