Αρχείο για την κατηγορία “μαθητές”

Από το άλμπουμ του «Portraits of Classrooms Around the World» του Julian Germain

Comments 0 σχόλια »

Μία κατηγορία ιστολογίων που παρουσιάζει υψηλή αναγνωσιμότητα είναι τα food blogs. Επειδή η ηδονή του φαγητού είναι και οπτική υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποί μας που φωτογραφίζουν τα πιάτα τους και στη συνέχεια τα ανεβάζουν στη σελίδα τους. Ενα τέτοιο ιστολόγιο, το  NeverSeconds (Ποτέ, δεύτερη μερίδα) έγινε πολύ διάσημο, καθώς μας χαρίζει «μία καθημερινή δόση από τα σχολικά γεύματα». Το συντηρεί η Μάρθα, μαθήτρια δημοτικού η οποία είναι χορτοφάγος και υποφέρει καθημερινά όταν το πιάτο της προσγειώνεται μπροστά της. Βαθμολογούσε καθημερινά το γεύμα της ως προς το πόσο υγιεινό ήταν και μετρούσε τις μπουκιές μέχρι να το καταναλώσει. (Προφανώς εκεί στην Ιγγλετέρα δεν δέχονται καπρίτσια με το φαγητό).

Το ιστολόγιο απέκτησε υψηλή επισκεψιμότητα. Το παρακολουθεί έως και ο Jamie Oliver που είχε κάνει μία φιλόδοξη προσπάθεια να σώσει τα παιδάκια από τη φρίκη των έτοιμωνσχολικών γευμάτων. Με τις διαφημίσεις του ιστολογίου άρχισε να μαζεύει χρήματα για μία οργάνωση που ετοιμάζει γεύματα για απόρους. Πριν λίγες μέρες όμως την κάλεσαν στο γραφείο της διεύθυνσης του σχολείου και της είπαν ότι έπρεπε να σταματήσει, γιατί είχε ενοχληθεί ο δήμος. Η Μάρθα αποχαιρέτησε το κοινό της ενημερώνοντάς το για τους λόγους αναστολής της λειτουργίας του.

Αυτή η κίνηση εκτόξευσε τη δημοσιότητα και δημιουργήθηκε αρκετός θόρυβος. Ο δήμος ήρθε σε δύσκολη θέση και προκειμένου να μη φανεί ότι άσκησαν λογοκρισία, αποφάσισαν να το χειριστούν πιο επικοινωνιακά. Απλά της είπαν ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς απαγορεύεται να παίρνει φωτογραφίες εντός του σχολικού χώρου.

Πλέον η Μάρθα έχει δικτυωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο! Οι αναγνώστες της στης στέλνουν τα δικά τους γεύματα και έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι τρώνε οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη…

Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τις αναλογίες. Τις άπειρες φωτογραφίες και βίντεο από τις δικές μας σχολικές τάξεις που κυκλοφορούν καθημερινά, χάρη στα κινητά των μαθητών μας. Τους ίδιους να καταναλώνουν ότι πλαστικό κρουασάν ιουράσειας περιόδου τους πουλάνε τα κυλικεία τα οποία ειρήσθω εν παρόδω τελούν υπό αυστηρή εποπτεία.

Υποθέτω οι συνάδελφοι θα έχουν παρατηρήσει πόσο αλλάζει η τάξη τους μετά το πρώτο διάλειμμα. Τις δύο πρώτες ώρες οι μαθητές είναι κατατονικοί – δεν έχουν ανοίξει ακόμα το μάτι τους και λειτουργούν σε safe mode. Μόλις φορτωθούν με ζάχαρη και αναψυκτικά αρχίζουν τα παρατράγουδα… Κατά την 5η και 6η ώρα που η ζάχαρη έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της, αρχίζει η πείνα και αγριεύουν τα πράγματα στην τάξη.  Την 7η ώρα κάνουμε όλοι υπομονή να περάσει.

Το blog της Μάρθας: http://neverseconds.blogspot.co.uk/


Comments 0 σχόλια »

Η Σούζαν Κάιν, συγγραφέας του “Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking “ μας μιλά για  τη δύναμη των εσωστρεφών ανθρώπων. Δεν μπορώ παρά να ταυτιστώ έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα στην κατασκήνωση. Κι εγώ όπως η Σούζαν κάθε καλοκαίρι πακετάριζα μία κούτα Νουνού βιβλία για να αντέξω την εξωστρέφεια της εποχής.

Ας σταθούμε όμως λίγο στα εκπαιδευτικά ζητήματα που θίγει. Τα σχολεία μας σχεδιάζονται πλέον για τους εξωστρεφείς.

Παλιά τα θρανία ήταν σε σειρά ενώ σήμερα τοποθετούνται σε κύκλους, ημικύκλια και άλλους σχηματισμούς όπου οι μαθητές δουλεύουν σε ομάδες ακόμη και στα μαθηματικά ή τη δημιουργική γραφή, σαν να είναι μέλη επιτροπών. Και μιλάμε για καινοτομία και τομή στην εκπαίδευση. Η ατομική προσπάθεια και εργασία μπαίνει στο περιθώριο. Και τα παιδιά που προτιμούν να δουλεύουν μόνα τους παρουσιάζονται ως ‘προβληματικά’ και βαθμολογούνται ανάλογα. Δεν έχουν δηλαδή την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα στο σχολικό περιβάλλον με τον δικό τους τρόπο. Οι ίδιοι οι δάσκαλοι πιστεύουν και περιγράφουν τον ιδανικό μαθητή εκείνον που είναι εξωστρεφής (αν και  μελέτες έχουν δείξει ότι οι εσωστρεφείς έχουν καλύτερους βαθμούς και καλύτερο επίπεδο γνώσεων).

Μήπως πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και αυτούς τους μαθητές; Αναρωτιέμαι αν όλες οι έρευνες που μελετούν τις ομαδικές εργασίες είναι αρκετά ειλικρινείς. Η εμπειρία μου λέει ότι σπάνια λειτουργεί μία ομάδα. Συνήθως κάποιος τραβάει το κουπί και κάποιοι χαλλλαρώνουν. Με πολλά λλλ!!

Comments 0 σχόλια »

Σε λύκειο του νομού Λέσβου

Πολλοί ήταν οι μαθητές και οι μαθήτριες του νομού Λέσβου που ξεχώρισαν στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις. Υπάρχει όμως και μια περίπτωση μαθητή που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς.

Ο Στρατής Εγγλέζος, τυφλός μαθητής του Λυκείου Παμφίλων, «έγραψε» 20 σε όλα τα μαθήματα της θεωρητικής κατεύθυνσης των πρόσφατων πανελλαδικών εξετάσεων και διεκδικεί μια θέση στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Ο Στρατής, ωστόσο, ήθελε να σπουδάσει Γεωπόνος, αφού η αγάπη του για τη φύση είναι μεγάλη. «Το Γεωπονικό ήταν πρώτη επιλογή μου, επειδή μου άρεσε να ασχολούμαι από μικρός με το χώμα, τα λουλούδια και τα λαχανικά, αλλά δεν με δέχονταν», λέει. «Θα σπουδάσω Παιδαγωγική. Δεν περιμένω να δυσκολευτώ σε κάτι, αφού ξέρω και άλλα παιδιά σαν εμένα που σπουδάζουν εκεί και τα έχουν καταφέρει».

