Στο μάθημα για τον Ζακχαίο, δοκιμάσαμε κάτι διαφορετικό.

Ζήτησα από τα παιδιά να γράψουν σε μικρά χαρτάκια (post-it)μια φράση για  κάποιον φίλο ή συγγενή τους που αδίκησαν ή στεναχώρησαν
Όχι “σωστές απαντήσεις” — αλλά ό,τι ένιωθαν.

Στη συνέχεια, τα κολλήσαμε σε ένα μεγάλο αερόστατο στον πίνακα που έγραφε:

Οι μετανοημένες καρδιές  «ανεβαίνουν σε νέα ύψη».

Δεν ήταν εύκολο. Στην αρχή υπήρξε σιωπή.Ίσως γιατί η συγχώρεση δεν είναι απλώς μια λέξη — είναι κάτι που αγγίζει προσωπικά τον καθένα.

Σιγά σιγά όμως, άρχισαν να γράφουν:

«Συγγνώμη που σε πλήγωσα χωρίς να το σκεφτώ»
«Μου λείπεις, θέλω να τα ξαναβρούμε»
«Δεν έπρεπε να σου μιλήσω έτσι»
«Θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος φίλος»
«Συγγνώμη που δεν σε άκουσα»

Και κάπως έτσι, το μάθημα του Ζακχαίου απέκτησε άλλο νόημα.
Δεν έμεινε στην ιστορία ενός ανθρώπου που άλλαξε,
αλλά έγινε μια μικρή προσπάθεια αλλαγής εδώ, μέσα στην τάξη.

Ίσως τελικά η συγχώρεση να ξεκινά από κάτι πολύ απλό:
μια λέξη που βρίσκει το θάρρος να ειπωθεί.