Lego EV3: Eντολή Move Steering Block

Παράλληλη πιλοτική κατηγορία για αρχάριες ομάδες Γυμνασίου: «Πρωτέας»

Ο διαγωνισμός αυτός απευθύνεται αποκλειστικά σε μαθητές και προπονητές που δεν έχουν συμμετάσχει στο παρελθόν σε διαγωνισμούς του WRO Hellas. Θα αποτελεί μία απλούστερη εκδοχή παλαιότερων Πανελλήνιων Διαγωνισμών και των δοκιμασιών τους.

Ο φετινός διαγωνισμός βασίζεται στην δοκιμασία του προηγούμενου Πανελλήνιου Διαγωνισμού με τίτλο «Βυζαντινή Αυτοκρατορία και Επικοινωνίες (Φρυκτωρίες)». Πηγή έμπνευσης της δοκιμασίας είναι οι επικοινωνίες κατά τη Βυζαντινή περίοδο και παρουσιάζει την «περιπετειώδη» πορεία των αγγελιοφόρων που διέσχιζαν την αχανή Βυζαντινή Αυτοκρατορία με ταχύτητα. Ο αγγελιαφόρος ξεκινά από την Ιερουσαλήμ και περνά από τέσσερις πόλεις (Δορύλαιο, Χαλκηδόνα, Κίο και Καισάρεια) μεταφέροντας μεταξύ τους μηνύματα ενώ ολοκληρώνει τελικά την πορεία του στην Κωνσταντινούπολη. Η δοκιμασία στηρίζεται πάνω στη μεταφορά μηνυμάτων όπως ήταν διαδεδομένη την Βυζαντινή περίοδο πάνω σε ένα «δρόμο» της αυτοκρατορίας που ένωνε τις παραπάνω πόλεις. Τα ρομπότ πρέπει να ακολουθήσουν τη διαδρομή που ακολουθούσαν τα μηνύματα όσες περισσότερες φορές προλάβουν στον χρόνο που τους δίνεται και να καταλήξουν στην περιοχή του τερματισμού, την Κωνσταντινούπολη.

*** Όταν η κατηγορία Πρωτέας δημιουργήθηκε στο μυαλό μας είχαμε καινούργιες ομάδες που θα συμμετείχαν για πρώτη φορά στο διαγωνισμό. Φαίνεται όμως ότι πολλές ομάδες και προπονητές έδειξαν έντονο ενδιαφέρον να συμμετέχουν στη συγκεκριμένη κατηγορία, οπότε η οργανωτική επιτροπή αποφάσισε να άρει τον αποκλεισμό και να επιτρέψει και σε παλαιότερες ομάδες και προπονητές να συμμετέχουν.

Πλέον ο Πρωτέας δεν αποτελεί μια κατηγορία αποκλειστικά για νέες ομάδες αλλά μια κατηγορία που θα λειτουργεί σε πολύ γρήγορους ρυθμούς. Αν στην ομάδα σας ταιριάζει περισσότερο το ύφος του Πρωτέα μπορείτε πλέον να συμμετέχετε.

Καλή επιτυχία!

Οι Ηλίθιοι’ του Νηλ Σάϊμον, θεατρική παράσταση του 3ου Γυμνασίου Κορίνθου’.

Στις 20 & 21 Μαρτίου 2014στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου και ώρα 8.οο μ.μ., η θεατρική ομάδα του σχολείου μας με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Αυλωνίτη Ελένη,  στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος που υλοποιούν τη φετινή χρονιά, θα παρουσιάσουν τη θεατρική παράσταση με τίτλο: ‘Οι Ηλίθιοι’ του Νηλ Σάϊμον.

╬θ╬╣ ╬╖╬╗╬ψ╬╕╬╣╬┐╬╣ (╬Σ╧Η╬ψ╧Δ╬▒)

Οδυσσέας Ελύτης: 18 χρόνια χωρίς τον ποιητή του Αιγαίου

Αφιέρωμα

Επιμέλεια: Ράνια Παπαδοπούλου

Είναι βράδυ. Το γραφείο στην οδό Σκουφά είναι για ακόμα μία νύχτα φωτισμένο. Ο ποιητής είναι ήδη εκεί και προσπαθεί να δώσει συνέχεια στο στίχο του. Γράφει για την Ελλάδα, τη θάλασσα, την αγάπη, πάντα με αισιοδοξία. Αυτά είναι και τα βασικά θέματα της ποίησής του.

http://cosmo.gr/articles/pop_culture/Vivlia/afieromata-vivlia/article1994273.ece/BINARY/w540/ELYTHS+VITTI.jpg

 

Γεννημένος το 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, κατά κόσμο Οδυσσέας Ελύτης, αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της γενιάς του 1930, με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα ( Κρατικό Βραβείο ποίησης,1960) αλλά και στο εξωτερικό (Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1979), ενώ παράλληλα συνδέθηκε με πάρα πολλές εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γιώργος Σεφέρης κά. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου το 1996.