Ο Στρατής υποστηρίζει ότι δεν αντιμετώπισε δυσκολίες. Ήταν πάντα μαθητής του «άριστα», πετυχαίνοντας βαθμολογίες πάνω από το 19, και όλη τη χρονιά αφιέρωσε πολλές ώρες για μελέτη και προετοιμασία.

LIFO

Comments 0 σχόλια »

Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο διαγωνισμό  CameraZizanio

Μη φοβάς. Μίλα!, 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών  // Fear not. Speak up!, 132nd Primary School of Athens

Comments 0 σχόλια »

Μία νέα τεχνολογία ετοιμάζεται να βοηθήσει τα σχολεία με τους μαθητές που είναι επιρρεπείς στις κοπάνες.

Η νέα υπηρεσία “εντοπισμού” μαθητών ετοιμάζεται να λειτουργήσει αρχικά σε δοκιμαστικό στάδιο 6 εβδομάδων, στο “Anaheim Union High School District” της Καλιφόρνια.

Το σχολείο θα δοκιμάσει να τοποθετήσει συσκευές GPS στους μαθητές των 2 τελευταίων τάξεων του σχολείου που έχουν συμπληρώσει το όριο των τεσσάρων αδικαιολόγητων απουσιών.

Οι μαθητές που θα έχουν αυτές τις συσκευές κάθε μέρα θα δέχονται μία ειδοποίηση νωρίς πρωί που θα τους ενημερώνει οτι πρέπει να πάνε στο σχολείο στην ώρα τους και στην συνέχεια 5 φορές την ημέρα θα πρέπει να εισάγουν τον προσωπικό κωδικό τους για να δηλώσουν την ακριβή τους τοποθεσία την δεδομένη στιγμή έτσι ώστε το σχολείο να ξέρει ανά πάσα στιγμή που είναι ο μαθητής κατά τη διάρκεια των μαθημάτων.

4 αδικαιολόγητες και το κάνουμε θέμα, μα γιατί δεν διδάσκονται από τα φωτεινά παραδείγματα των Ελλήνων συμμαθητών τους με τις 114+; Το ψηφιακό σχολείο αλήθεια δεν έχει να προτείνει τίποτα για αυτή τη σπατάλη άσκοπης ενέργειας; εννοώ το πέρασμα των απουσιών από τα διπλότυπα στα βιβλία, την ενημέρωση με τις συστημένες επιστολές που επιστρέφουν ανεπίδοτες και στο τέλος  το καλύτερο είναι ότι με μία εγκύκλιο περνάνε όλοι…

Βέβαια αν μιλήσουμε για barcode και scanner θα αρχίσουν οι διαδηλώσεις για το 666…

Comments 0 σχόλια »

Τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά ξέρουν να χειρίζονται το ποντίκι του υπολογιστή, αλλά τα βρίσκουν σκούρα όταν ανεβαίνουν σε ένα ποδήλατο. Και ενώ οι επτά στους δέκα μπόμπιρες, ηλικίας δύο ως πέντε ετών, ξέρουν να παίζουν παιχνίδια οnline, λιγότεροι από δύο στους δέκα μπορούν να κολυμπήσουν χωρίς βοήθεια. Τα στοιχεία προέρχονται από έρευνα της εταιρείας AVG, που δραστηριοποιείται στην ασφάλεια στο Internet, και αποδεικνύουν ότι τα παραδοσιακά ορόσημα της παιδικής ηλικίας έχουν αντικατασταθεί από ψηφιακές δεξιότητες.

Οι γονείς βαριούνται ή είναι πολύ απασχολημένοι να βοηθήσουν το βλαστάρι τους να αποκτήσει κάποιες φυσικές δεξιότητες, όπως να μάθει ποδήλατο ή να μάθει να δένει μόνο του τα κορδόνια του παπουτσιού του – και προτιμούν να τα «παρατάνε» για ώρες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή. Ετσι τα μικρά παιδιά, αντί να αποκτούν εμπειρίες από τον πραγματικό κόσμο, αντιγράφουν τις συνήθειες των μεγάλων και γίνονται εξπέρ σε δραστηριότητες που προορίζονται για μεγαλύτερα παιδιά.

Οι εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι όλο και περισσότεροι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους μπροστά στην τηλεόραση αντί να τους μιλούν ή να διαβάζουν βιβλία μαζί τους, γιατί θεωρούν ότι αυτό είναι δουλειά του σχολείου και κανενός άλλου. Η ειδική στην ανάπτυξη των παιδιών Σου Πάλμερ δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα «Daily Mail» ότι, με το να αφήνουμε τα παιδιά να βιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από την εικονική πραγματικότητα, καθυστερούμε τη φυσική και πνευματική ανάπτυξή τους. «Συνηθίζουν στη γρήγορη ανταμοιβή που προσφέρει η τεχνολογία και δεν μαθαίνουν να επενδύουν στη συναισθηματική προσπάθεια που είναι απαραίτητη για τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις», τονίζει και προσθέτει: «Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά για να αναπτυχθούν σωστά είναι αληθινό παιχνίδι με πραγματικούς ανθρώπους».

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, που έγινε σε δείγμα 2.200 ατόμων σε 11 χώρες, το 23% των παιδιών ηλικίας δύο ως πέντε ετών είναι σε θέση να κάνει μια κλήση από κινητό τηλέφωνο και το 25% μπορεί να σερφάρει στο Internet. Το ένα στα πέντε ξέρει πως λειτουργούν τα έξυπνα κινητά ή ακόμα και τα iPad. Τα δύο τρίτα ξέρουν να ανοίξουν έναν υπολογιστή και το 73% ξέρει να χειρίζεται το ποντίκι.

Η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική με την απλή καθημερινότητα. Μόνο το 48% των παιδιών γνωρίζει τη διεύθυνση του σπιτιού του και μόνο το ένα τρίτο ξέρει να γράφει το όνομά του. Μόνο το 11% ξέρει να δένει τα κορδόνια του! Ο εκπρόσωπος της AVG Τόνι Ανσκομπ έβαλε το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση: «Ολο και περισσότεροι γονείς θεωρούν τους υπολογιστές και τις ηλεκτρονικές συσκευές σαν μπέιμπι σίτερ», δήλωσε.

tovima.gr

Comments 0 σχόλια »

Tης Mαριας Kατσουνακη – kathimerini.gr

«Δεν υπάρχει γιατί, μόνο πώς». Η 20χρονη, σήμερα, φοιτήτρια ξεκίνησε να καπνίζει στα 16 της. Με απλό τρόπο: μια φίλη της, η παρέα, το πρώτο τσιγάρο και, μετά, εθισμός. Κάπως έτσι, οι περισσότεροι έφηβοι βρέθηκαν να ενισχύουν τα ποσοστά των σχετικών στατιστικών. Ερευνα σε 1.850 μαθητές, στο πλαίσιο του προγράμματος Hart, δημοσίευσε την περασμένη Τετάρτη η «Κ» και το συμπέρασμα ήταν ότι «τα Ελληνόπουλα είναι εθισμένοι καπνιστές πριν τελειώσουν το Λύκειο». Στην Α΄ Γυμνασίου είχε πειραματιστεί με το κάπνισμα το 16% των μαθητών και στη Γ΄ Λυκείου οι μισοί. Το 37,6% των παιδιών καπνίζει καθημερινά και από αυτά το 18% ένα πακέτο. Από την άλλη, το 85% έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι σωστό να εισπνέει τον καπνό των άλλων σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Στη συντριπτική τους πλειονότητα, λοιπόν, τάσσονται υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος…

Η ασάφεια και η αμφιθυμία της εφηβείας δεν θα ήταν δυνατόν να μη δηλώνεται και στην πιο συμβολική κίνηση ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, το κάπνισμα. Το θέμα έχει πολλά ηθικοπλαστικά, ολισθηρά εδάφη, εύκολες διαλέξεις και συμπεράσματα, νουθεσίες, ευδιάκριτο στόχο και συγκρουσιακό πεδίο για τους γονείς. Θα ήταν άδικο αν παραβλέπαμε και την ειλικρινή αγωνία των γονιών, τις προσπάθειες των πιο ψαγμένων να προσεγγίσουν τα παιδιά όχι επιθετικά αλλά με κατανόηση, συμπάθεια και επιείκεια. Αλλοι, πάλι εφαρμόζουν τη θεραπεία σοκ.

