Ένα άρθρο του Παναγιώτη Νταβέλου
Φέτος το καλοκαίρι, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεψαν, ύστερα από την αναβολή τους το 2020 και μας χάρισαν ξανά μοναδικές στιγμές αθλητισμού, ενώ το Πεκίνο είναι έτοιμο να υποδεχθεί τους 23ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στις 4 Φεβρουαρίου του 2022. Όλο αυτό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, σε αυτό το ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ θερινών και χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, κίνησε το ενδιαφέρον μου και θέλησα να κάνω μία πιο γενική αναζήτηση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και η Ολυμπιάδα που κυριολεκτικά με καθήλωσε μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου και που με οδήγησε σε μία όλο και πιο λεπτομερή αναζήτηση στοιχείων για αυτή, ήταν η Ολυμπιάδα του 2004, τότε που οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεψαν… σπίτι τους. Τα όσα διάβασα, με μάγεψαν και με έκαναν να θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αυτή την ομολογουμένως γεμάτη εκπλήξεις και συγκίνηση Ολυμπιάδα!
Ημέρα Παρασκευή, 13 του Αυγούστου, έτος 2004. Μία ημερομηνία σταθμός για τον παγκόσμιο αθλητισμό καθώς και για την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Ας κάνουμε όμως μία μικρή αναδρομή στο παρελθόν, λίγα χρόνια πριν, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1997, όταν ο τέως πρόεδρος της Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπής, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, άνοιξε τον φάκελο και ανακοίνωσε πως «Η πόλη που θα έχει την τιμή και την ευθύνη να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του έτους 2004, είναι η ΑΘΗΝΑ». Ύστερα από αυτή την ανακοίνωση, πλήθος κόσμου πανηγύρισε αυτή την νίκη, της επιστροφής των Ολυμπιακών Αγώνων στην ΄χώρα ’ όπου γεννήθηκαν, στην Ελλάδα.
Οι εργασίες για τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων ξεκίνησαν ευθύς αμέσως και ύστερα από επτά χρόνια, η φαντασμαγορική τελετή έναρξης, όπου η οποία άφησε την δική της ιστορία, έλαβε τόπο χώρα στο ανακαινισμένο και υπερσύγχρονο Ο.Α.Κ.Α..
Ώρα 20:45. Οι 70.000 θεατές, έχουν ήδη προσέλθει, και αρχίζει μία αντίστροφη μέτρηση διάρκειας εικοσιοκτώ δευτερολέπτων, όσοι και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που προηγήθηκαν του 2004. Η τελετή έναρξης, έχει ήδη ξεκινήσει και οι τυμπανιστές έχουν κατακλύσει ολόκληρο το Ολυμπιακό Στάδιο, όπου απόλυτα συγχρονισμένοι σαγηνεύουν την ατμόσφαιρα με το Ζεϊμπέκικο της Ολυμπιάδας, του Σταύρου Ξαρχάκου, και κυριολεκτικά το άρωμα Ελλάδας περιβάλλει και ενώνει όλους τους θεατές, όλων των εθνικοτήτων. Ύστερα, έρχεται η μεγάλη στιγμή, η στιγμή όπου οι πέντε Ολυμπιακοί κύκλοι, πήραν φωτιά μέσα από το νερό, και όλοι οι θεατές απαθανάτισαν αυτή τη ομολογουμένως μαγική στιγμή της τελετής έναρξης. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή… Στη συνέχεια, την θάλασσα διέσχισε ένα ολόλευκο καραβάκι με τον επιβαίνοντα του, ένα μικρό αγοράκι, να χαιρετάει και να καλωσορίζει τους πάντες, κουνώντας την γαλανόλευκη σημαία. Ακολούθησε ένας Κένταυρος, ο οποίος πέταξε το φωτεινό του ακόντιο, με το οποίο ξεπρόβαλε από το νερό, ένα κυριολεκτικά τεραστίων διαστάσεων άγαλμα, βασισμένο στην Κυκλαδική Εποχή. Μόλις το άγαλμα ανασύρθηκε από το νερό, έσπασε σε πολλά μικρά κομμάτια τα οποία κατέκλυσαν ολάκερο τον ορφανό του Ο.Α.Κ.Α.. Ευθύς αμέσως, μία παρέλαση η οποία απεικόνιζε με όσο πιο ρεαλιστικό τρόπο γίνεται, την εξέλιξη της Ελληνικής Ιστορίας από τον Κυκλαδικό και τον Μινωικό πολιτισμό μέχρι το σήμερα, και πιο συγκεκριμένα σε μία έγκυο μητέρα, η οποία στην κοιλιά της κατέχει το φως.
Χωρίς να μακρηγορώ, συνεχίζοντας αναφέροντας την παρέλαση των αθλητών που ακολούθησε με περίπου 10.500 αθλητές, μαζί με 5.500 προπονητές και συνοδούς από 201 χώρες, υπό τους μουσικούς ήχους του DJ Tiesto, του διασημότερου DJ στον κόσμο. Αφού ολοκληρώθηκε η παρέλαση, όλοι οι αθλητές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Ολυμπιακού σταδίου, οπού κυριολεκτικά αντί για την θάλασσα που υπήρχε στην έναρξη της τελετής, πλέον μία λαοθάλασσα την είχε αντικαταστήσει. Τότε ήταν η στιγμή όπου η Ισλανδικής καταγωγής τραγουδίστρια Björk ερμήνευσε το τραγούδι «Oceania», και το τεραστίων διαστάσεων φόρεμα της κάλυψε όλους τους αθλητές, συμβολίζοντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο οι Ολυμπιακοί Αγώνες καθώς και η μουσική ενώνουν όλους τους λαούς μεταξύ τους… Ύστερα, η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, μαζί με τον τέως πρόεδρο της ΔΟΕ, Ζάκ Ρόγκ απήγγειλαν τους λόγους τους, και αφού ακούστηκε ο Ολυμπιακός Ύμνος, η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Το ρολόι έδειχνε 12:06, όταν αφού είχε προηγηθεί η άφιξη της Ολυμπιακής Φλόγας στο στάδιο, ο Νίκος Κακλαμανάκης άναψε το βωμό και εκείνος υψώθηκε ξανά προς τον ουρανό, απ’ όπου έμελλε να φωτίσει την Αθήνα και ολόκληρη τη Γη τις επόμενες 16 ημέρες. Αφότου, άναψε η φλόγα, μία καταιγίδα από πυροτεχνήματα κάλυψε το Ο.Α.Κ.Α., και έκανε τον νυχτερινό ουρανό της Αθήνας πιο φωτεινό.
Αυτή ήταν μία σύντομη προσέγγιση της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, της χρονιάς, που η Ελλάδα ταξίδεψε σε ολόκληρη την υφήλιο και της χρονιάς που οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεψαν… σπίτι τους. Θα υπάρξουν μελλοντικές αναρτήσεις που θα συμπληρώσουν την τεράστια αυτή πτυχή της σύγχρονης αθλητικής ιστορίας της Ελλάδας, αλλά επειδή μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, θα σας πρότεινα να ψάξετε και να παρακολουθήσετε στο διαδίκτυο ολόκληρη την Ολυμπιάδα!