Η πρώτη του εμφάνιση στην ελληνική ποίηση, έγινε το 1935 όταν ο Γιώργος Σεφέρης και ο Γιώργος Κατσίμπαλης, εκδότες των Νέων Γραμμάτων, τον πίεσαν να δημοσιεύσει τα πρώτα του ποιήματα. Δεν ήθελε να υπογράφει με το κανονικό του όνομα και επέλεξε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Οδυσσέας Ελύτης». Όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος «οι λέξεις από «Ελ» μου ασκούσαν μία μαγεία. Είτε διότι ήταν η Ελλάδα, είτε η ελπίδα, είτε μια Ελένη που ίσως ήμουν τότε ερωτευμένος, είτε η ελευθερία, σκέφτηκα να το αρχίσω έτσι. Κατόπιν ήταν το γράμμα ύψιλον, που για εμένα είναι το πιο ελληνικό γράμμα. Άλλωστε οι Γάλλοι για να το λένε ι γκρεκ, θα πει ότι είναι το ελληνικό. Και έβαλα μετά το Ελ το ύψιλον. Δε χρειαζόταν λοιπόν, παρά να βάλω μία κατάληξη που να ήταν και λίγο αρχαιοπρεπής –ίτης. Και έτσι ενώ έψαχνα στην αρχή να βάλω κάτι μεταξύ του Ελ- και του –της, έβαλα το ύψιλον και βγήκε το Ελύτης.».

http://astrosparalio.gr/uploads/elitis_odisseas.jpg

 

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν ιδιαίτερα δημιουργικά για τον ποιητή. Το 1936, ο Ελύτης συμμετείχε στην Α΄ Διεθνή Υπερρεαλιστική Έκθεση των Αθηνών, παρουσιάζοντας ζωγραφικούς πίνακες σχεδιασμένους με την τεχνική του κολλάζ, ενώ το 1937 πραγματοποίησε τη στρατιωτική του θητεία στην Κέρκυρα και πιο συγκεκριμένα στη Σχολή Έφεδρων Αξιωματικών, έχοντας συνεχή επικοινωνία με το Νίκο Γκάτσο και το Γιώργο Σεφέρη. Τρία χρόνια αργότερα η εκτύπωση της πρώτης προσωπικής του ποιητικής συλλογής «Προσανατολισμοί» είναι γεγονός.

Κατά τη διάρκεια της μάχης στο Αλβανικό Μέτωπο, ο Ελύτης κατατάχθηκε στην Διοίκηση του Στρατηγείου Α΄ Σώματος Στρατού ως ανθυπολοχαγός, ενώ λίγο καιρό αργότερα θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο Ιωαννίνων με σοβαρό κρούσμα κοιλιακού τύφου. Το 1943 θα εκδώσει την ποιητική συλλογή «Ήλιος ο Πρώτος».

http://1.bp.blogspot.com/-YB17HhfXVh8/UW0OrznXEzI/AAAAAAAAG_M/fLtlgb7y_cw/s1600/Odysseas-Elytis-1_600_375_-1520156786.jpg

 

Το συγγραφικό του έργο για εκείνη την περίοδο συμπληρώνεται με το δοκίμιο «Τα κορίτσια» (Νέα Γράμματα 1944) και τις μεταφράσεις των ποιημάτων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Τετράδιο, 1945). Πολλοί θα σπεύσουν να κατηγορήσουν τον Ελύτη για την έντονη αισιοδοξία των ποιημάτων του. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι παράμενε ασυγκίνητος στη θέα των κοινωνικοπολιτικών δρώμενων. Απόδειξη η ποιητική συλλογή «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», για τους πολεμιστές στο Αλβανικό μέτωπο, αλλά ίσως και για τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη, που συμμετείχε στον πόλεμο και πέθανε λόγω σοβαρού τραυματισμού.

Tώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει.

Tώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα

Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα λουλούδια επάνω της·

Mες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν

(«Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο

για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», 1945)

Το 1948, ο ποιητής θα βρεθεί στο Παρίσι για να σπουδάσει Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Association Internationale des Critiques d’Art. Εκεί θα γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών όπως ο Καμύ, ο Ελυάρ, ο Μπρετόν, Πικάσο κ.ά.

Τα χρόνια που ακολουθούν ο Οδυσσέας Ελύτης θα σωπάσει και δε θα εκδώσει για πάνω από 10 χρόνια κάποια ποιητική συλλογή, για να επανέλθει το 1959 με το «Άξιον Εστί», το οποίο θα εκδοθεί το 1960, για το οποίο του απονεμήθηκε το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Την ίδια περίοδο θα εκδοθούν οι «Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό», αφιερωμένες στην Τζίνα Πολίτη. Ιδιαίτερα σημαντική χρονιά για τον ποιητή, θα αποτελέσει το 1964, χρόνια έναρξης της ηχογράφησης της ποιητικής συλλογής «Άξιον Εστί» σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Ένα χρόνο αργότερα, ο Ελύτης θα τιμηθεί από το Βασιλιά Κωνσταντίνο με το παράσημο του Ταξίαρχου του Φοίνικα και θα ολοκληρώσει τη συγγραφή των δοκιμίων «Ανοιχτά χαρτιά». Στην εν λόγω συλλογή δοκιμίων, ο Ελύτης αφιερώνει ένα κεφάλαιο για την ποιητική του Ανδρέα Κάλβου.

Κατά την περίοδο της Δικτατορίας του 1967, ο Ελύτης θα ασχοληθεί με το κολάζ και τη ζωγραφική. Μπορεί να μην εξέφραζε ποτέ τις πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά πάντα φρόντιζε να είναι ενήμερος για τα δρώμενα, όπως επισημαίνει και η κυρία Ιουλίτα Ηλιοπούλου, ποιήτρια και τελευταία σύντροφος του ποιητή. Η στάση, όμως που Ελύτη αποδείκνυε την εναντίωσή του στο καθεστώς. Μάλιστα αρνήθηκε να παραλάβει το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας, που είχαν θεσπίσει οι ίδιοι οι δικτάτορες, ενώ παράλληλα, επέλεξε να «αυτοεξοριστεί» στη Γαλλία το 1969, όπως και άλλοι σπουδαίοι άνθρωποι, όπως ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης και ο τραγουδιστής Αντώνης Καλογιάννης.

http://logomnimon.files.wordpress.com/2010/01/elytis16.jpg

 

Το 1971 θα εκδοθούν τρεις ποιητικές συλλογές του ποιητή «Το Φωτόδεντρο και η δεκάτη τέταρτη ομορφιά», το οποίο ξεκίνησε να γράφει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία (1969), «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας», στην οποία  περιλαμβάνεται το ποίημα «Το κορίτσι», που διδάσκεται στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού. Το ποίημα μελοποιήθηκε από το Δημήτριο Λάγιο και πλαισιώνεται από τη μοναδική φωνή της Ελένης Βιτάλη. Μέσα σε μία περίοδο γεμάτη κακουχίες για τον ελληνικό λαό, ο Ελύτης θα μεταδώσει την αισιοδοξία που απουσιάζει από την κοινωνία της εποχής.

 

Τρίτη ποιητική συλλογή που θα κυκλοφορήσει τον ίδιο χρόνο, το ερωτικό «Μονόγραμμα», ένας ύμνος στην αγάπη.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν οι συλλογές:

Τα Ρω του Έρωτα (1972)

Τα Ετεροθαλή (1974)

Μαρία Νεφέλη (1978)

Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας(1982)

Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (1984)

Ο μικρός ναυτίλος(1985)

Ιουλίου Λόγος (1991)

Τα ελεγεία της Οξώπετρας(1991)

Η ποδηλάτισσα(1991)

Δυτικά της λύπης (1995)

Εκ του πλησίον (1998, μεταθανάτια έκδοση)

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας

http://www.thinkfree.gr/wp-content/uploads/2012/10/elytis2.jpg

 

Το 1979, η Σουηδική Ακαδημία επιλέγει να βραβεύσει τον Οδυσσέα Ελύτη «Για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία.