Παράδειγμα 1ο: Μητέρα καλλιεργημένη αναπτύσσει στον γιο της τη θεωρητική – φιλοσοφική πλευρά του θέματος. Πως, δηλαδή, η υποτιθέμενη ελευθερία του καπνιστή είναι ουσιαστικά ανελευθερία εφόσον δημιουργούνται εξαρτήσεις και ο εξαρτημένος είναι δέσμιος κ.λπ., κ.λπ… Στο τέλος της σύντομης διάλεξης ο μικρός ανάβει τσιγάρο…

Παράδειγμα 2ο: Πατέρας αποφασισμένος να λύσει το πρόβλημα πριν δημιουργηθεί, προσφέρει στον γιο του δύο εναλλακτικές: μία του εμπορίου και μια αυτοσχέδια με καπνά δικής του εμπνεύσεως. Ο νεαρός δοκιμάζει και… ανακτά τις αισθήσεις του λίγο πριν από τον πνιγμό.

Και οι δύο γονείς, ο καθένας με τον τρόπο του, προσπάθησαν να παρέμβουν «σωστικά», δραματοποιώντας την πράξη πριν ακόμη εξελιχθεί σε συνήθεια (στο δεύτερο παράδειγμα, τουλάχιστον). Το κάπνισμα στην εφηβεία είναι συμπεριφορά κοινωνική, μίμηση ή οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους; Στην έρευνα, οι απαντήσεις ποικίλλουν: κάποιοι μαθητές ισχυρίζονται ότι όλα ξεκίνησαν εξαιτίας συναισθηματικών πιέσεων, άλλοι για να γίνουν αποδεκτοί στην παρέα τους και ένα πολύ μικρό ποσοστό μέμφεται ανοιχτά τους γονείς. Ο καπνός τυλίγει πρώτα το σπίτι. Γονείς καπνιστές, παιδιά που καπνίζουν; Ισως, πιθανόν. Οι απαντήσεις είναι πάντα σχετικές. Ενα είναι βέβαιο: το επιχείρημα της υγείας σε αυτές τις ηλικίες είναι διάτρητο. Καμία θανατηφόρα πάθηση δεν αποτρέπει εφήβους από το τσιγάρο. Ο λόγος; Το τέλος της διαδρομής είναι τόσο μακρινό, αθέατο. Ακουμπούν περισσότερο στην αθανασία παρά στη φθορά, στους «διαλυμένους πνεύμονες», στη λαίλαπα του καρκίνου.

Εάν το κάπνισμα στην Ελλάδα είναι τόσο διαδεδομένο, αν ο νόμος που το απαγορεύει καταστρατηγείται εν μια νυκτί χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, αν η αγχόλυση που προσφέρει το αναμμένο τσιγάρο προβάλλεται με όλους τους δυνατούς τρόπους, γιατί πρέπει οι έφηβοι να αποτελέσουν εξαίρεση; Το «κακό» για τους 15χρονους είναι έννοια που αμφισβητείται, ειδικά αν εκείνος που την αναλύει είναι γονιός με το πακέτο στην τσέπη. Στο εφηβικό κάπνισμα επενδύονται πολλά. Σχέσεις, εικόνες που αναπαράγονται, φόβοι που καλλιεργούνται, εξαρτήσεις ανεπτυγμένες λόγω διαψεύσεων, πιέσεων ή απωλειών κάθε μορφής. Και καθώς ο εθισμός είναι συστατικό του ίδιου του προϊόντος και της κατασκευής του, δύσκολα ο νεοφώτιστος μπορεί να του γυρίσει την πλάτη. Εκτός από την οικογενειακή στήριξη, η θεσμική βοήθεια από την ίδια την πολιτεία θα ήταν πιο αποτελεσματική. Τι νόημα έχει να υψώνονται απαγορευτικά στο σπίτι και σε κάθε χώρο διασκέδασης και εξόδου να επιτρέπεται σιωπηρά, να αίρεται κάθε περιορισμός; Το «γιατί» είναι πράγματι σύνθετο αν όχι χαοτικό. Εντοπίζεται δύσκολα και αντιμετωπίζεται δυσκολότερα. Το «πώς» όμως είναι μια καλή αρχή για δράση, αν υποθέσουμε ότι το ενδιαφέρον δεν εξαντλείται στην έκπληξη που προκαλούν οι έρευνες και τα ποσοστά.

Comments 0 σχόλια »

Tης Mαριαννας Tζιαντζη στην Καθημερινή

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του ΕΚΚΕ, 450.000 (23,3%) παιδιά και έφηβοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Φτώχεια και των γονέων, λέγαμε κάποτε, φτώχεια και των παίδων, διαπιστώνουμε σήμερα.

Η φτώχεια είναι έννοια σχετική, που καθορίζεται ιστορικά και συγκριτικά. Κάποτε, τα φτωχά αγροτόπαιδα πήγαιναν σχολείο ξυπόλυτα, ενώ κάποια υιοθετούσαν μια μέση λύση: φορούσαν τα παπούτσια πριν φτάσουν στο σχολείο και τα έβγαζαν στο σχόλασμα, ώστε να μη φθαρούν στη διαδρομή. Σήμερα, οι περισσότεροι μαθητές έχουν κινητό, ίσως και iPod, όμως τα χαρακτηριστικά της φτώχειας αλλάζουν. Σημάδι της φτώχειας δεν είναι πια το μπαλωμένο ρούχο, αλλά το ανώνυμο, το αγορασμένο από τα φτηνά κινέζικα καταστήματα.

Φτωχά δεν είναι «μόνο» τα παιδιά που δεν ολοκληρώνουν τη 12ετή εκπαίδευση (14,6%), αλλά κι εκείνα που αναγκάζονται να διακόψουν τα μαθήματα μουσικής, τις ξένες γλώσσες ή το φροντιστήριο. Η φοίτηση σε δημόσιο σχολείο δεν είναι τραγωδία, όμως τραγωδία είναι η αδυναμία του δημόσιου λυκείου να συναγωνιστεί το φροντιστήριο στην προετοιμασία για τις ανώτατες σπουδές. Οι τεράστιες οικογενειακές δαπάνες για την ιδιωτική παιδεία δεν φανερώνουν μια δίψα για μάθηση, αλλά είναι τραγικός δείκτης της αποτυχίας της δημόσιας εκπαίδευσης. Και, όπως έδειξε η ίδια έρευνα, το 71,2% των φτωχών παιδιών είναι αναλφάβητα: ακόμα κι αν πέρασαν από τα θρανία, δεν έμαθαν τίποτα.

