Οι επιστήμονες όλων των ειδών – αστρονόμοι, γεωλόγοι, χημικοί, βιολόγοι κ.ά.- προσπαθούν να συνθέσουν το παζλ ή καλύτερα να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο για να δημιουργήσουν την εικόνα του πώς ήταν η νεαρή Γη και πώς μεταμορφώθηκε με έναν τέτοιο θαυμαστό τρόπο.Για να απλοποιήσουν τα πράγματα δημιούργησαν μια κλίμακα 24ώρου. Σύμφωνα με αυτό το χρονοδιάγραμμα, η Γη γεννήθηκε τα μεσάνυκτα χτες βράδυ και τώρα βρισκόμαστε 24 ώρες αργότερα και πάλι μεσάνυχτα.

Τι μεσολάβησε λοιπόν αυτές τις 24 ώρες;
Η Γη άρχισε γρήγορα να μορφοποιείται από τα πετρώματα και τη σκόνη. Σε λιγότερο από 10 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα ο σίδηρος λόγω της υψηλής θερμοκρασίας διαχωρίστηκε από τη λιωμένη πέτρα και καθώς ήταν βαρύτερος από τα άλλα υλικά προχώρησε στην καρδιά του πλανήτη και έκανε τον πυρήνα της Γης. Όλο το διάστημα βομβαρδιζόταν από διαστημικούς βράχους, μικρούς και μεγάλους.

Σε 18 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα ένας τεράστιος διαστημικός βράχος ( στο μέγεθος του πλανήτη Άρη, έπεσε πάνω στη Γη, με αποτέλεσμα π πλανήτης να χωριστεί στα δύο.Λιωμένη πέτρα εκτοξεύτηκεστο διάστημα αποτελώντας την πρώτη ύλη από την οποία αργότερα έγινε η Σελήνη. Η σφοδρή σύγκρουση διέλυσε την αρχική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί στη Γη και το μόνο που έμεινε στην επιφάνεια της Γης ήταν μια βαθιά θάλασσα λιωμένης πέτρας.

Στο 24ωρο ρολόι μας, η Γη είχε φθάσει ακριβώς στις 00.40 και ο πλανήτης είχε ψυχτεί τώρα αρκετά ώστε να έχε στερεό φλοιό. Η ζωή όπως την ξέρουμε εμφανίστηκε αρκετά αργά στη σκηνή. Τα ψάρια εμφανίστηκαν κατά τις 9.22 μμ, οι δεινόσαυροπι κατά τις 10.50 μμ και οι άνθρωποι 30 δευτερόλεπτα πειν τελειώσει το 24ωρο…

Οι επιστήμονες λένε ότι πριν από 15 δισεκαστομμύρια χρόνια έγινε ένα ισχυρό Bang ! και γεννήθηκε το σύμπαν. Ό,τι υπήρχε ήταν κλεισμένο μέσα σ’ ένα πρωταρχικό πυρήνα. Όταν προκληθηκε η έκρηξη αυτού του πυρήνα, που ήταν πυκνός και εξαιρετικά θερμός, τα συντρίμια της ύλης άρχισαν να απομακρύνονται.
Σε μια γωνίτσα του διαστήματος, πριν δέκα δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή 5 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το Bing Bang, άρχισαν οι διαδικασίες γέννησης του δικού μας ηλιακού συστήματος.

