2 Οκτώβριος 2008
Tρέχω και τρέχεις
με μάτια θολά,
τα χείλη σου στάζουν
μαύρο αίμα ξανά.
Ο αγέρας στα κάστρα
της φρίκης φυσά,
ξαφνικά δε μένει
ανάσα καμιά.
Ακίνητος στέκεσαι
στο βράχο ψηλά,
το βλέμμα σου σκίζει,
ένα πουλί που περνά.
Και τρέχω και τρέχεις
εγώ κι η σκιά μου,
πίσω μου τρέμεις,
ψηλώνεις μπροστά μου.
Κάτω από Ποίηση | 0 Σχόλια