Ομως τα παιδιά της κρίσης δεν είναι μόνο αυτά που καταγράφονται στις στατιστικές. Είναι αυτά που τα σφραγίζει η κατήφεια, η απελπισία των άνεργων ή υποψήφιων άνεργων γονέων, αυτά που θέλουμε να τα προστατεύσουμε, να τα πείσουμε ότι «η ζωή είναι ωραία», αλλά δεν μπορούμε.

Μειώνονται σε απόλυτους αριθμούς τα ελληνικά νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά, όμως ο αριθμός των φτωχών παιδιών αυξάνεται σταθερά. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας η υπόθεση ότι τα επόμενα χρόνια η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα θα αυξηθεί. Ποια γυναίκα θα είναι πρόθυμη να φέρει ένα παιδί στον κόσμο όταν, ακόμα και όταν αυτή θα προσλαμβάνεται σε μια επιχείρηση, θα ξέρει ότι έπειτα από 12 μήνες μπορεί να απολυθεί με μηδενική αποζημίωση; Πόσο «ανταγωνιστική» είναι μια νεαρή μητέρα στην αγορά εργασίας ή μια νέα γυναίκα που πιθανόν να μείνει έγκυος; Oι νέες εργασιακές ρυθμίσεις που έφερε το πολυνομοσχέδιο καθιστούν την απόκτηση και την ανατροφή ακόμα και ενός (1) παιδιού ηράκλειο άθλο, για να μην πούμε άπιαστο όνειρο.

Είναι αλήθεια ότι, πολλοί ιδίως στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, μεγάλωσαν με στερήσεις, αλλά κατάφεραν να μάθουν γράμματα και να προκόψουν. Σε μια θεσσαλική πόλη όπου υπήρχε γυμνάσιο, στη δεκαετία του ’60, ένας μαθητής από το χωριό έμενε με νοίκι σε ένα πλυσταριό κι εκεί, με το φως της λάμπας πετρελαίου, έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας χαράζοντας με μια καρφίτσα τα σχήματα σε φλούδα πορτοκαλιού καθώς δεν είχε χαρτί για πρόχειρο – και η ιστορία αυτή δεν είναι φανταστική.

Ομως, η σύγχρονη φτώχεια δεν μας ατσαλώνει, δεν δυναμώνει το πείσμα, τη διάθεση για πάλη. Την παραίτηση γεννά, τη μοιρολατρία, αφού υπάρχει σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα ελπίδας. Ο αναλφαβητισμός δεν αφορά μόνο την ανάγνωση και τη γραφή, αλλά είναι και ιστορικός και πολιτικός. Τα παιδιά που εγκαταλείπουν το σχολείο δεν θα αγωνιστούν για μια καλύτερη παιδεία, αλλά είναι πολύ πιθανό να στραφούν σε αυτοκαταστροφικές και αντικοινωνικές πρακτικές.

Δυο χιλιετίες μετά τη γέννηση του Χριστού και μια νέα σφαγή των νηπίων, των γεννημένων αλλά και των αγέννητων, συντελείται μπροστά στα σαστισμένα μάτια μας. Σφαγή, αναίμακτη, βουβή και αδυσώπητη.

Comments 0 σχόλια »

Ενας στους πέντε Ελληνες μαθητές διαβάζοντας ένα κείμενο αδυνατεί να αναγνωρίσει το κύριο θέμα του, να εντοπίσει μία με σαφήνεια διατυπωμένη πληροφορία εντός του κειμένου, να κάνει μια απλή συσχέτιση ανάμεσα στις πληροφορίες του κειμένου και σε κοινές, καθημερινές γνώσεις. Αυτό προκύπτει από την επιμέρους ανάλυση των επιδόσεων Ελλήνων μαθητών στον διαγωνισμό PISA που διενεργήθηκε το 2009. Οι 15χρονοι μαθητές 65 χωρών εξετάστηκαν στην κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Ο διαγωνισμός διενεργείται ανά τριετία, και κάθε φορά από τον ΟΟΣΑ δίνεται βάρος σε μία μαθησιακή δεξιότητα. Φέτος ήταν η σειρά του αναγνωστικού εγγραμματισμού (κατανόηση κειμένου). Παρότι η Ελλάδα βελτίωσε τη μέση επίδοσή της σε σχέση με τον διαγωνισμό του 2006, αυτό δεν ανατρέπει την εικόνα, καθώς οι επιμέρους επιδόσεις των μαθητών στην ικανότητα να κατανοούν γραπτά κείμενα, να τα χρησιμοποιούν και να τα αξιοποιούν για την προσωπική τους γνωστική βελτίωση, δείχνουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας πάσχει σοβαρά. Μάλιστα, οι χειρότερες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών είναι στον εντοπισμό της πληροφορίας (δηλαδή, την κριτική σκέψη), και την κατανόηση κειμένων που περιέχουν βοηθητικά σχήματα, π.χ. κόμικς, χάρτες. Δηλαδή, σε μία εποχή που η απόκτηση πληροφοριών γίνεται από πολλές πηγές, τα Ελληνόπουλα παρουσιάζονται προσκολλημένα στην παραδοσιακή μορφή του βιβλίου, το οποίο μάλλον… παπαγαλίζουν. Ειδικότερα, με βάση τα επιμέρους στοιχεία που παρουσιάζει η «Κ» για τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην κατηγορία της κατανόησης κειμένου προκύπτουν τα ακόλουθα:

– Στη γενική κατηγορία της κατανόησης κειμένου στον διαγωνισμό του 2009 η Ελλάδα συγκέντρωσε 483 βαθμούς και βρέθηκε στην 31η θέση μεταξύ 65 χωρών. Στον διαγωνισμό του 2006 είχε 460 βαθμούς και ήταν στην 36η θέση μεταξύ 57 χωρών. Η ελληνική επίδοση βελτιώθηκε μόνο κατά 9 μονάδες συγκριτικά με τον διαγωνισμό του 2000 (ήταν 25η μεταξύ 31 χωρών), όταν και πάλι ο διαγωνισμός είχε δώσει βάρος στην κατανόηση κειμένου. Ομως, και τότε όπως και στον τελευταίο διαγωνισμό η Ελλάδα είναι στην ομάδα των χωρών που είναι κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (493 βαθμοί το 2009).

– Ομως, το 21,3% των Ελλήνων μαθητών είχε επίδοση που δείχνει ότι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στην κατανόηση κειμένου. Συγκεκριμένα, βρέθηκε κάτω από το επίπεδο 2 (με ανώτατο επίπεδο το 6), το οποίο θεωρείται το κατώφλι για την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Στον ΟΟΣΑ κατά μέσο όρο το 18,8% των μαθητών είχαν επίδοση κάτω του 2.

– Στον αντίποδα, στα υψηλά επίπεδα 5 και 6 (δείχνουν τους άριστους μαθητές) βρέθηκε μόνο το 5% και 0,6% αντίστοιχα των Ελλήνων μαθητών, ενώ ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 7,2% και 0,8% αντίστοιχα. Να σημειωθεί πάντως ότι σε τρεις χώρες -Τουρκία, Μεξικό και Χιλή- κανένας μαθητής δεν βρέθηκε στο ανώτατο επίπεδο 6.