Ο δικός μας πλανήτης , η Γη, έχει ηλικία 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Ήταν ο τρίτος βράχος από τον ήλιο, αλλά όχι ο πλανήτης Γη όπως τον ξέρουμε.
Ήταν μια σφαίρα πυρακτωμένου λειωμένου βράχου, που έλαμπε σεν ένα μοικροσκοπικό αστέρι μέσα στα σκοτάδια του διαστήματος.Η υψηλή θερμοκρασία στην επιφάνεια διατηρούσε την ποσότητα του σιδήρου που υπήρχε λιωμένο, το οποίο σιγά σιγά βυθιζόταν στο κέντρο του πλανήτη, σχηματίζοντας τον σημερινό στερεό πυρήνα της.
Πάνω από τους ωκεανούς του μάγματός του δεν υπήρχε καθόλου ατμόσφαιρα, αλλά ένα λεπτό πέπλο, αποτέλεσμα των εξατμήσεων από το λιώσιμο των βράχων στο κενό περιβάλλον.Καθώς κρύωνε το εξωτερικό στρώμα της Γης έτριζε και χωριζόταν σε κομμάτια, ενώ απ’ τους τεράστιους κρατήρες ξεπετάγονταν πίδακες από λάβα που κόχλαζαν και καυτοί ατμοί. Συγχρόνως η Γη δεχόταν βομβαρδισμό μετεωρητών, με αποτέλεσμα να καταστέφεται ο,τιδήποτε είχε διαμορφωθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κάποια στιγμή ένας τεράστιος διαστημικός βράχος συγκρούστηκε με τη Γη και αυτή χωρίστηκε στα δυο.Τα θραύσματα που σκορπίστηκαν στο διάστημα σχηματίσαν την πρώτη ύλη από την οποία δημιουργήθηκε η Σελήνη.
Εκείνη λοιπόν την περίοδο, δηλαδή 3,8 τρισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα λόγω της σταδιακής μείωσης της θερμοκρασίας του πλανήτη, άρχισε να σχηματίζεται η ατμόσφαιρα και να πέφτει πολύ δυνατή βροχή με αποτέλεσμα οι κοιλότητες της επιφάνειας του πλανήτη να γεμίσουν νερό και να γεννηθή η θάλασσα που η θερμοκρασία της ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γης μειωνόταν σταδιακά, το μάγμα στερεοποιείτο εξωτερικά, σχηματίζοντας τον στερεό φλοιό.
Σιγά σιγά, η Γη διαμορφώθηκε και έγινε όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αποτελούμενη από τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό. Και στη συνέχεια εμφανίστηκαν τα φυτά και τα ζώα και τέλος ο άνθρωπος.

ο Στόουνχτζ είναι νεολιθικό μνημείο, κοντά στοΈισμπερι της της Αγγλίας, στην κομητεία του Γουΐλτσιρ, 13 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Σαλίσμπερι.
Κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων ανάμεσα στο 2500π.Χ. και 2000π.Χ.
Μέχρι σήμερα οι μελετητές αρχαιολόγοι δε γνωρίζουν ποιοι κατασκεύασαν αυτό το μεγαλιθικό μνημείο. Οι μαρτυρίες που έχουμε είνια αμφισβητρούμενες και είναι οι πιο κάτω:

• Ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ το 1135 μ.Χ., στο έργο του “Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας” αναφέρει ότι το μνημείο κατασκευάστηκε από το βασιλιά Αμβρόσιο.

Για να κατασκευαστεί το μνημείο ο βασιλιάς ζήτησε τη βοήθεια του μάγου Μέρλιν, ο οπιοίος τον συμβούλεψε να πάρουν τους ογκόλιθους από τη νήσο της Ιρλανδιας , από ένα άλλο μεγαλιθικό μνημείο, στη θέση Κίλαρ.Επειδή οι ογκόλιθοι ήταν τεράστιοι, ο Μέρλιν ανάλαβε τη μεταφορά τους με μαγικό τρόπο, έκανε τις πέτρες να “χορεύουν πάνω στη θάλασσα” όπως μας λέει ο Μόνμαουθ. Σύμφωνα με τους μελετητές, ο παραπάνω μύθος έχει ελάχιστα πραγματικά στοιχεία.

• Ο Τζον Όμπρεϊ στο έργο του “Μνημείο Βρετανικό”υποστηρίζει ότι το Στόουνχετζ ήταν ναός χτισμένος από τους Δρυΐδες .
• Ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρουν στα έργα τους έναν λαό με το όνομα Υπερβόρειοι, οι οποίοι κατοικούσαν σε ένα νησί πέρα από τη Γη των Κελτών της Γαλατίας, της σημερινής Γαλλίας και είχαν κατασκευάσει έναν μεγάλο κυκλικό ναό όπου λατρευόταν ο Απόλλωνας. Κατά πολλούς μελετητές, αυτή η εκδοχή θεωρείται αληθινή, καθώς το Στόουνχετζ χρησιμοποιούνταν ως παρατηρητήριο για τη θέση του ήλιου.
• Το 1740 ο Γουίλιαμ Στάκλεϊ δημοσιεύει το βιβλίο του “Ένας ναός επανακτάται από τους Βρετανούς Δρυίδες” στο οποίο παραθέτει στοιχεία της περιοχής, που προέκυψαν μέσω δεκαετούς έρευνας. Ο Στάκλεϊ επανεξέτασε την υπόθεση ότι το έχτισαν οι Δρυίδες και αποφάσισε ότι είναι η μόνη πιθανή εξήγησε για το πως ανήγειρε το μνημείο

