Η ζωή στη Γη δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ατμόσφαιρα. Είναι αποθήκη οξυγόνου, ρυθμίζει τη θερμοκρασία και προστατεύει τους ανθρώπους από τις βλαβερές ακτίνες του Ήλιου.
Η ατμόσφαιρα αποτελείται από τις εξής ζώνες:

• την τροπόσφαιρα, που ξεκινάει από την επιφάνεια της Γης και φτάνει σε ύψος 15 χιλιομέτρων. Είναι η ζώνη όπου δημιουργούνται τα περισσότερα κλιματικά φαινόμενα που γνωρίζουμε. Εδώ ένα μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας εγκλωβίζεται και έπειτα ξαναγυρίζει στη Γη. Στην τροπόσφαιρα βρίσκεται το 80- 90% του αέρα της Γης και συγκρατείται εκεί από τη βαρύτητα.

• την στρατόσφαιρα, που ξεκινάει από το 16ο χιλιόμετρο από την επιφάνεια της Γης και φτάνει μέχρι τα 50 χιλιόμετρο. Στο ανώτερο στρώμα τς στρατόσφαιρας βρίσκεται το στρώμα του όζοντος, που φιλτράρει ένα μέρος από τις υπεριώδεις ακτίνες του Ήλιου και δεν φτάνουν στη Γη. Εδώ βρίσκεται σχεδόν ο υπόλοιπος αέρας της Γης δηλαδή το 10-20%, πάνω από τα σύννεφα, εκεί που πετάνε τα αεροπλάνα. Έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου δεν μπορούμε να αναπνέουμε.

• η μεσόσφαιρα , από το ύψος των 50 χιλιομέτρων μέχρι τα 85 χιλ. Εδώ η θερμοκρασία μειώνεται διαρκώς και φτάνει στους – 90 βαθμούς Κελσίου

• η θερμόσφαιρα, από τα 85 χλμ. μέχρι τα 800 χιλ. Εδώ κινούνται οι δορυφόροι σε σχεδόν απόλυτο κενό και η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους – 1500 βαθμούς Κελσίου
• και η εξώσφαιρα. Από 1.000 χλμ.και πάνω

Η ατμόσφαιρα είναι ένα μείγμα από άζωτο 78%, οξυγόνο 21% και άλλα αέρια ( αργό, μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα….)1%.Η Σύνθεση της ατμόσφαιρας παραμένει αναλλοίωτη τα τελευταία 500 εκατομμύρια χρόνια.

Γιατί χρειάζεται η ατμόσφαιρα;

Η ατμόσφαιρα προστατεύει τη Γη από την πτώση των μετεωριτών κομμάτια (πάγου ή πέτρας) οι οποίοι καταστρέφονται στο διάστημα.
Προστατεύει τους ανθρώπους από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου

Η τροπόσφαιρα αποτελείται από υδρατμούς και διάφορα αέρια και έχει την ιδιαιτερότητα αφενός να αφήνει να περάσει το φως του Ήλιου και αφετέρου να εμποδίζει την ακτινοβολία που αντανακλάται από το έδαφος να διαφεύγει στο διάστημα.Τα αέρια της τροπόσφαιρας λειτουργούν σαν “θερμοκήπιο” εγκλωβίζοντας ένα μέρος της θερμότητας . Έτσι η θερμοκρασία της Γης φτάνει κατά μέσο όρο στους +15 βαθμούς Κελσίου αντί για -18 βαθμούς Κελσίου.
Δυστυχώς αυτή η ισσοροπία έχει διαταραχθεί σήμερα. Στη ατμόσφαιρα αποβάλλεται όλο και περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο παράγεται από τις βιομηχανίες, τις κεντρικές θερμάνσεις και τα αυτοκίνητα.

