Πρόσφατα σχόλια

visitors – επισκέπτες

Flag Counter

“Των λέξεων η μνήμη” & “Το πανηγύρι της γραφής” Tου Βασίλη Γεργατσούλη

21 Μαΐου 2024 από και με ετικέτα , ,

Δυο ποιήματά μου δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό Fractal, τεύχος 173 (21/05/2024). Ευχαριστώ πολύ τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού για την τιμή που μου κάνουν, καθώς στο περιοδικό τους φιλοξενούν συχνά κείμενά μου. Διαβάστε τα στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

Δυο ποιήματα: “Των λέξεων η μνήμη” & “Το πανηγύρι της γραφής”

Των λέξεων η μνήμη

 

Κάθε φορά που γράφω ένα ποίημα

σκοντάφτω σταθερά στων λέξεων τη μνήμη.

Τι με κοιτάς περίεργα; Δεν ξέρεις

πως κάθε λέξη κουβαλά βαριά φορτία,

τα αγκωνάρια της προϊστορίας της;

Θαρρείς πως είναι η οπτική ενός τρελού,

μα εγώ συνήθισα να ψηλαφίζω τα σημάδια

που άφησαν στο σώμα τους

τα τόσα χείλη που τις πρόφεραν

που χάρηκαν με αυτές, που γέλασαν

πόνεσαν, έκλαψαν, ταξίδεψαν…

Δεν ξέρω πως απόκτησα το χάρισμα,

όμως μπορώ και διακρίνω

νοήματα και ερμηνείες που φορτώθηκαν

σε ένα ατέλειωτο ταξίδι πάρε–δώσε,

από τα χείλη στην ψυχή και πάλι πίσω.

Νιώθω και βλέπω ακόμα στα κορμιά τους

τις χαρακιές, τους μώλωπες και τις ουλές

απ’ τους βασανισμούς που τόσοι αδαείς

αλλά και τόσοι φαμφαρόνοι ποιητές τις πέρασαν.

Γι’ αυτό κάθε φορά που γράφω ένα ποίημα

σκοντάφτει η πένα μου –όλο το είναι μου σκοντάφτει–

στων λέξεων τη μνήμη

και τις ακούω τακτικά να μου ζητούν

–καθόλου παρακαλετά, μα με αξιοπρέπεια–

να τις αγγίζω απαλά και τρυφερά, καθώς τους πρέπει

με σεβασμό και με λεπτότητα, που τους αξίζει.

 

 

Το πανηγύρι της γραφής

 

Ρωτάς

πού βρίσκω όρεξη και γράφω.

 

Είναι που μέσα μου χαράχτηκαν

παλαιικά «λόγια φτερωτά»

του Ομήρου και του Ησιόδου.

Είναι που εκεί

στον φράχτη της ψυχής μου κούρνιασαν

άλλα «φτερωτά»…

θρύλοι και παραμύθια των γιαγιάδων

που άγραφα αιώνες τρύπωναν

στ’ αφτιά και στις καρδιές παιδιών.

Είμαι κι εγώ αιώνια παιδί

και τα λαχτάρησα.

 

Είναι που στις αποσκευές μου

χρόνια τώρα κουβαλώ

τα εύθυμα τραγούδια του νερού των ρυακιών

κάτω από θεόρατα πλατάνια.

Εκείνα τα τραγούδια

που ξεστομίζει το νερό

την ώρα που παλεύει υπομονετικά

τις πεισματάρες ποταμόπετρες να ημερέψει

και να λαξέψει πάνω στ’ άγριο δέρμα τους

χίλιες νερένιες διάφανες μορφές

και αγκομαχά στη θάλασσα να βγει.

 

Είναι που ακούω μες στα αφτιά μου

τώρα ακόμα

των παιδικών μου χρόνων τα τζιτζίκια

όλο τον κόσμο να χαλούν

και να μου φανερώνουν

με το ατέλειωτο κζι-κζι τους

τ’ άρρητα μυστικά τ’ αέναου καλοκαιριού.

 

Είναι που νιώθω ακόμα

στην άκρη εκεί της γλώσσας μου, το αλάτι

απ’ της Αχάτας τ’ άπατα νερά

με την αλμύρα του να μου αποκαλύπτει

τερτίπια χταποδιών

τραγούδια φώκιας.

Να μου θυμίζει τους κοφτούς μονόλογους

που απαγγέλλει ο άνεμος ανεβασμένος

πάνω στου κύματος τη ράχη την παλλόμενη.

Κι άλλοτε πάλι να μου φανερώνει

του βυθού ήρεμους διαλογισμούς

ώρα μεσημεριού που νανουρίζονται τα ψάρια

και ησυχάζουν.

 

Είναι και τα όνειρά μου, που φορούν ακόμα

το ίδιο κοντό παντελονάκι

των παιδικών τους χρόνων

και φέρνουν δέκα βόλτες το χωριό με τα κυλίντρια τους

θορυβώδη, ακάματα και γελαστά

μες στο καταμεσήμερο που όλοι κοιμούνται.

Ας τα μαλώνει η γειτονιά,

αυτά δε σκιάζονται.

Και τρέχουν, όλο τρέχουν

και αρνούνται να γεράσουνε μαζί μου.

 

Είναι που μια φωνή

–ποιου στόματος δεν ξέρω–

με προστάζει

να βάλω στο χαρτί όλα τούτα

να τα κληροδοτήσω σ’ άλλους

για να μη χαθούν.

Για να κρατήσει αιώνια το πανηγύρι της γραφής.

 

Αυτά όλα με κρατάνε σε επαγρύπνηση

και γράφω.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *