Ήτανε μια φορά ένας στρατιώτης,

φρουρός ακοίμητος αρχαίου θησαυρού.

Κρυμμένος σε μια σπηλιά,

δεμένος με τα άρματα και την παλικαριά.

Δεν είχε φίλους ούτε εχθρούς,

στο τέλος όμως δεν ξεχώριζε νεκρούς και ζωντανούς.

Με τον καιρό ο θεός τον ξέχασε

κι ο Θάνατος τα ίχνη του έχασε.

Και μόνος του παλεύει χρόνια στο σκοτάδι

να θυμηθεί ποιος ήταν.

Σκαλίζει στα άσπρα γένια του

λέξεις που δεν καταλαβαίνει.

Σκούριασε κι η πανοπλία του,

μα δεν τον νοιάζει πια αν του πηγαίνει.

Και μόνο σαν αστραπή του? ρχεται κάποτε στο νου

η ανάμνηση ενός παλιού γλυκού φιλιού.

Θυμάται τότε την κυρά του

πάνω σε έναν βράχο να τον περιμένει.

Κι άλλο δεν του απομένει

παρά ο στεναγμός.

Ήτανε μια φορά ένας στρατιώτης,

φρουρός ακοίμητος αρχαίου θησαυρού.

Κρυμμένος σε μια σπηλιά,

δεμένος με τα άρματα και με τη μοναξιά.