Η ατμόσφαιρα της Γης πρωτοεμφανίστηκε, κατά πάσα πιθανότητα, λίγο αργότερα από τη δημιουργία της Γης, όταν άρχισε να δημιουργείται σαν λεπτή μορφή κρούστας ο στερεός φλοιός της, περίπου πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Η σύστασή της ήταν τελείως διαφορετική από ό,τι είναι σήμερα. Από τα ηφαίστεια που υπήρχαν ξεχύνονταν αέρια που προέρχονταν από τον πυρήνα της Γης, σχηματίζοντας μια ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα, άζωτο και υδρατμούς. Παρόμοια σύσταση έχουν και σήμερα τα αέρια που προέρχονται από τις ηφαιστειακές εκρήξεις. Καθώς η Γη συνέχιζε να ψύχεται, σχηματίστηκαν σύννεφα με αποτέλεσμα να υπάρξουν ραγδαίες βροχοπτώσεις για χιλιάδες χρόνια.
Αρχικά η πολύ υψηλή θερμοκρασία του στερεού φλοιού της Γης. ο οποίος βρισκόταν σε διάπυρη σχεδόν κατάσταση, προκαλούσε εξάτμιση της βροχής πριν πέσει καλά καλά στο έδαφος. Τα τελευταία 40.00ο χρόνια η θερμοκρασία της επιφάνειας του στερεού φλοιού της Γης είχε υποχωρήσει αρκετά, ώστε η βροχή να φτάνει στο έδαφος με αποτέλεσμα το σχηματισμό των ποταμών, των λιμνών και των θαλασσών.Το Οξυγόνο στην ατμόσφαιρα, το οποίο είναι απαραίτητο για τη ζωή εμφανίστηκε αργότερα, πριν 2,5 δισεκ.χρόνια σύμφωνα με τις νέες μελέτες των επιστημόνων. Και χρειάστηκαν 50 έως 100 εκατομμύρια χρόνια ώστε να φτάσει στο ποσοστό που βρίσκεται σήμερα, δηλαδή στο 21% .

Η όγδοη εντολή που πήρε ο Ηρακλής από τον Ευρυσθέα ήταν να του φέρει ζωντανά τα άλογα του Διομήδη. Ο Διομήδης ήταν γιος του Άρη και της Κυρήνης, αδελφός του Κύκνου. Βασίλευε στη Θράκη σ’ ένα πολεμικό λαό, τους Βίστονες. Αυτοί ζούσαν γύρω από μια λίμνη που είχε πάρει το όνομά τους, τη Βιστονίδα λίμνη.
Ο Διομήδης είχε 4 παράξενα θηλυκά άλογα που ήταν πολύ άγρια. Παράξενα ήταν και τα ονόματά τους: Πόδαργος, Λάμπων, Ξάνθος, Δεινός. Από τα ρουθούνια τους πετούσαν φωτιά. Δεν έτρωγαν χόρτα και σανό όπως όλα τα άλλα τα άλογα αλλά ανθρώπινες σάρκες. Όταν ερχόταν κάποιος ξένος στη χώρα τους ο Διομήδης τον σκότωνε και τον έριχνε στη χάλκινη φάτνη τους.
Επειδή τα άλογα αυτά ήταν τόσο άγρια και επικίνδυνα ο Διομήδης τα κρατούσε μέσα στο στάβλο τους δεμένα με χοντρές σιδερένιες αλυσίδες ενώ γύρω από το στάβλο είχε βάλει φρουρούς με όπλα να τα φυλάνε.Ο Ηρακλής γνωρίζοντας όλα αυτά μάζεψε τους γενναίους φίλους του, μεταξύ αυτών ήταν και ο αγαπημένος του φίλος Άβδηρος, μπήκαν σε ένα καράβι με σκοπό να αντιμετωπίσουν το Διομήδη και τα φοβερά του άλογα.
Ξεκίνησαν και μετά από κάποιες μέρες ταξίδι πέρασαν τη Θάσο και άραξαν στην απέναντι ακτή. Μόλις πάτησαν το πόδι τους στη στεριά πήγαν κατευθείαν στους στάβλους του Διομήδη. Εκεί ο Ηρακλής σκότωσε τους φίλους τους φρουρούς και πήρε τα άλογα και τα πήγε κοντά στο πλοίο και άφησαν τον Άβδηρο να τα φυλάει. Στο μεταξύ ο Διομήδης πήρε είδηση τι είχε γίνει φώναξε τους Βίστονες να πάνε να καταδιώξουν τον Ηρακλή.
Ο Ηρακλής με τους συντρόφους του αντιμετώπισαν το Διομήδη και τους Βίστονες. Ο Διομήδης σκοτώθηκε από τον Ηρακλή και βλέποντάς τον οι Βίστονες νεκρό το βάλανε στα πόδια.
Όταν ο Ηρακλής γύρισε στο καράβι τον περίμενε ένα φρικτό θέαμα. Τα άλογα του Διομήδη είχαν κατασπαράξει το φίλο του, τον Άβδηρο. Πήρε τα άλογα και τα έδεσε με αλυσίδες και στη συνέχεια μάζεψε ό, τι είχε απομείνει από το φίλο του και τον έθαψε. Δίπλα στον τάφο του ίδρυσε την πόλη Άβδηρα και όρισε να γίνονται κάθε χρόνο αγώνες για να τον τιμούν.

