“Εκείνη τη μέρα, εμφανίστηκε ένα παράξενο ζώο. Ήταν βρόμικο κι έδειχνε κουρασμένο, λυπημένο και φοβισμένο. Έσερνε μια μεγάλη βαλίτσα…»

Όταν τα ζώα ρωτούν τι είναι μέσα, ο ξένος δίνει μια λίστα που θα προκαλέσει αμφιβολίες. Λέει ότι υπάρχει ένα σπασμένο φλιτζάνι τσαγιού, ένα τραπέζι και καρέκλα, και μια καλύβα στην πλαγιά του βουνού. Και καθώς είναι κουρασμένος από το ταξίδι του, κοιμάται.

Μα οι ντόπιοι, πολλοί από τους οποίους έχουν τη συνήθεια της καχυποψίας, της δυσπιστίας και της ξενοφοβίας, ζάρωσαν στο “ψέμα”. Η βαλίτσα είναι πολύ μεγάλη για να έχει μόνο ένα φλιτζάνι αλλά αποκλείεται να έχει και όλα τα υπόλοιπα.“Λοιπόν, εγώ δεν τον εμπιστεύομαι. Πώς είμαστε σίγουροι ότι μας λέει την αλήθεια; Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μάθουμε…”

Όταν βλέπουν τι είναι μέσα, αμφισβητούν τη συμπεριφορά τους, αναρωτιούνται «και τώρα τι θα σκεφτεί για μας;» και σκέφτονται τι πρέπει να κάνουν για να καλωσορίσουν τον εξαντλημένο ξένο, στο όνειρο του οποίου ξεπροβάλλει το παρελθόν του πρόσφυγα, η ζωή του στον παλιό τόπο και το ταξίδι του στη νέα γη. Μέσα από την αμφισβήτηση ανακαλύπτουν έναν εντελώς νέο τρόπο να σκεφτούν τη νέα άφιξη.

«Η Βαλίτσα» του Chris Naylor-Ballesteros (εκδ. Διόπτρα) είναι ένα βιβλίο για ενσυναίσθηση και συμπόνια, ανεκτικότητα και κατανόηση του διπλανού μας σε μία περίοδο που πολύ εύκολα μετατρεπόμαστε σε καχύποπτους και επιθετικούς κριτές. Είναι ένα βιβλίο για την ευγένεια σε μία εποχή που η αγένεια κυριαρχεί.

Η απλότητα και λιτότητα τόσο του κειμένου όσο και της εικονογράφησης μιλούν κατευθείαν στα παιδιά, τα οποία αντιλαμβάνονται αμέσως την κατάσταση χωρίς να τους δίνονται περιττές πληροφορίες. Δε χρειάζεται να καταλάβουν αμέσως από πού έρχεται ο ‘ξένος’ ή γιατί είναι τόσο κουρασμένος.  Δίνουν εύκολα την απάντηση στην ερώτηση που διαφαίνεται «Πώς επιλέγουμε να ‘χαιρετίσουμε’ τον εξαντλημένο ξένο; Με εχθρότητα & υποψία ή με ένα φλιτζάνι τσάι και φιλία;»

Μια ιστορία γεμάτη ελπίδα και καλοσύνη, αγάπη και τρυφερότητα για όλα τα πλάσματα που έχουν την ανάγκη μας…