– Οι περισσότεροι Ελληνες μαθητές κινούνται στη μετριότητα, καθώς στο επίπεδο 2 βρέθηκε το 24% και στο επίπεδο 3 το 28,9% των μαθητών.

– Ως προς τις πέντε υποκατηγορίες, η χειρότερη επίδοση των Ελλήνων μαθητών ήταν στον εντοπισμό των πληροφοριών που περιέχει το κείμενο. Πήραν 468 βαθμούς έναντι 495 του μέσου όρου του ΟΟΣΑ.

– Εξίσου άσχημα πήγαν οι μαθητές στην κατανόηση μη συνεχών κειμένων (στα οποία παρεμβάλλονται βοηθητικά χάρτες, σχήματα, κόμικς κ.λπ.) όπου συγκέντρωσαν 472 έναντι 493 βαθμών του μέσου όρου.

– Πάλι χαμηλότερα -αλλά με μικρότερη απόκλιση- από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ ήταν οι επιδόσεις στη σύνθεση και ερμηνεία κειμένου (484 βαθμοί έναντι 493), στην κατανόηση συνεχών κειμένων (χωρίς γραφικά κ.λπ.) με 487 βαθμούς έναντι 494 του μέσου όρου, και στην αξιολόγηση ενός κειμένου (489-494).

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν, στον γραπτό ή προφορικό λόγο, είναι φτωχό, αδύναμο και κυρίως τηλεγραφικό

Του Απόστολου Λακασά – Καθημερινή

Τα Ελληνόπουλα νιώθουν ότι μπορούν να επικοινωνήσουν καλά με τους γονείς, τους φίλους, τους δασκάλους τους, τον κοινωνικό περίγυρο. Ομως, δυστυχώς η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι φτωχή. Τα περισσότερα μπορούν να χρησιμοποιούν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή αλλά, η κυρίαρχη χρήση των αγγλικών ή και των greeklish κάνει το λεξιλόγιο των παιδιών τηλεγραφικό, χωρίς το βάθος που επιτρέπει ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας. Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σε δασκάλους, καθηγητές και μαθητές.

Ειδικότερα, η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών Γυμνασίου πιστεύει ότι μιλά «πάντα σωστά» (52%) ή «συνήθως σωστά» (40,7%) ελληνικά. Αντίστοιχα, ότι γράφει «πάντα» (42,9%) ή «συνήθως» (43,9%) σωστά ελληνικά. Οι απόψεις αυτές αμβλύνονται όσο το παιδί μεγαλώνει, κάτι, που αποδίδεται στο ότι «οι μαθητές μεγαλύτερης ηλικίας και ωριμότητας αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι το ίδιο επαρκείς στον προφορικό και γραπτό λόγο».

Από την πλευρά τους, οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι οι μαθητές Γυμνασίου αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη χρήση της γλώσσας. Σύμφωνα με την έρευνα, που συνοψίζει τις απόψεις των εκπαιδευτικών «οι μαθητές σε υψηλό ποσοστό δεν εμπεδώνουν τις πολύπλοκες και λόγιες συντάξεις ούτε τα λόγια στοιχεία, παρά την παράλληλη διδασκαλία και της Αρχαίας Ελληνικής σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου». Εκτός από τα πιθανά προβλήματα στη διδασκαλία των Νέων Ελληνικών, ο φόρτος εργασίας στο Γυμνάσιο, η αναζήτηση ενός εύκολου κώδικα επικοινωνίας τον οποίο προσφέρει η «γλώσσα των υπολογιστών» και η έκθεση των παιδιών στην τηλεόραση, αποτελούν παράγοντες στους οποίους οι υπεύθυνοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του υπ. Παιδείας εστιάζουν με στόχο την αναβάθμιση της εγκυκλίου γνώσης που θα πρέπει να παίρνουν τα Ελληνόπουλα στην υποχρεωτική εκπαίδευση.

Comments 0 σχόλια »

Η Μαριάννα Τζιαντζή αναρωτιέται από τη στήλη της στην Καθημερινή:

Αραγε, πόσοι έφηβοι σήμερα μαθαίνουν να αγαπούν το θέατρο ή τη λογοτεχνία μέσα από την τηλεόραση; Νομίζω ελάχιστοι, αν και πολλοί γνώρισαν και γνωρίζουν τον καλό κινηματογράφο από τη μικρή οθόνη. Το σίγουρο είναι ότι τα ριάλιτι και τα τάλεντ σόου συνέβαλαν ώστε πάρα πολλοί νέοι να ταυτίζουν την τέχνη με τη «λάιτ» καλλιτεχνία και με την εύκολη, γρήγορη καριέρα.

Ακόμα και αυτή η δημόσια τηλεόραση που έχουμε σήμερα, και για την οποία συχνά γκρινιάζουμε, προσφέρει τη δυνατότητα για μια επαφή των νέων με τη λογοτεχνία. Το κακό είναι ότι στην κοινωνία, στον μικρόκοσμό μας δεν υπάρχει εκείνο το πνευματικό κλίμα που θα ενθάρρυνε μια τέτοια ενασχόληση. Ενας μαθητής που θα επιστρέψει το βράδυ σπίτι, σκοτωμένος από τις διαδρομές σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο, δύσκολα αποφασίζει να δει, π.χ., τις «Εποχές και συγγραφείς» του Τάσου Ψαρρά, που έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη με το πρώτο μέρος ενός ωραίου αφιερώματος στον Ανδρέα Κάλβο. Ο πιτσιρικάς θα ακούσει μουσική, θα στείλει SMS, θα μιλήσει με τους πραγματικούς ή τους εικονικούς φίλους του, θα σερφάρει στο Διαδίκτυο, ενώ στην τηλεόραση ή στο ΥοuTube ίσως να δει λίγο «Ράδιο Αρβύλα»… και δεν τον κατακρίνουμε. Δεν ανήκουν στα θέματα SOS των πανελλήνιων εξετάσεων τα ταξίδια του Κάλβου στην Ευρώπη, ούτε οι Καρμπονάροι, και ίσως χρειαστεί να κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι μέχρις ότου ο ενήλικος πια μαθητής καταλάβει, αν οι συνθήκες τον ωθήσουν να το καταλάβει, ότι οι «Ωδές» ανήκουν στα θέματα SOS της ζωής μας.

Comments 1 σχόλιο »

Το κινητό χτυπάει και ο μικρός μαθητής από τη Γεωργία απαντά στα ελληνικά: «Δεν μπορώ τώρα. Είμαι εδώ με την κυρία Εφη και την κυρία που βγάζει κάμερα»… Η κυρία Εφη είναι η δασκάλα του. Η κυρία που «βγάζει κάμερα» είναι η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη. Η τελευταία ταινία της παιζόταν μέχρι χθες για το ευρύ κοινό στο Ιδρυμα Κακογιάννη. Για τους επόμενους τρεις μήνες θα προβάλλεται για τα σχολεία, έπειτα από συνεννόηση με το Ιδρυμα (Τηλ. 210-3418550).