Αφού τέλειωσαν όλα αυτά μπήκε στο πλοίο και πήγε τα άλογα στον Ευρυσθέα, ο οποίος τα άφησε ελεύθερα. Αυτά περιπλανήθηκαν και κάποτε έφτασαν στον Όλυμπο όπου τα έφαγαν άλλα άγρια θηρία.

Άλλη παραλλαγή του μύθου λέει ότι ο Ηρακλής πήγε μόνος του στο Διομήδη και για να πάρει ζωντανές τις φοράδες έκανε το εξής: έριξε τον ίδιο το Διομήδη στη φάτνη των αλόγων και αφού τον έφαγαν ημέρεψαν και τις οδήγησε ζωντανές στον Ευρυσθέα.

Ερμηνεία του μύθου.Η Θράκη ήταν τόπος βοσκής άγριων αλόγων. Τα εξημερωμένα άλογα της Θράκης θεωρούνταν τα πιο κατάλληλα για τον πόλεμο. Ο Διομήδης είχε υποχρέωση, με εντολή του Ευρυσθέα, να προμηθεύει άλογα όπου υπήρχαν ανάγκες. Κάποια στιγμή ο Διομήδης δεν ήτα εντάξει με τις υποχρεώσεις του και τότε ο Ευρυσθέας έστειλε τον Ηρακλή να βάλει τα πράγματα σε τάξη.

Ο Αλκυονέας ήταν ένας γίγαντας που είχε τεράστια δύναμη. Για όπλα χρησιμοποιούσε τεράστιες βράχους και αναμμένους κορμούς δέντρων που τους πετούσε στους εχθρούς του. Έμενε στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου.
Ο Ηρακλής πέρασε από τον Ισθμό με τα βόδια του Γηρηόνη όταν τα πήγαινε στον Ευρυσθέα και ο Αλκυονέας ήθελε να του τα πάρει. Ο Ηρακλής τον εμπόδισε και έτσι συγκρούστηκαν. Ο Αλκυονέας άρχισε να πετάει βράχους, τσάκισε δώδεκα άρματα, το καθένα με τέσσερα άλογα, και σκότωσε τους είκοσι άντρες που ήταν επάνω. Στο τέλος πήρε τον πιο μεγάλο βράχο και τον έριξε εναντίον του Ηρακλή. Αυτός όμως κατάφερε να αποκρούσει το βράχο με το ρόπαλο, έτσι ο βράχος γύρισε πίσω, χτύπησε τον Αλκυονέα και τον σκότωσε. Τον βράχο αυτό τον έδειχναν αργότερα στον Ισθμό.Βιβλιογραφία: Ελληνική Μυθολογία- Εκδοτική Αθηνών

