ΚΥΡΜΑΝΙΔΟΥ ΕΛΛΗ
[Recueil. Personnalités des arts et des lettres] : vue 22 – F. 8v. Victor Noir (Appert phot.);
Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στο Παρίσι, όπου άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε ρεπουμπλικανικές εφημερίδες που αντιτίθεντο στο καθεστώς του Ναπολέοντα Γ΄. Εκεί ανέπτυξε τις γραπτές του ικανότητες, ασχολήθηκε με πολιτικά άρθρα και απέκτησε φήμη ως μαχητικός και θαρραλέος ρεπόρτερ.
Η καριέρα του διακόπηκε πρόωρα όταν, σε ηλικία μόλις 22 ετών, δολοφονήθηκε το 1870. Παρότι δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει σπουδές ή να αφήσει μεγάλο συγγραφικό έργο, ο θάνατός του τον κατέστησε ιστορικό σύμβολο του αγώνα για ελευθερία του Τύπου στη Γαλλία. Έγινε γνωστός όχι τόσο για το έργο του, όσο για τον βίαιο θάνατό του: σκοτώθηκε από τον πρίγκιπα Πιερ Βοναπάρτη, ξάδελφο του Ναπολέοντα Γ΄, κατά τη διάρκεια πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ο θάνατός του προκάλεσε μεγάλη λαϊκή οργή και τον μετέτρεψε σε σύμβολο αντίστασης κατά του καθεστώτος.
O τάφος
Ο τάφος του Victor Noir βρίσκεται στο νεκροταφείο Père Lachaise στο Παρίσι, ένα από τα πιο γνωστά νεκροταφεία της πόλης. Στο τμήμα 92, Avenue Transversale 2. Αρχικά είχε ταφεί αλλού, όμως αργότερα αποφασίστηκε η μεταφορά των λειψάνων του στο Père Lachaise, ώστε να τιμηθεί ως δημόσιο και πολιτικό σύμβολο.
Το ταφικό μνημείο κατασκευάστηκε το 1891 από τον σημαντικό Γάλλο γλύπτη Jules Dalou, γνωστό για τα ρεαλιστικά και κοινωνικά φορτισμένα έργα του. Το άγαλμα είναι μπρούντζινο και απεικονίζει τον Victor Noir ξαπλωμένο στο έδαφος, όπως λέγεται ότι βρέθηκε μετά τη δολοφονία του. Κρατά το καπέλο του, ενώ το σώμα του αποδίδεται με έντονο ρεαλισμό.
Η δημιουργία του τάφου έγινε με πρωτοβουλία του λαού και δημοκρατικών κύκλων, ως φόρος τιμής σε έναν νέο δημοσιογράφο που δολοφονήθηκε άδικα και εξελίχθηκε σε σύμβολο ελευθερίας του Τύπου και αντίστασης στην εξουσία. Με τα χρόνια, ο τάφος απέκτησε και λαϊκή–μυθική σημασία, γεγονός που τον έκανε έναν από τους πιο επισκέψιμους στο Père Lachaise.
Ο τάφος του Victor Noir στο Père Lachaise συνδέθηκε με μια λαϊκή δοξασία που εμφανίστηκε κυρίως τον 20ό αιώνα. Επειδή το μπρούντζινο άγαλμα τον απεικονίζει πολύ ρεαλιστικά, με έντονα ανδρικά χαρακτηριστικά, άρχισε να διαδίδεται η πίστη ότι όποια γυναίκα φιλούσε τα χείλη του αγάλματος ή άγγιζε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, θα αποκτούσε τύχη στον έρωτα, θα έβρισκε σύντροφο ή ακόμη και γονιμότητα.
Με τα χρόνια, χιλιάδες επισκέπτες ακολούθησαν αυτό το έθιμο, αφήνοντας λουλούδια, σημειώματα και φιλιά. Τα σημεία που αγγίζονταν περισσότερο έγιναν εμφανώς γυαλισμένα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο άγαλμα. Παρότι δεν έχει καμία ιστορική ή επιστημονική βάση, ο μύθος διατηρήθηκε και έκανε τον τάφο έναν από τους πιο διάσημους και «μυστηριώδεις» του Père Lachaise.
Σήμερα, ο τάφος παραμένει σύμβολο λαϊκής παράδοσης, έρωτα και μύθου, πέρα από την αρχική πολιτική σημασία του Victor Noir.