Σίγουρα, πολλοί είναι αυτοί που έχασαν την ευκαιρία να δουν το έργο στη μεγάλη οθόνη. Το σχολικό κοινό όμως είναι αυτό που θα επωφεληθεί περισσότερο από μια ταινία που δείχνει τις δυνατότητες ενός σχολικού περιβάλλοντος, όταν οι «μεγάλοι» είναι πρόθυμοι και ελεύθεροι να φανταστούν και να υλοποιήσουν έναν τρόπο διδασκαλίας και επικοινωνίας με τα παιδιά που ταιριάζει στην περίσταση.

Η ταινία που έχει τίτλο «Ονειρα σε άλλη γλώσσα» επικεντρώνεται σε μια ομάδα αξιόλογων Κυπρίων δασκάλων και τα παιδιά ενός πολύ ξεχωριστού σχολείου, του Σχολείου της Φανερωμένης, που βρίσκεται στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας. Το εντυπωσιακό κτίριο κάποτε φιλοξενούσε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, όπου φοιτούσαν πολλές γενιές Κυπρίων κορασίδων. Τώρα, λειτουργεί με 300 μαθητές από δεκάδες διαφορετικές χώρες. Η πλειοψηφία εξ αυτών είναι παιδιά μεταναστών από τις Φιλιππίνες, τη Ρωσία, τη Γεωργία, το Ιράκ, που έφτασαν στην Κύπρο για μια καλύτερη ζωή, αφήνοντας πίσω τους μιαν άλλη πατρίδα.

Η κ. Ρικάκη αφηγείται την ιστορία της, αφήνοντας συγχρόνως παιδιά, γονείς και δασκάλους να πουν τις δικές τους. Το συμπέρασμά της είναι ότι αυτή η σχολική κοινότητα ξέρει όχι μόνο να αποδέχεται τη διαφορετικότητα αλλά και να διαμορφώνει το σχολικό της πρόγραμμα γύρω από αυτήν. Η επίσκεψη μιας ολόκληρης τάξης στο τζαμί στο οποίο προσκυνάει η οικογένεια ενός συμμαθητή, με ξεναγό τον ίδιο τον μικρό μαθητή, αποτελεί το μάθημα της ημέρας.

Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου ή ειδικός για να κρίνω τη σκηνοθεσία ή την ευρηματικότητα του θέματος (υπάρχουν κι άλλα τέτοια σχολεία, πιο κοντά μας). Τα «Ονειρα» της κ. Ρικάκη μπορούν να γίνουν έμπνευση για πολλά σχολεία, είτε αυτά διαθέτουν έναν πολυπολιτισμικό χαρακτήρα είτε όχι…

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

Στα πλαίσια του project «Στο μυαλό του Διονυσίου Σολωμού» ο Νίκος Κουρής μας χάρισε μία ανάγνωση του Κρητικού του Σολωμού.

Ελπίζουμε οι μαθητές της Γ΄Λυκείου να την απολαύσουν και να παραμερίσουν για λίγο την κακοποίηση του ποιήματος από την ανάλυση στην οποία το υποβάλουμε.

Comments 0 σχόλια »

ΚΑΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ σχολεία διατηρούν αναλλοίωτη την αξία που είχε παλιά αυτός ο τίτλος και την οποία όλοι ελπίζουν να επαναφέρει αύριο η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που προωθείται. Αλλά αυτά υπάρχουν ήδη από σήμερα, και δεν περιμένουν κανέναν να τα… μεταρρυθμίσει. Η συνταγή είναι απλή. Μερικές φορές αρκεί ένας οραματιστής διευθυντής και μερικοί παθιασμένοι καθηγητές για να δημιουργήσουν τις δικές τους «ιστορίες αίγλης». Αποτέλεσμα; Υψηλά ποσοστά επιτυχίας κάθε χρόνο στις πανελλαδικές εξετάσεις και «λίστες αναμονής» πέραν της διετίας για την εγγραφή στο σχολείο. Γονείς για να γράψουν τα παιδιά τους σε αυτά πλαστογραφούν ακόμη και ενοικιαστήρια για να εμφανίσουν διεύθυνση κατοικίας στην περιοχή όπου εδρεύει το σχολείο και να εξασφαλίσουν προτεραιότητα στην εγγραφή. Σημαντικό κεφάλαιο αυτής της ιστορίας αποτελούν και τα (κατ΄ όνομα πια σήμερα) πειραματικά σχολεία, που το υπουργείο Παιδείας στο πλαίσιο της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης επιχειρεί να αναβιώσει. Τα Πειραματικά στο παρελθόν δέχονταν μαθητές με εξετάσεις και αξιολογούσαν με τον δικό τους τρόπο διδακτικό προσωπικό και αποφοίτους. Με τα χρόνια κατηγορήθηκαν ως δήθεν «ελιτίστικα» και σταδιακά έπαψαν να ακολουθούν τα καινοτόμα προγράμματα των πανεπιστημίων, με βάση τα οποία λειτουργούσαν και ξεχώριζαν.

«Καλά δημόσια σχολεία υπάρχουν σε πολλές περιοχές και είναι φυσικό οι γονείς να διεκδικούν μια θέση σε αυτά για τα παιδιά τους» παραδέχεται ο κ. Α. Παπακωνσταντίνου , πρώην πρόεδρος του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου του υπουργείου Παιδείας, στην άμεση αρμοδιότητα του οποίου ανήκαν 150 σχολεία της Αθήνας. Από την εμπειρία του προτιμά το 2ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής και το Λύκειο Βουλιαγμένης. Ανάμεσα σε αυτά που ξεχωρίζουν περιλαμβάνεται και το 1ο Λύκειο Παπάγου. «Καλό δεν είναι μόνο ένα σχολείο που βάζει μαθητές στα πανεπιστήμια, αλλά ένα σχολείο οργανωμένο που λειτουργεί σωστά. Η εκπαίδευση δεν είναι άσπρο- μαύρο. Είχαμε στο παρελθόν παιδιά με χαμηλές βαθμολογίες που ήρθαν σε εμάς και αναπτύχθηκαν» σημειώνει η διευθύντριά του κυρία Πολυξένη Μπίστα . Κάπως έτσι ανοίγει η πόρτα για το Πανεπιστήμιο: πάνω από το 85% των μαθητών πέρασε εφέτος στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το 1ο Λύκειο Παπάγου, από το οποίο εισήχθησαν στην Ιατρική Σχολή Αθηνών τρεις μαθητές και άλλοι 15 σε Πολυτεχνεία, κατατάχθηκε, πανελλαδικά, στην πρώτη πεντάδα, με επιτυχόντες σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δυστυχώς, όμως, τέτοια σχολεία σήμερα δεν αποτελούν παρά μόνο την εξαίρεση. Μελέτες του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών έχουν καταδείξει ότι από τους υποψηφίους που προέρχονται από τα δημόσια σχολεία της χώρας μόλις ένα 33,3% γράφει «καλά» ή «άριστα» στις Πανελλαδικές. Ανάμεσα στις 10 Περιφέρειες με τις καλύτερες επιδόσεις στη χώρα είναι όλοι οι νομοί της Θεσσαλίας, η Χίος, η Ανατολική Αττική και η Αθήνα, ενώ με τις χειρότερες επιδόσεις, οι Ξάνθη, Ροδόπη, Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Λευκάδα, Ρέθυμνο και Δυτική Αττική.