Ο Λυκάων ήταν γιος του Άρη και της Πυρήνης, της κόρης του Ίμερου. Ήταν δηλαδή αδελφός του Διομήδη και του Κύκνου. Ο Λυκάονας ήταν βασιλιάς της φυλής των Κρηστώνων στη Μακεδονία. Αυτοί κατοικούσαν σε μια περιοχή που τη λέγανε Ευρώπη, από τον παππού της Πυρήνης, τον Ευρώπα.
Καθώς ο Ηρακλής πήγαινε για τα μήλα των Εσπερίδων συνάντησε τον Λυκάονα στο δάσος Πυρήνη που είχε το όνομα της μητέρας του. Μόλις είδε τον Ηρακλή τον προκάλεσε σε μονομαχία. Ο Ηρακλής δέχτηκε και άρχισαν τον αγώνα. Ο Λυκάονας ήταν δυνατός μαχητής και τον δυσκόλεψε. Στο τέλος όμως κατόρθωσε να τον νικήσει και να τον σκοτώσει.

Στις Φερές της Θεσσαλίας βασίλευε ο Άδμητος, ο γιος του Φέρητα, που είχε γυναίκα την Άλκηστη, κόρη του Πελία. Στο γάμο τους όμως ο Άδμητος ξέχασε να θυσιάσει στην θεά Άρτεμη και γι’ αυτό ήταν προγραμματισμένος να πεθάνει. Ο Απόλλωνας έπεισε τις Μοίρες του Θανάτου να του χαρίσουν τη ζωή. Αυτές δέχτηκαν με τον όρο να πεθάνει κάποιος άλλος στη θέση του. Ούτε ο πατέρας του όμως, ούτε η μητέρα του δέχτηκαν να θυσιαστούν, και την τελευταία στιγμή προσφέρθηκε να θυσιαστεί για τον άντρα της η Άλκηστη, από τη μεγάλη αγάπη και την αφοσίωση που του είχε. Όταν όλα τελείωσαν και στο παλάτι γίνονταν και οι τελευταίες ετοιμασίες ο Άδμητος έδωσε διαταγή να μαυροφορεθούν όλοι στις Φερές και να αρχίσει γενικό πένθος.Τότε έφτασε στην πόλη ο Ηρακλής, να δει το φίλο του τον Άδμητο, πηγαίνοντας στη Θράκη για να πάρει τα άλογα του Διομήδη. Όταν είδε το πένθος ρώτησε τον Άδμητο τι συμβαίνει, αυτός όμως δεν του αποκάλυψε την αλήθεια, λέγοντάς του μόνο πως κηδεύει ένα πολύ δικό του πρόσωπο. Ο Ηρακλής όμως έμαθε από αλλού την αλήθεια και αποφάσισε να φέρει πίσω την Άλκηστη. Ήθελε να την προλάβει όσο ήταν ακόμα στο μνήμα πριν ο Χάρος την πάρει στον Άδη, αλλιώς ήταν αποφασισμένος να κατεβεί στον Κάτω Κόσμο. Έτρεξε γρήγορα στο νεκροταφείο και βρήκε ακόμα εκεί το Χάροντα που ετοιμαζόταν να πάρει την Άλκηστη για τον Κάτω Κόσμο. Αμέσως πάλεψε μαζί του τον νίκησε και έφερε πίσω την Άλκηστη στον Άδμητο.

Πρώτη παραλλαγή του μύθου.

Στην πόλη Ώλενο της Ήλιδας ήταν βασιλιάς ο Δεξαμενός που είχε μια κόρη, την Ιππολύτη. Αυτή την κόρη αποφάσισε να την παντρέψει με το βασιλιά Αζάνα της Αρκαδίας. Στο γλέντι του γάμου κάλεσε και τον Κένταυρο Ευρυτίωνα και τον Ηρακλή που εκείνο τον καιρό ήταν φιλοξενούμενός του. Ο Ευρυτίωνας όμως μέθυσε και άρχισε να συμπεριφέρεται προσβλητικά. Σε μια στιγμή άρπαξε την Ιππολύτη από το πλευρό του Αζάνα. Ο Ηρακλής αμέσως πετάχτηκε επάνω και με μερικά χτυπήματα με το ρόπαλό του σκότωσε τον Κένταυρο και έδωσε τη νύφη στο γαμπρό.