Μέχρι σήμερα μελετητές από όλο τον κόσμο υποστηρίζουν πως το μνημείο είτε χτίστηκε από Μυκηναίους, είτε από Ρωμαίους, είτε από Βρετανούς . Τα μόνα σίγουρα στοιχεία για το Στόουνχετζ, την ανέγερσή του και η χρήση του είναι ότι:

• Σύμφωνα με πετρογραφική ανάλυση των ογκολίθων, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αυτοί οι μονόλιθοι λαξεύτηκαν και μεταφέρθηκαν από λατομεία της Ουαλίας και της Νοτιοδυτικής Αγγλίας.

• Με τη χρήση ραδιενεργών μετρήσεων οι αρχαιολόγοι υπολογίζουν ότι έχει ανεγερθεί μεταξύ 3000 π.Χ και 2000 π. Χ.

• Πιστεύεται ότι λειτούργησε ς λατρευτικός χώρος και ως αστρονομικό παρατηρητήριο.

Ο Πίνδαρος λέει μια άλλη ιστορία για την “Κερυνίτιν έλαφο”:

Ο Ηρακλής κυνηγούσε στα βουνά της Πελοποννήσου αδιάκοπα το ελάφι και ποτέ δεν το έπιανε. Κάποτε το ελάφι πήγε βόρεια, ο Ηρακλής το πήρε στο κατόπι, ώσπου έφτασε στην πόλη Ίστρια, τη χώρα των Υπερβόρειων, όπου εκεί είναι και τα Ηλύσια πεδία. Εκεί τους περίμενε και τους υποδέχτηκε φιλικά η Άρτεμις. Στη χώρα των Υπερβόρειων πήγαινε και ο Απόλλωνας το φθινόπωρο και έφευγε την άνοιξη. Όπως λέει η μυθολογία μας ταξίδευε σε ένα άρμα που το έσερναν κύκνοι. Μέχρι εκεί έφτασε το ελάφι αλλά ο Ηρακλής δεν κατάφερε να το πιάσει. Κάποια στιγμή το ελάφι πήρε το δρόμο του γυρισμού για την Ελλάδα.

Ο Ηρακλής το ακολούθησε και έφτασε πάλι στα βουνά της Αρκαδίας και το είδε να μπαίνει στο ναό της Άρτεμης. Ο Ηρακλής το περίμενε. Μάταια όμως το ελάφι χύθηκε σαν αστραπή έξω από το ναό και ξέφυγε πάλι του Ηρακλή. Ο ήρωας το ακολούθησε και το είδε να έχει σκύψει και να πίνει νερό στο Λάδωνα ποταμό. Ήταν τόσο μεγάλη η δίψα του που ξέχασε πως το κυνηγούσαν και τότε ο Ηρακλής το πλησίασε αθόρυβα και το έπιασε απαλά από τα χρυσά κέρατα, έτσι όπως πιάνει κανείς ένα ήρεμο άκακο αρνί. Το φορτώθηκε στους ώμους του και πήρε το δρόμο για τις Μυκήνες.

Λέγετε ότι ο Ηρακλής έφερε στους Έλληνες και πιο συγκεκριμένα στην Ολυμπία τον κότινο, ένα κομμάτι αγριελιάς, από τη χώρα των Υπερβόρειων, από τη χώρα που βρίσκεται πέρα από την έδρα του άνεμου Βορέα.

Στις περιοχές Καλάτις, Ιστρία, αρχαία Τόμις -σημερινή Κωνστάντζα, και Αξιόπολη υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά αγάλματα του Ηρακλή. Είναι πόλεις του Εύξεινου Πόντου από τις οποίες πέρασε ο Ηρακλής κυνηγώντας τη λαφίνα.