Στη στήλη Λέσχη Αθανάτων της Εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», τριάντα χρόνια μετά θα δημοσιευτεί μία άγνωστη ιστορία από τη βραδιά, που ο ποιητής έμαθε πως κέρδισε το βραβείο Νόμπελ. Ο γνωστός σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος, αναφέρει πως ο Ελύτης υποψιαζόταν τι θα συμβεί και ήταν ανήσυχος. Ήταν ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι του ποιητή στην οδό Σκουφά. Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο. Το σηκώνει ο Δ.Φωτόπουλος και λίγο αργότερα, ανακοινώνει στον ποιητή τη βράβευσή του. Ο Οδυσσέας Ελύτης απάντησε: «Μπράβο, πολύ ωραία», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Φωτόπουλος. Λίγο αργότερα ο ποιητής δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από την Προεδρία της Κυβέρνησης, που είχε ειδοποιηθεί από την πρεσβεία, ενώ παράλληλα άρχισαν να εμφανίζονται και οι δημοσιογράφοι. Ο Ελύτης μόλις τους είδε ξαφνιάστηκε και ένιωθε αμήχανα μιας και πάντα ήταν αρκετά διακριτικός. Έπειτα, το ίδιο βράδυ ο ποιητής πήγε στο σπίτι του γνωστού σκηνογράφου και του ανέφερε ότι τρελάθηκε από τους δημοσιογράφους και τους ζήτησε ευγενικά να φύγουν. Οι δύο φίλοι κάθισαν στη βεράντα του σπιτιού του σκηνογράφου, όπου κουβέντιασαν για ώρα… Λίγο αργότερα ο Ελύτης είπε για τον προσωπικό του φίλο και εκδότη: «Αχ, τι έχω να τραβήξω αύριο από τον Καρύδη». Όλα αυτά περιγράφονται από το γνωστό σκηνογράφο, ο οποίος  χαρακτήρισε τον Ελύτη ως έναν άνθρωπο που η μνήμη της φιλίας του, συνεχίζει να τον τιμά.

http://www.gargalianoi.com/wp-content/uploads/2013/01/9%CE%B2%CE%B3%CF%86.jpg

 

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1979, ο Ελύτης αφού παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ έκλεισε το λόγο του λέγοντας «Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ .Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.»

http://tvxs.gr/sites/default/files/article/2011/11/33824-elytis.jpg

 

Ο τελευταίος εθνικός ποιητής, ο ποιητής του Αιγαίου, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχουν αποδοθεί κατά καιρούς στον ποιητή. Πολλοί θα αναρωτιούνται ποιος ήταν πραγματικά ο Οδυσσέας Ελύτης. Ίσως η απάντηση να μην είναι ίδια για όλους, γιατί διαβάζοντας τα ποιήματά του, τα δοκίμιά του, παρατηρώντας τα κολάζ του, ο καθένας θα αντιληφθεί έναν δικό του «Οδυσσέα Ελύτη», έναν Ελύτη που δεν περιορίζεται σε ταμπέλες, αλλά δίνει συνέχεια στο στίχο του και χαράζει το δικό του μονοπάτι, ένα μονοπάτι που είναι διαφορετικό για τον καθένα από εμάς.

«Για αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σε αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρένων του Δήμου. Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει. Να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε. Τον κόσμο της φθοράς. Η Ποίηση έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση.»

 

 

Άλλα έργα του Ποιητή:

Δοκίμια

    Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Ανδρέα Κάλβου, Νέα Εστία, Αθήνα 1946

    Ο ζωγράφος Θεόφιλος, Αστερίας, Αθήνα 1973

    Ανοιχτά χαρτιά, Αστερίας, Αθήνα 1974

    Η μαγεία του Παπαδιαμάντη, Ερμείας, Αθήνα 1976

    Σηματολόγιον, Ερμείας, Αθήνα 1977

    Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο, Τραμ, Θεσσαλονίκη 1978

    Ιδιωτική οδός, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1989

    Τα δημόσια και τα ιδιωτικά, Ίκαρος, Αθήνα 1990

    Εν λευκώ, Ίκαρος, Αθήνα 1992

    Ο κήπος με τις αυταπάτες, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1995

Μεταφράσεις

    Πωλ Ελυάρ, Ποιήματα, περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα», Αθήνα 3/1936

    Πωλ Ελυάρ, Δημόσιο Ρόδο, περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα», Αθήνα 11/1936

    Pierre Jean Jouve, Ποιήματα Ι-ΧΧVΙΙ, περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα», Αθήνα 12/1938