Δεύτερη παραλλαγή του μύθου.

Ο Δεξαμενός είχε μια κόρη, τη Μνησιμάχη,που την ερωτεύτηκε ο Κένταυρος Ευρυτίων και ήθελε να την παντρευτεί. Ούτε η κόρη ούτε ο γαμπρός ήθελαν το γαμπρό, αλλά δεν μπορούσαν και να τα βάλουν μαζί του. Όταν Ηρακλής έφυγε διωγμένος από τον Αυγεία ζήτησε φιλοξενία στο Δεξαμενό. Ο Δεξαμενός βρήκε την ευκαιρία και παρακάλεσε τον Ηρακλή να τον βοηθήσει. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα και ελεθέρωσε το κορίτσι.

Όταν ο Ηρακλής πήγαινε να πιάσει τον Ερυμάνθιο Κάπρο, πέρασε από το βουνό Φολόη στην Αρκαδία. Το βουνό αυτό είχε ονομαστεί έτσι από τον Κένταυρο Φόλο, που ζούσε εκεί. Ο Κένταυρος φιλοξένησε τον Ηρακλή στην σπηλιά του. Πήρε σφαχτάρι, έψησε κομμάτια του και τα πρόσφερε στον Ηρακλή. Από το φαΐ όμως ο Ηρακλής δίψασε και του ζήτησε κρασί. Ο Φόλος του είπε ότι υπήρχε ένα πιθάρι χωμένο στη γη, αλλά φοβόταν να το ανοίξει. Ανήκε σε όλους τους Κενταύρους και δεν επιτρεπόταν να το ανοίξει μόνος του. Μια παλιά ιστορία έλεγε πως κάποτε, στα παλιά χρόνια, ο Διόνυσος είχε δώσει το πιθάρι αυτό σε κάποιο Κένταυρο και του έδωσε την προσταγή, τότε μόνο να το ανοίξει, όταν θα ερχόταν εκεί ο Ηρακλής.Καθώς άνοιξαν το πιθάρι η μυρωδιά εξαπλώθηκε παντού μέχρι που έφτασε στα ρουθούνια των άλλων Κενταύρων, οι οποίοι όρμησαν στη σπηλιά του Φόλου. Ο Φόλος τους φοβήθηκε για αυτό και κρύφτηκε και έτσι ο Ηρακλής τους αντιμετώπισε μόνος του. Δυσκολεύτηκε πολύ γιατί οι Κένταυροι είχαν την αντοχή και τη δύναμη του αλόγου και το λογικό και την πείρα του ανθρώπου. Στο τέλος όμως τα κατάφερε και τους έδιωξε μακριά. Ο Φόλος καθώς έθαβε τους νεκρούς Κενταύρους τράβηξε ένα βέλος από το σώμα ενός Κένταυρου και πληγώθηκε, και καθώς ήταν δηλητηριασμένο πέθανε Όταν Ο Ηρακλής είδε το Φόλο νεκρό τον έθαψε κάτω από το βουνό, που από τότε πήρε το όνομά του και λέγεται Φολόη.

Είσοδος του Άδη:Οι Θεσπρωτοί πιστεύουν πως ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη από την είσοδο που βρισκόταν κοντά στον Αχέροντα ποταμό και την Αχερουσία λίμνη.
Οι άποικο των Μεγαρέων, που είχαν κτίσει την πόλη Ηράκλεια στον Πόντο, διηγούνται πως κοντά στην πόλη τουςήταν η είσοδος από την οποία κατέβηκε ο Ηρακλής στον Κάτω Κόσμο.

