Πολύμνια

Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του μύθου ο Γηρυόνης δεν τα βοσκούσε στο νησί Ερύθεια αλλά στην Ισπανία, στην μεριά του Ωκεανού. “Γηρυών” ήταν χαρακτηρισμός του ονομαστού βασιλιά Χρυσάορα, ο οποίος βασίλευε σε ολόκληρη τη χώρα, και είχε τρεις δυνατούς και γενναίους γιους που τον βοηθούσαν να υπερασπίζεται το βασίλειό του. Καθένας από τους γιους του είχε ένα δικό του στρατό από πολεμοχαρείς άνδρες.Για να τους πολεμήσει ο Ηρακλής μάζεψε μεγάλο εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη, τη γενέτειρα του πατέρα του, του Δία. Προτού ξεκινήσει τον τίμησαν λαμπρά οι Κρήτες και ο Ηρακλής για να τους το ανταποδώσει τους καθάρισε τον τόπο από τα άγρια θηρία που προκαλούσαν καταστροφές στις καλλιέργειες.

Πρώτα πήγε στη Λιβύη, όπου σκότωσε τον Ανταίο, εξόντωσε τα άγρια θηρία που λυμαίνονταν την έρημο. Έπειτα πήγε στην Αίγυπτο όπου σκότωσε το Βούσιρη, ύστερα διέσχισε τη Βόρεια Αφρική πηγαίνοντας δυτικά, εξοντώνοντας τις Γοργόνες και τις λυβικές Αμαζόνες και ίδρυσε την Εκατόμπυλο, τη σημερινή Κάψα, στη Νότια Νουμιδία, φτάνοντας επιτέλους στον Ωκεανό κοντά στα Γάδειρα.
Εκεί έστησε από μια στήλη σε κάθε πλευρά των στενών, μία την αφρικανική και μία στην ευρωπαϊκή πλευρά. Στην ευρωπαϊκή πλευρά και σε απόσταση 8 χιλιομέτρων ιδρύει την πόλη Ταρτησσό, η οποία ήταν γνωστή και ως Ηράκλεια. Στη συνέχεια πέρνασε στην Ιβηρία συγκρούστηκε με τους γιους του Χρυσάορα, τους νίκησε και τους σκότωσε.
Πήρε τα βόδια του Γηρυόνη, αφού άφησε τη διακυβέρνηση της Ιβηρίας στον αξιότερο από τους κατοίκους της χώρας.

Στο θηρεό της πόλης των Γαδείρων εικονίζεται ο Ηρακλής, ο οποίος θεωρείται και ιδρυτής της πόλης.

Βιβλιογραφία: “Οι ελληνική μύθοι” Ρόμπερτ Γκρέιβς – Κάκτος

Με αφορμή το μάθημα της Γλώσσας, της Ε΄Δημοτικο “Αναξήγητα φαινόμενα – Πέτρινοι γίγαντες” ψάξαμε και βρήκαμε επί πλέον πληροφορίες για το μεγαλιθικό μνημείο Στόουνχεντζ.

• Ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ το 1135 μ.Χ., στο έργο του “Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας” αναφέρει ότι το μνημείο κατασκευάστηκε από το βασιλιά Αμβρόσιο.

Για να κατασκευαστεί το μνημείο ο βασιλιάς ζήτησε τη βοήθεια του μάγου Μέρλιν, ο οπιοίος τον συμβούλεψε να πάρουν τους ογκόλιθους από τη νήσο της Ιρλανδιας , από ένα άλλο μεγαλιθικό μνημείο, στη θέση Κίλαρ.Επειδή οι ογκόλιθοι ήταν τεράστιοι, ο Μέρλιν ανάλαβε τη μεταφορά τους με μαγικό τρόπο, έκανε τις πέτρες να “χορεύουν πάνω στη θάλασσα” όπως μας λέει ο Μόνμαουθ. Σύμφωνα με τους μελετητές, ο παραπάνω μύθος έχει ελάχιστα πραγματικά στοιχεία.

• Ο Τζον Όμπρεϊ στο έργο του “Μνημείο Βρετανικό”υποστηρίζει ότι το Στόουνχετζ ήταν ναός χτισμένος από τους Δρυΐδες .
• Ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρουν στα έργα τους έναν λαό με το όνομα Υπερβόρειοι, οι οποίοι κατοικούσαν σε ένα νησί πέρα από τη Γη των Κελτών της Γαλατίας, της σημερινής Γαλλίας και είχαν κατασκευάσει έναν μεγάλο κυκλικό ναό όπου λατρευόταν ο Απόλλωνας. Κατά πολλούς μελετητές, αυτή η εκδοχή θεωρείται αληθινή, καθώς το Στόουνχετζ χρησιμοποιούνταν ως παρατηρητήριο για τη θέση του ήλιου.
• Το 1740 ο Γουίλιαμ Στάκλεϊ δημοσιεύει το βιβλίο του “Ένας ναός επανακτάται από τους Βρετανούς Δρυίδες” στο οποίο παραθέτει στοιχεία της περιοχής, που προέκυψαν μέσω δεκαετούς έρευνας. Ο Στάκλεϊ επανεξέτασε την υπόθεση ότι το έχτισαν οι Δρυίδες και αποφάσισε ότι είναι η μόνη πιθανή εξήγησε για το πως ανήγειρε το μνημείο

• Σύμφωνα με πετρογραφική ανάλυση των ογκολίθων, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αυτοί οι μονόλιθοι λαξεύτηκαν και μεταφέρθηκαν από λατομεία της Ουαλίας και της Νοτιοδυτικής Αγγλίας.
• Με τη χρήση ραδιενεργών μετρήσεων οι αρχαιολόγοι υπολογίζουν ότι έχει ανεγερθεί μεταξύ 3000 π.Χ και 2000 π. Χ.
• Πιστεύεται ότι λειτούργησε ς λατρευτικός χώρος και ως αστρονομικό παρατηρητήριο.