Βιβλιογραφία:
1. “Ηρακλής” Κ. Χωρεάνθης
2. “Ελληνική Μυθολογία” εκδ. Αθηνών
3. “Βικιπαίδεια”
4. “Περί του Ηρακλέους: Μύθος και πραγματικότητα” Σεμινάριο 30-8-2008 -ΚΠΕ Στυλίδας
4.

Ο Πίνδαρος λέει μια άλλη ιστορία για την “Κερυνίτιν έλαφο”:

Ο Ηρακλής κυνηγούσε στα βουνά της Πελοποννήσου αδιάκοπα το ελάφι και ποτέ δεν το έπιανε. Κάποτε το ελάφι πήγε βόρεια, ο Ηρακλής το πήρε στο κατόπι, ώσπου έφτασε στην πόλη Ίστρια, τη χώρα των Υπερβόρειων, όπου εκεί είναι και τα Ηλύσια πεδία. Εκεί τους περίμενε και τους υποδέχτηκε φιλικά η Άρτεμις. Στη χώρα των Υπερβόρειων πήγαινε και ο Απόλλωνας το φθινόπωρο και έφευγε την άνοιξη. Όπως λέει η μυθολογία μας ταξίδευε σε ένα άρμα που το έσερναν κύκνοι. Μέχρι εκεί έφτασε το ελάφι αλλά ο Ηρακλής δεν κατάφερε να το πιάσει. Κάποια στιγμή το ελάφι πήρε το δρόμο του γυρισμού για την Ελλάδα.

Ο Ηρακλής το ακολούθησε και έφτασε πάλι στα βουνά της Αρκαδίας και το είδε να μπαίνει στο ναό της Άρτεμης. Ο Ηρακλής το περίμενε. Μάταια όμως το ελάφι χύθηκε σαν αστραπή έξω από το ναό και ξέφυγε πάλι του Ηρακλή. Ο ήρωας το ακολούθησε και το είδε να έχει σκύψει και να πίνει νερό στο Λάδωνα ποταμό. Ήταν τόσο μεγάλη η δίψα του που ξέχασε πως το κυνηγούσαν και τότε ο Ηρακλής το πλησίασε αθόρυβα και το έπιασε απαλά από τα χρυσά κέρατα, έτσι όπως πιάνει κανείς ένα ήρεμο άκακο αρνί. Το φορτώθηκε στους ώμους του και πήρε το δρόμο για τις Μυκήνες.

Λέγετε ότι ο Ηρακλής έφερε στους Έλληνες και πιο συγκεκριμένα στην Ολυμπία τον κότινο, ένα κομμάτι αγριελιάς, από τη χώρα των Υπερβόρειων, από τη χώρα που βρίσκεται πέρα από την έδρα του άνεμου Βορέα.

Στις περιοχές Καλάτις, Ιστρία, αρχαία Τόμις -σημερινή Κωνστάντζα, και Αξιόπολη υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά αγάλματα του Ηρακλή. Είναι πόλεις του Εύξεινου Πόντου από τις οποίες πέρασε ο Ηρακλής κυνηγώντας τη λαφίνα.

Βιβλιογραφία:
1. “Ηρακλής” Κ. Χωρεάνθης
2. “Ελληνική Μυθολογία” εκδ. Αθηνών
3. “Βικιπαίδεια”
4. “Περί του Ηρακλέους: Μύθος και πραγματικότητα” Σεμινάριο 30-8-2008 -ΚΠΕ Στυλίδας
4.

Η λαφίνα ήταν ένα ζώο που είχε μανία καταστροφής, κατέβαινε από το βουνό, όπου έμενε, στην κοιλάδα και κατέστρεφε τα χωράφια και τα περιβόλια. Ο Ηρακλής μετά από πολύ καιρό που την κυνηγούσε την έπιασε με δίχτυ στο πέρασμά της ή την πέτυχε την ώρα που κοιμόταν μέσα σε κάτι θάμνους . Ο Ηρακλής για να γλυτώσει τη χώρα από μια τέτοια φοβερή πληγή, σκότωσε το ελάφι.
Για την πράξη του αυτή δεν θύμωσε ή Άρτεμης, αντίθετα χάρηκε, και ο Ηρακλής αφιέρωσε το κεφάλι της ελαφίνας με τα χρυσά κέρατα στην Άρτεμη Οινωάτιδα, στο ναό της στο βουνό Αρτεμίσιο.Ερμηνεία του μύθουΟ χείμαρρος Κερυνίτης βρίσκεται στο νομό Αχαΐας, στην αρχαία πόλη Κερύνεια, που ήταν ακρόπολη της πόλης Ελίκης. Ήταν ένα χείμαρρος που είχε πέντε κλάδους και όταν πλημμύριζε έκανε καταστροφές στις καλλιέργειες. Ίσως ο Ηρακλής εκεί έκανε κάποια υδραυλική παρέμβαση να αποτρέψει τις πλημμύρες.Βιβλιογραφία: 1. Ελληνική Μυθολογία – εκδ. Αθηνών