    Ζαν Ζιρωντού, Νεράιδα – Ονειρόδραμα σε τρεις πράξεις, Εταιρία Σπουδών Σχολής Μωραΐτη, Αθήνα 1973

    Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ο κύκλος με την κιμωλία, Εταιρία Σπουδών Σχολής Μωραΐτη, Αθήνα 1974 (Επανακυκλοφορεί από Ύψιλον/θέατρο, Αθήνα 2010)

    Δεύτερη γραφή (Αρτύρ Ρεμπό, Κόμης του Λοτρεαμόν, Πωλ Ελυάρ, Pierre Jean Jouve, Giuseppe Ungaretti, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μαγιακόφσκι), Ίκαρος, Αθήνα 1976

    Σαπφώ, Ίκαρος, Αθήνα 1984

    Απόστολος Ιωάννης, Η Αποκάλυψη, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1985

    Κριναγόρας, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1987

    Ζαν Ζενέ, Οι Δούλες, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1994

Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Ι.Ηλιοπούλου για τη συμβολή της στο αφιέρωμα

http://www.alfavita.gr

Τα 9 περίεργα αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων

Στο πέρασμα των χρόνων τα αθλήματα υφίστανται… παραλλαγές και διαφοροποιήσεις. Άλλα οδηγήθηκαν στην οριστική ακύρωσή τους.

Δείτε τα εννιά πιο περίεργα αγωνίσματα που διοργανώθηκαν στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων και καταργήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, όπως τα κατέγραψε το περιοδικό Time.

1. Μακροβούτι

Αν και αποτέλεσε μέρος του προγράμματος των αθλημάτων υγρού στίβου στους Ολυμπιακούς του 1904 στο Σεντ Λούις, το μακροβούτι πιο πολύ μοιάζει με παιδικό παιχνίδι παρά με Ολυμπιακό άθλημα (κάτι που εξηγεί τον λόγο για τον οποίο ουδέποτε επέστρεψε στους Ολυμπιακούς). Σύμφωνα με τους κανονισμούς, ο αθλητής βουτούσε με δύναμη στο νερό κι έπρεπε να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από την αφετηρία χωρίς να κουνά τα άκρα του. Ύστερα από 60 δευτερόλεπτα, οι αθλητές απέμεναν ακίνητοι στην επιφάνεια και οι κριτές μετρούσαν την απόσταση που είχε διανύσει ο καθένας. Ο χρυσός Ολυμπιονίκης ήταν ο Αμερικανός William Dickey, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι μόνο Αμερικανοί συμμετείχαν στο άθλημα.

2. Πυροβολήστε τα περιστέρια

Αν και η σκοποβολή είναι άθλημα των Αγώνων, το να πυροβολεί κάποιος περιστέρια που άφηναν ελεύθερα ως στόχο στον ουρανό ήταν αγώνισμα που συμπεριλήφθηκε στους πρώτους Ολυμπιακούς του 1896. Ωστόσο, το 1896 τα περιστέρια δεν ήταν αληθινά αλλά πήλινα. Αντιθέτως, στους Ολυμπιακούς του 1900 στο Παρίσι, τα πήλινα περιστέρια αντικαταστάθηκαν από ολοζώντανα που αποτελούσαν τον κινούμενο στόχο των διαγωνιζόμενων. Αναφέρεται ότι περισσότερα από 300 πουλιά σκοτώθηκαν στη διάρκεια αυτού του αγωνίσματος. Ωστόσο, η επιτροπή των Αγώνων έκρινε ότι καλύτερα θα ήταν να καταργηθεί η χρήση ζωντανών στόχων για τους επόμενους Ολυμπιακούς. Στο Λονδίνο το 1908 δημιουργήθηκαν χάρτινα ομοιώματα ελαφιών που αποτέλεσαν τον στόχο για τους αθλητές.

3. Διελκυστίνδα

Κι όμως η διελκυστίνδα θεωρείτο Ολυμπιακό άθλημα. Διοργανωνόταν από το 1900-1920. Η κάθε ομάδα συμμετείχε με οκτώ άνδρες κι έπρεπε η νικήτρια ομάδα να τραβήξει την αντίπαλό της περίπου 2 μέτρα. Αν δεν κατόρθωνε καμία ομάδα να πετύχει τον στόχο, οι κριτές έδιναν παράταση στον αγώνα πέντε λεπτά και μετά ανακήρυσσαν νικητή όποια ομάδα είχε πλησιάσει πιο κοντά στον στόχο. Χρυσή Ολυμπιονίκης αναδεικνυόταν συνήθως η βρετανική ομάδα που αποτελείτο από αστυνομικούς του Λονδίνου. Είχαν κερδίσει δύο χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλια όσα χρόνια η διελκυστίνδα θεωρείτο Ολυμπιακό άθλημα.