«Πες μουτους φίλους σου»

Το πλεονέκτημα του μοναδικού δημόσιου σχολείου στην περιοχή του Παλαιού Ψυχικού είναι κατ΄ αρχήν… χωροταξικό. Βρίσκεται ακριβώς πίσω από τα μεγάλα συγκροτήματα που στεγάζουν το Αρσάκειο, ιδιωτικά σχολεία και το Κολλέγιο Αθηνών, γειτνίαση η οποία ως έναν βαθμό λειτουργεί ανταγωνιστικά. Η περιοχή είναι προνομιακή, το σχολείο βρίσκεται μέσα στο πράσινο και το εκπαιδευτικό περιβάλλον είναι ευχάριστο: μια καλή αρχή για να εξελιχθεί και βελτιωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Θες η γειτνίαση με τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, θες η παράδοσή του και οι καλοί καθηγητές του, έχουν κάνει το Δημόσιο του Ψυχικού από τα πλέον περιζήτητα δημόσια σχολεία στην Αθήνα. Δέχεται αιτήσεις γα εγγραφές από όλες τις γειτονικές περιοχές (Νέο Ψυχικό, Γαλάτσι, Κυψέλη). Καθώς όμως αποτελούν τελικά μέρος μια κοινότητας που θεωρούν προνομιακή οι μαθητές και οι μαθήτριές του τελικά προσπαθούν και συχνά… πετυχαίνουν. Τα ποσοστά επιτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι σημαντικά, υπερβαίνουν το 80%, ενώ πολιτιστικές ζώνες και εξωσχολικές δραστηριότητες «δένουν» την εκπαιδευτική καθημερινότητα.

3ο ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΑΛΕΩ

Το «κουνούπι» που βρυχάται

Διαστάσεις τοπικού θρύλου έχει λάβει στην περιοχή του Αιγάλεω το ιστορικό 3ο Λύκειο, το επονομαζόμενο «Κουνούπι». Πάλαι ποτέ ιδιωτικό σχολείο, ανεγερθέν με δωρεά του επιχειρηματία Γ. Κουνούπη, αποτελεί σήμερα… τοπικό εκπαιδευτικό «θησαυρό». Το επιβεβαιώνει ο μεγάλος αριθμός αιτήσεων εγγραφής που συγκεντρώνει από την ευρύτερη περιοχή. Είναι γνωστό ως παραδοσιακό και οργανωμένο. Και αυτό συχνά είναι αρκετό: «Στα σχολεία όπου υπάρχουν στιβαρές διευθύνσεις δεν υπάρχουν θέματα καταλήψεων ή ελλείψεων σε υποδομές. Ακόμη και όταν το κράτος δεν μπορεί, έχουν γίνει οι προμήθειες από πριν» εξηγεί εκπαιδευτικός του «Κουνουπιού». Το διαβατήριο για το Πανεπιστήμιο εφέτος πήρε πάνω από το 90% των τελειοφοίτων του. Ιατρικές, πολυτεχνικές και νομικές σχολές δέχθηκαν αποφοίτους του. Η αυξημένη εκπαιδευτική φροντίδα από την πλευρά του διευθυντή του σχολείου κ. Ν. Μπονόβα οδηγεί, όπως δείχνουν τα στοιχεία, σε μεγάλες επιτυχίες. Σε αυτό προσβλέπουν και οι γονείς των παιδιών της περιοχής Αιγάλεω αλλά και των γύρω περιοχών οι οποίοι διεκδικούν μια θέση στα προγράμματά του. Το σχολείο διαθέτει και σελίδα στο Facebook (με σήμα κατατεθέν μια πινακίδα οδικής κυκλοφορίας με ένα κουνούπι ζωγραφισμένο πάνω της), σύλλογο αποφοίτων. Αποτελεί «μαρκαρισμένο» εκπαιδευτικό σημείο στον χάρτη της περιοχής. «Αυτό το γκρουπ είναι για όλους όσοι έχουν περάσει από το 3ο Λύκειο Αιγάλεω ή αλλιώς… κουνούπι!» αναφέρουν οι απόφοιτοι του σχολείου, στην ιστοσελίδα τους.

2ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Το εξωστρεφές «κεντρικό»

Η εξωστρέφεια του 2ου Λυκείου Κορυδαλλού, που αποκαλείται «κεντρικό» ή «κολέγιο» από τους κατοίκους της περιοχής, το καθιστά ξεχωριστό. Οι μαθητές του μαθαίνουν και μέσα από τα ταξίδια την επαφή με συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, στο πλαίσιο προγράμματος αντίστοιχου με το φοιτητικό «Εrasmus», το οποίο προορίζεται για τους μαθητές. Το σχολείο συνδέεται με σχολεία άλλων χωρών της ΕΕ· αυτές τις ημέρες φιλοξενεί παιδιά από την Ιταλία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Πολωνία.

Εδώ τα εργαστήρια λειτουργούν, τα αμφιθέατρα είναι σε χρήση, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές αξιοποιούνται καθημερινά. Εφέτος μόνο 10 από τους τελειοφοίτους του έμειναν εκτός πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Στις περιζήτητες σχολές όπως η Ιατρική Αθήνας εισήχθησαν δύο μαθητές ενώ πολλοί ήσαν οι υποψήφιοι σε πολυτεχνικές και οικονομικές σχολές. «Προσπαθούμε για το καλύτερο εκπαιδευτικό αποτέλεσμα» σημειώνει ο διευθυντής του κ. Γ. Καραχρήστος, αν και εφέτος- ελέω κρίσης και περικοπών- τα παράπονά του προς την πολιτεία που δεν διευκολύνει την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου είναι έντονα. «Πήραμε πριν από λίγες ημέρες 1.500 ευρώ από το υπουργείο Παιδείας, την 4η δόση του 2009, ενώ μόνο η ΔΕΗ που πληρώνουμε κοστίζει 1.000 ευρώ το δίμηνο». Με ή χωρίς χρήματα στο σχολικό ταμείο η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών του πέρασε σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ μόλις 10 τελειόφοιτοι έμειναν εκτός ανώτατης εκπαίδευσης. Δύο υποψήφιοι εισήχθησαν στην Ιατρική Αθήνας και δεκάδες άλλοι σε πολυτεχνικές και οικονομικές σχολές.

5ο ΛΥΚΕΙΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

«Ο… καλός είναι αλλιώς»

Οι κακές γλώσσες λένε ότι στο 5ο Λύκειο Γλυφάδας δεν μπαίνεις αν δεν είσαι καλός μαθητής. Το σχολείο ξεχωρίζει στην ευρύτερη περιοχή με γνώμονα τις επιτυχίες του και πολλοί είναι εκείνοι που επιμένουν ότι οι δεκάδες υποψήφιοι για εγγραφή στα τμήματά του κρίνονται με βάση τη βαθμολογία τους. Τα τελευταία δύο χρόνια το σχολείο «μετράει» 20 μαθητές, με βαθμολογίες άνω των 19.000 μορίων. Οσοι είναι σε θέση να γνωρίζουν, αποδίδουν τις επιτυχίες αυτές στη δυναμική διευθύντριά του, τις καινοτόμες μεθόδους που εφαρμόζει στη διδασκαλία αλλά και τις εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Αποτελεί πάντως από τα περιζήτητα σχολεία της περιοχής της Γλυφάδας και πολλοί κάτοικοι το προτιμούν από φημισμένα ιδιωτικά σχολεία των νοτίων προαστίων.

tovima.gr

Comments 0 σχόλια »