Η λαφίνα ήταν ένα ζώο που είχε μανία καταστροφής, κατέβαινε από το βουνό, όπου έμενε, στην κοιλάδα και κατέστρεφε τα χωράφια και τα περιβόλια. Ο Ηρακλής μετά από πολύ καιρό που την κυνηγούσε την έπιασε με δίχτυ στο πέρασμά της ή την πέτυχε την ώρα που κοιμόταν μέσα σε κάτι θάμνους . Ο Ηρακλής για να γλυτώσει τη χώρα από μια τέτοια φοβερή πληγή, σκότωσε το ελάφι.
Για την πράξη του αυτή δεν θύμωσε ή Άρτεμης, αντίθετα χάρηκε, και ο Ηρακλής αφιέρωσε το κεφάλι της ελαφίνας με τα χρυσά κέρατα στην Άρτεμη Οινωάτιδα, στο ναό της στο βουνό Αρτεμίσιο.Ερμηνεία του μύθουΟ χείμαρρος Κερυνίτης βρίσκεται στο νομό Αχαΐας, στην αρχαία πόλη Κερύνεια, που ήταν ακρόπολη της πόλης Ελίκης. Ήταν ένα χείμαρρος που είχε πέντε κλάδους και όταν πλημμύριζε έκανε καταστροφές στις καλλιέργειες. Ίσως ο Ηρακλής εκεί έκανε κάποια υδραυλική παρέμβαση να αποτρέψει τις πλημμύρες.Βιβλιογραφία: 1. Ελληνική Μυθολογία – εκδ. Αθηνών

Ο Μύχος είναι ένα συγγενικό είδος με τα άλμπατρος και είναι πουλί της ανοιχτής θάλασσας που σπάνια πλησιάζει τις ακτές, εκτός από την εποχή της αναπαραγωγής. Τον Απρίλιο αναπαράγεται μέσα σε λαγούμια και σχισμές βράχων σε νησιά του Αιγαίου. Είναι ομαδικό πουλί και τρέφεται με ψάρια.
Απειλείται από τα αλιευτικά εργαλεία, γιατί παγιδεύεται σε αυτά (αφρόδιχτα, παραγάδια), στον τόπο αναπαραγωγής τους από τους αρουραίους, τις γάτες αλλά και από την ανθρώπινη παρουσία καθώς και από την υπεραλίευση (δεν βρίσκουν εύκολα τροφή).Το Κιρκινέζι είναι ένα μικρόσωμο είδος γερακιού που έρχεται στη χώρα μας το καλοκαίρι. Το συναντάμε κυρίως σε πόλεις και χωριά του θεσσαλικού κάμπου (Φάρσαλα, Τύρναβο, Ελασσόνα,…) αλλά και στο Γαλαξίδι, στα Ιωάννινα, και αλλού.
Φωλιάζει σε συνήθως σε τρύπες σε παλιά κτήρια και βρίσκει την τροφή του σε γειτονικές καλλιέργειες και χέρσες εκτάσεις με έντομα.
Τις τελευταίες δεκαετίες παρουσιάζει υπερβολική μείωση του πληθυσμού του. Κύρια απειλή είναι η εντατικοποίηση της γεωργίας, η χρησιμοποίηση φυτοφαρμάκων και η μείωση των διαθέσιμων χώρων για να φτιάξουν τη φωλιά τους.

Βιβλιογραφία: περιοδικό “Επιλογές'” της εφημ. Ελευθεροτυπίας.