4. Αναρρίχηση με σχοινί

Υπήρξε ένα μη επίσημο αθλητικό γεγονός στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Οι διαγωνιζόμενοι κρίνονταν αρχικά ως προς το στιλ αναρρίχησης και στην ταχύτητα, ενώ στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 20ού αιώνα οι αθλητές ανταγωνίζονταν να φθάσουν στην κορυφή. Αναμφισβήτητα η πιο εντυπωσιακή νίκη ήταν το 1904 στο Σαν Λούις, όταν ο Αμερικανός γυμναστής George Eyser κέρδισε την πρωτιά αν και είχε ξύλινο πόδι. Το άθλημα καταργήθηκε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1932.

5. Σόλο συγχρονισμένη κολύμβηση

Διοργανώθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984. Αν και πολλοί διαφώνησαν με το κατά πόσο μπορεί κάποιος να είναι συγχρονισμένος… με τον εαυτό του, εκείνοι που το ενέταξαν στις τάξεις των Ολυμπιακών Αγώνων τόνισαν ότι κρίνεται ο συγχρονισμός του αθλητή με τη μουσική. Το άθλημα περιελήφθη στους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988 και της Βαρκελώνη το 1992. Από τότε ωστόσο, η σόλο συγχρονισμένη κολύμβηση έγινε ομαδικό άθλημα και κέρδισε σε δημοφιλία, αν και οι άντρες δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν στο συγκεκριμένο αγώνισμα.

6. Κροκέ

Είναι το πρώτο άθλημα στο οποίο συμμετείχαν γυναίκες σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αν και διοργανώθηκε μόνο μία φορά, στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1900. Ίσως γιατί μόνο Γάλλοι αθλητές συμμετείχαν στο αγώνισμα ή γιατί υπήρξε μόνο ένας θεατής! Ωστόσο, η κατάργησή του ίσως και να οφείλεται σε μία σκληρή ανακοίνωση που εξέδωσαν οι αρμόδιοι των Ολυμπιακών του Παρισιού ότι το κροκέ ήταν παιχνίδι «που δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό».

7. Ροκέ

Αν και το κροκέ δεν είχε καλή υποδοχή και διόλου καλύτερη τύχη, το «ξαδερφάκι» του, αμερικανικής ιθαγένειας, συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων στο Σαν Λούις το 1904. Και όπως ήταν αναμενόμενο, συμμετείχαν μόνο Αμερικανοί αθλητές, καθώς ήταν παιχνίδι ελάχιστα γνωστό έξω από τη Βόρεια Αμερική. Καταργήθηκε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908.

8. Μονομαχία

Αν και η Άγρια Δύση έκανε γνωστή αυτού του είδους τακτοποίηση των… λογαριασμών, η ανταλλαγή πυροβολισμών θεωρήθηκε αγώνισμα και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην ανεπίσημη Ολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα.  Ωστόσο, δεν υπήρξε ουσιαστικά ανταλλαγή πυροβολισμών, αλλά οι αθλητές πυροβολούσαν σε απόσταση 20-30 μέτρων σε πλαστικές κούκλες, τις οποίες είχαν ντύσει με καπαρντίνες.
Μπορεί να ακουστεί περίεργο, αλλά σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε στην Αυστραλία πριν από τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000, το 32% των ερωτηθέντων επιθυμούσαν να δουν την αναβίωση του αθλήματος στους Καλοκαιρινούς Αγώνες.

9. Άλμα εις μήκoς από άλογο!

Στο Παρίσι το 1900 δόθηκε η ευκαιρία σε άλογα να δείξουν την ικανότητά τους στο άλμα. Ο νικητής από τους στάβλους του Βέλγου Constant van Langendonck, Extra Dry, πραγματοποίησε άλμα μήκους 6.10 μέτρων, κάτι που απογοήτευσε τους διοργανωτές, καθώς το παγκόσμιο ρεκόρ άλματος από άνθρωπο είναι στα 8.95! Το άθλημα αποδείχθηκε ελάχιστα θεαματικό.