Έρημοι δρόμοι, Κυριακή,

σκιές που αργοσβήνουν.

Έρημοι δρόμοι, Κυριακή

και λες πως δεν σ? αφήνουν.

Απ? τη γωνιά

μια γύφτισσα περνά

με χείλη σαν το αίμα,

η μοίρα είναι ψέμα.

Πάνω στα μαλλιά

κεντημένα φύλλα,

σαν κληματαριά

με κόκκινα σταφύλια.

Και τριγυρνάς και τριγυρνάς

και τους ανέμους δεν ρωτάς

κι από όπου λάχει θα περνάς.

Φτάνεις στην πλατεία,

στα λίγα καφενεία

δίχως πελατεία

ρημάζουνε στο χθες.

Και στην προκυμαία

ψάχνεις για παρέα,

είναι η Κυριακή

περσινή γιορτή.

Και τριγυρνάς και τριγυρνάς

και τους ανέμους δεν ρωτάς

κι από όπου λάχει θα περνάς.