Έξοδος του Ηρακλή από τον Άδη:

Οι κάτοικοι της Βοιωτίας λένε ότι ο Ηρακλής ανέβηκε από τον Άδη μέσα από ένα άνοιγμα που βρισκόταν στο βουνό Λαφύστιο, όπου υπήρχε και μια απεικόνιση του Ηρακλή με την επωνυμία “Ηρακλής Χάροψ”
Στην Ερμιόνιδα, πίσω από το ναό της Χθόνιας υπήρχαν τρεις χώροι, που οι ντόπιοι τους ονόμαζαν του Πλούτωνα, του Κλυμένου και τον τρίτο Αχερουσία Λίμνη. Στο χώρο του Κλυμένου έδειχναν ένα χάσμα γης, από το οποίο έλεγαν ότι ανέβασε ο Ηρακλής τον Κέρβερο.

Ερμηνεία του Μύθου

Το κατέβασμα του Ηρακλή στον Άδη είναι η πορεία του προς το θάνατο και ο αγώνας του να τον αντιμετωπίσει και να τον νικήσει για να αλλάξει τη μοίρα του κερδίζοντας την αθανασία.Μια ερμηνεία που μπορούμε να δώσουμε για το μύθο αυτό, σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε, ως μαθητές και μαθήτριες της Ε Δημοτικού, έχει σχέση με το Τροφώνιο Μαντείο του υπήρχε στην πόλης μας.

Η κάθοδος του πιστού στο άδυτο του μαντείου, που συμβολίζει τhν κάθοδο στον Άδη, σκοπό είχε την αναζήτηση της αλήθειας. Μιας αλήθειας που θα του επέτρεπε να ζήσει μια καλύτερη ζωή στη γη αλλά και θα αντιμετόπιζε με το καλύτερο τρόπο την είσοδό του στον Κάτω Κόσμο.

Οι φωτ. δείχνουν τους τόπους εισόδου στον Άδη, κατά τη μυθολογία:
φωτ. 1η: Αχερουσία λίμνη – Ήπειρο
φωτ. 2η :ακρωτήριο Ταίναρο – Πελοπόννησος
φωτ. 3η: Ερμιόνη – Αργολίδας

Βιβλιογραφία: Ελληνική Μυθολογία – Εκδοτική Αθηνών

Ο Κέρβερος ήταν ένα σκυλί με πενήντα κεφάλια. Τα τρία μπροστά του ήταν σκυλίσια και τα άλλα πάνω στη ράχη του ήταν κεφάλια διάφορων ζώων. Η ουρά του κατέληγε στο κεφάλι ενός φαρμακερού φιδιού. Τον Κέρβερο τον είχε γεννήσει η Έχιδνα από τον Τυφώνα και ήταν φύλακας του Άδη. Αυτό το θεριό θέλησε να δει ο Ευρυσθέας και έστειλε τον Ηρακλή να του τον φέρει. Αυτή τη φορά έπρεπε εντελώς μόνος του να επιχειρήσει το ακατόρθωτο, δηλαδή να κατέβει ζωντανός στον Άδη και να ξαναγυρίσει πίσω φέρνοντας δεμένον τον Κέρβερο.Πριν αρχίσει το ταξίδι του ο Ηρακλής πέρασε από την Ελευσίνα και μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια, στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Οι θεοί όπως και τις άλλες φορές έτσι και τώρα του παραστάθηκαν. Ο Δίας, ο πατέρας του, έστειλε την Αθηνά και τον Ερμή να τον συνοδέψουν και να τον βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές του. Πολλές ήταν οι είσοδοι για να μπει κάποιος στον Κάτω Κόσμο. ο Ηρακλής προτίμησε να μπει από την είσοδο που βρισκόταν στο ακρωτήριο Ταίναρο, στην Πελοπόννησο.