Ο Πίνδαρος λέει μια άλλη ιστορία για την “Κερυνίτιν έλαφο”:

Ο Ηρακλής κυνηγούσε στα βουνά της Πελοποννήσου αδιάκοπα το ελάφι και ποτέ δεν το έπιανε. Κάποτε το ελάφι πήγε βόρεια, ο Ηρακλής το πήρε στο κατόπι, ώσπου έφτασε στην πόλη Ίστρια, τη χώρα των Υπερβόρειων, όπου εκεί είναι και τα Ηλύσια πεδία. Εκεί τους περίμενε και τους υποδέχτηκε φιλικά η Άρτεμις. Στη χώρα των Υπερβόρειων πήγαινε και ο Απόλλωνας το φθινόπωρο και έφευγε την άνοιξη. Όπως λέει η μυθολογία μας ταξίδευε σε ένα άρμα που το έσερναν κύκνοι. Μέχρι εκεί έφτασε το ελάφι αλλά ο Ηρακλής δεν κατάφερε να το πιάσει. Κάποια στιγμή το ελάφι πήρε το δρόμο του γυρισμού για την Ελλάδα.

Ο Ηρακλής το ακολούθησε και έφτασε πάλι στα βουνά της Αρκαδίας και το είδε να μπαίνει στο ναό της Άρτεμης. Ο Ηρακλής το περίμενε. Μάταια όμως το ελάφι χύθηκε σαν αστραπή έξω από το ναό και ξέφυγε πάλι του Ηρακλή. Ο ήρωας το ακολούθησε και το είδε να έχει σκύψει και να πίνει νερό στο Λάδωνα ποταμό. Ήταν τόσο μεγάλη η δίψα του που ξέχασε πως το κυνηγούσαν και τότε ο Ηρακλής το πλησίασε αθόρυβα και το έπιασε απαλά από τα χρυσά κέρατα, έτσι όπως πιάνει κανείς ένα ήρεμο άκακο αρνί. Το φορτώθηκε στους ώμους του και πήρε το δρόμο για τις Μυκήνες.

Λέγετε ότι ο Ηρακλής έφερε στους Έλληνες και πιο συγκεκριμένα στην Ολυμπία τον κότινο, ένα κομμάτι αγριελιάς, από τη χώρα των Υπερβόρειων, από τη χώρα που βρίσκεται πέρα από την έδρα του άνεμου Βορέα.

Στις περιοχές Καλάτις, Ιστρία, αρχαία Τόμις -σημερινή Κωνστάντζα, και Αξιόπολη υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά αγάλματα του Ηρακλή. Είναι πόλεις του Εύξεινου Πόντου από τις οποίες πέρασε ο Ηρακλής κυνηγώντας τη λαφίνα.

Βιβλιογραφία:
1. “Ηρακλής” Κ. Χωρεάνθης
2. “Ελληνική Μυθολογία” εκδ. Αθηνών
3. “Βικιπαίδεια”
4. “Περί του Ηρακλέους: Μύθος και πραγματικότητα” Σεμινάριο 30-8-2008 -ΚΠΕ Στυλίδας
4.

Η λαφίνα ήταν ένα ζώο που είχε μανία καταστροφής, κατέβαινε από το βουνό, όπου έμενε, στην κοιλάδα και κατέστρεφε τα χωράφια και τα περιβόλια. Ο Ηρακλής μετά από πολύ καιρό που την κυνηγούσε την έπιασε με δίχτυ στο πέρασμά της ή την πέτυχε την ώρα που κοιμόταν μέσα σε κάτι θάμνους . Ο Ηρακλής για να γλυτώσει τη χώρα από μια τέτοια φοβερή πληγή, σκότωσε το ελάφι.
Για την πράξη του αυτή δεν θύμωσε ή Άρτεμης, αντίθετα χάρηκε, και ο Ηρακλής αφιέρωσε το κεφάλι της ελαφίνας με τα χρυσά κέρατα στην Άρτεμη Οινωάτιδα, στο ναό της στο βουνό Αρτεμίσιο.Ερμηνεία του μύθουΟ χείμαρρος Κερυνίτης βρίσκεται στο νομό Αχαΐας, στην αρχαία πόλη Κερύνεια, που ήταν ακρόπολη της πόλης Ελίκης. Ήταν ένα χείμαρρος που είχε πέντε κλάδους και όταν πλημμύριζε έκανε καταστροφές στις καλλιέργειες. Ίσως ο Ηρακλής εκεί έκανε κάποια υδραυλική παρέμβαση να αποτρέψει τις πλημμύρες.Βιβλιογραφία: 1. Ελληνική Μυθολογία – εκδ. Αθηνών