Στο παλιό το χάνι δεν ακούγεται κανείς.

Μακάβρια κρέμονται

μεσ? στην αχλή του κάποτε

χλομές φωτογραφίες

στους ξεφτισμένους τοίχους.

Βαριανασαίνουν τα έπιπλα

τη χλαλοή των περασμένων

κάτω από το σκονισμένο σάβανο

που άπλωσε ο χρόνος.

Και μόνο αν σκύψεις πίσω από μια μικρή χαραμάδα,

θα δεις στο κρυφό δωμάτιο

να αργοσβήνουν

απροστάτευτες στο ανελέητο μαστίγωμα της λήθης

οι διαμαντόπετρες κάποιας αλλοτινής ευτυχίας.

Πώς άραγε να κύλησε η πλοκή

στα ερείπια αυτής της παμπάλαιας τραγωδίας;

Ανοίγει το βήμα σου

και πίσω σου αφήνεις να τρεκλίζει

στο λίκνισμα του ανέμου

ο μακρινός αντίλαλος

μιας καραβοτσακισμένης σιωπής

που το στρίγκλισμά της

να αντέξεις δεν μπορείς.