Στο ακρωτήριο υπήρχε ναός του Ποσειδώνα και κάτω από τον ναό υπήρχε μια σπηλιά. Σ’ αυτή τη σπηλιά κατέβηκε ο Ηρακλής και έφτασε στη θάλασσα κάτω από τη γη. Στην παραλία περίμενε ο Χάρωνας που με το μικρό πλοιάριο περνούσε τις ψυχές στο βασίλειο των νεκρών. Ο Ηρακλής ζήτησε από το Χάρωνα να τον πάει απέναντι αλλά αυτός αρνήθηκε, τότε ο Ηρακλής άρπαξε το κουπί και απείλησε να τον κτυπήσει. Αυτός αναγκαστικά δέχτηκε και τον πέρασε απέναντι. Όταν τον είδαν οι ψυχές φοβήθηκαν πολύ και σκόρπισαν τρομαγμένες, εκτός από το Μελέαγρο και την αδελφή του τη Γόργη.
Ο Ηρακλής ήθελε να μιλήσει με τους νεκρούς και γι’ αυτό έπρεπε πρώτα να τους αφήσει να πιουν αίμα από σφαγμένο ζώο. Για το σκοπό αυτό πήρε και έσφαξε ένα βόδι από τα βόδια του Άδη που τα έβοσκε ο Μενοίτης. Ο Μενοίτης θύμωσε για την πράξη του Ηρακλή και τον προκάλεσε σε μονομαχία. Ο Ηρακλής τον έπιασε από τη μέση και θα τον αποτελείωνε αν δεν τον παρακαλούσε η Περσεφόνη να του χαρίσει τη ζωή.
Στον Άδη συνάντησε τις ψυχές πολλών γνωστών του και κάποιους τους βοήθησε. Άκουσε το Μελέαγρο να διηγείται την ιστορία του και ο οποίος του είπε να παντρευτεί την αδελφή του, τη Διηάνειρα, όταν θα ανέβαινε στον Απάνω Κόσμο.
Ο Ηρακλής πήγε και συνάντησε τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη και ζήτησε την άδεια να πάρει τον Κέρβερο πάνω στη γη για να τον δει ο Ευρυσθέας.Ο Πλούτωνας έδωσε την άδεια, όμως με έναν όρο: θα έπρεπε να πιάσει τον Κέρβερο μόνο με τα χέρια, χωρίς να χρησιμοποιήσει ασπίδα ή σιδερένιο όπλο. Γι’ αυτό ο Ηρακλής άφησε τα όπλα και φόρεσε μόνο τη λεοντή του. Όταν τελικά βρήκε τον Κέρβερο τον έπιασε με τα γυμνά του χέρια από το λαιμό, τον έδεσε γερά, ενώ η φιδίσια ουρά του τού είχε δώσει αρκετές δαγκωνιές. Πήρε ο Ηρακλής τον Κέρβερο και κίνησε για τον Απάνω Κόσμο. Αλλά ο Πλούτωνας δεν κράτησε τη συμφωνία του και δεν το άφηνε να φύγει. Ο Ηρακλής θύμωσε τράβηξε μια σαϊτιά και πλήγωσε τον Πλούτωνα. Αυτός φοβήθηκε και του έδωσε την άδεια να φύγει. Η Αθηνά τον βοήθησε να περάσει το ποτάμι της Στυγός, έτσι έφτασε στην έξοδο του Κάτω Κόσμου, που βρισκόταν στην Τροιζήνα, από όπου ανέβηκε στη γη.

Όταν ανέβηκε επάνω ο Κέρβερος θαμπώθηκε από το φως του ήλιου, γιατί ζούσε πάντα στα σκοτάδια, με αποτέλεσμα από το στόμα του να βγαίνει χολή, που όπου έσταζε φύτρωνε ένα δηλητηριώδες φυτό, το ακόνιτο. Από όπου περνούσε ο Ηρακλής μέχρι να φτάσει στις Μυκήνες ο Κέρβερος σκορπούσε τον τρόμο στους ανθρώπους που τον έβλεπαν. Όταν τον είδε ο Ευρυσθέας από το φόβο του μπήκε και κρύφτηκε στο χάλκινο πιθάρι του.
Αφού τον είδε ο Ευρυσθέας ο Ηρακλής τον επέστρεψε στον Άδη όπως το είχε υποσχεθεί στον Πλούτωνα.