Απ? τη μικρή καταπακτή

γλίστρησε χτες το βράδυ

ο νους μου και ταξίδεψε

στης θάλασσας τ? ασπράδι.

Στα παιδικά λημέρια μας

και στους παλιούς κρυψώνες,

τότε που κυνηγούσαμε

όνειρα και χελώνες.

Σαν το δελφίνι που σκίζει τα νερά,

έτσι λέω να προχωρήσουμε

και στη μικρή καταπακτή

τραγούδι ν? αρχινήσουμε.

Ζωή, που σαν την άμμο απ? τα χέρια μας γλιστράς,

μην ξεθαρρεύεις και μην βιάζεσαι να πεις αντίο.

Με την καρδιά και με τα χείλη αύριο ξανά

δυο χέρια θα φτιάξουν άλλα δύο.

Και στη μικρή καταπακτή

εμείς θα τραγουδάμε

αυτό το κλωθογύρισμα

που τόσο αγαπάμε.