Τα παιδιά που περνούν περισσότερο από δύο ώρες την ημέρα βλέποντας τηλεόραση ή παίζοντας παιχνίδια στον υπολογιστή, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο ψυχολογικών προβλημάτων ανεξαρτήτως των επιπέδων δραστηριότητάς τους, προειδοποιούν βρετανοί ερευνητές. Ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα τα οποία δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό «Ρediatrics» έπειτα από παρακολούθηση 1.000 παιδιών ηλικίας 10 και 11 ετών. Τα παιδιά συμπλήρωναν επί μία εβδομάδα ερωτηματολόγια στα οποία ανέφεραν πόσες ώρες περνούσαν ημερησίως μπροστά από μια οθόνη. Παράλληλα απαντούσαν σε ερωτήσεις στις οποίες περιγραφόταν η ψυχολογική τους κατάσταση- συμπεριλαμβανομένων συναισθηματικών και συμπεριφορικών προβλημάτων. Καθ΄ όλο αυτό το διάστημα οι ερευνητές μετρούσαν επίσης με ένα επιταχυνσιόμετρο τη φυσική δραστηριότητα των μικρών εθελοντών.

Οπως προέκυψε οι πιθανότητες εμφάνισης σοβαρού ψυχολογικού προβλήματος ήταν περίπου 60% υψηλότερες σε όσα παιδιά περνούσαν περισσότερες από δύο ώρες την ημέρα είτε βλέποντας τηλεόραση είτε παίζοντας με τον υπολογιστή σε σύγκριση με συνομήλικά τους παιδιά που περνούσαν λιγότερο χρόνο μπροστά στην οθόνη.

Μάλιστα τα αποτελέσματα αυτά φάνηκε να ισχύουν ασχέτως του φύλου, της φάσης της εφηβείας στην οποία βρισκόταν το κάθε παιδί καθώς και του μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου του.

tovima.gr

Comments 0 σχόλια »

Ένα ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να καταγράψει τις εμπειρίες και τις σκέψεις ενός μαθητή της Γ’ Λυκείου 40 μέρες πριν το τέλος των Πανελλαδικών εξετάσεων.

Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του ARGO International Film Festival-Vollywood (Βόλος, 27-28 Αυγούστου 2010) όπου και απέσπασε το 3ο Βραβείο.

Τα γυρίσματα έγιναν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τις εξετάσεις.

Comments 0 σχόλια »

Tης Mαρίας Kατσουνάκη

«Τελειώσαμε το γυμνάσιο, κύριε, και δεν μας αφήσατε να κάνουμε ούτε μια μέρα κατάληψη»! Το παράπονο του μαθητή διατυπώθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια στον γυμνασιάρχη. Μια τουλάχιστον κατάληψη έπρεπε να υπάρχει στην εφηβική επετηρίδα. Να μπορεί, πριν περάσει ο 15χρονος το κατώφλι της Α΄ Λυκείου, να συνθέσει το δικό του αφήγημα, τη μικρή, προσωπική ιστορία, με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Η ειδησεογραφία δίνει το μέτρο του εθιμικού χαρακτήρα των καταλήψεων: «ξεκινούν και φέτος… κλιμακώνονται… κ.ο.κ». Το τυποποιημένο ύφος των δημοσιευμάτων δηλώνει ότι πρόκειται για μια υπόθεση ρουτίνας, που φέρει «το αξιακό φορτίο του χαβαλέ», όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης.

Οι φετινές καταλήψεις εμφανίστηκαν λίγο νωρίτερα αλλά ο αριθμός των σχολείων που συμμετείχαν δεν ξεπέρασε, στο μέσο της περασμένης εβδομάδας, τα ογδόντα πανελλαδικά. Τις επόμενες ημέρες περιορίστηκε. Τα αιτήματα των μαθητών, ένας αχταρμάς με αστάθμητο εύρος: από την κατάργηση του μνημονίου έως το μέγιστο επιτρεπτό όριο για τις απουσίες, από διανομή σχολικών εγχειριδίων και κάλυψη κενών θέσεων διδακτικού προσωπικού έως επιτακτική ανάγκη για διαδραστικούς πίνακες γιατί η κιμωλία είναι καρκινογόνος! Κοντά στην επισήμανση για σοβαρές ελλείψεις στην κτιριακή υποδομή, σε κενά καθηγητών και βιβλίων, το προσωπικό ξέσπασμα: «Δεν είναι κατάσταση αυτή. Την περασμένη εβδομάδα ξεκινούσα με διάβασμα το πρωί και γυρνούσα σπίτι στις 12 τα μεσάνυχτα από το φροντιστήριο», έλεγε μαθητής της Γ΄ Λυκείου. Από κοντά και ορισμένοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να καταγγέλλουν «για άλλη μια φορά την αναλγησία της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα».

Οσο για τη στάση της ΟΛΜΕ, αντιγράφουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα από ανακοίνωσή της σε παλαιότερη κινητοποίηση μαθητών: «Για τον κλάδο των εκπαιδευτικών –όπως αρμόζει, άλλωστε, στον κινηματικό μας πολιτισμό– τόσο ο σεβασμός της αυτονομίας του μαθητικού κινήματος όσο και η αλληλεγγύη μας είναι ζητήματα δεδομένα και αυτονόητα. Οι αγωνιζόμενοι μαθητές μας έχουν, παρά την ηλικία τους, την κρίση και την ωριμότητα της σκέψης ώστε να διαμορφώνουν οι ίδιοι τόσο το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των κινητοποιήσεών τους, όσο και την αξιοποίηση των πρόσφορων μορφών και μέσων».

Η επανάληψη, έστω και εξασθενημένη, των καταλήψεων αποτελεί παράπλευρο πλήγμα για τη Μέση Εκπαίδευση. Μαζί με ένα υπουργείο που μοιάζει να ταλαντεύεται ανάμεσα στον οικονομισμό και στον λαϊκισμό (ποιος τολμάει να θίξει το όριο των απουσιών που μπορεί να φτάσει τις 180 στη Γ΄ Λυκείου;), το δημόσιο σχολείο πορεύεται στα τυφλά απειλούμενο σοβαρά από ένα διογκούμενο μέγεθος της δημόσιας ζωής: τον χαβαλέ. «Ετσι η απαξίωση επιτείνεται με τη γελοιοποίηση ενός υπέρτατου δημόσιου αγαθού που η πτώση του συμπαρασύρει και την ιδέα του δημόσιου εν γένει», σημείωνε σε άρθρο του ο εκπαιδευτικός Γιάννης Αντωνίου.

Οι καταλήψεις, παλιότερες και πρόσφατες, ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπογραμμίζουν και να ενισχύουν τα χαρακτηριστικά της κρίσης. Οσο κι αν οι υποστηρικτές τους προβάλλουν τον σουρεαλιστικό ισχυρισμό ότι σταματώντας την εκπαιδευτική διαδικασία υπερασπίζουν τη δημόσια παιδεία από την υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: το δημόσιο σχολείο υπολειτουργεί σε ένα κλίμα αδιαφορίας, ενώ οι ιδιωτικοί θεσμοί παραμένουν αδιατάρακτοι, ενδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο το κύρος τους. Οσο φιλόδοξες και να είναι οι προθέσεις του υπουργείου Παιδείας, με ένα δημόσιο σχολείο κλειστό και δυσλειτουργικό και τα φροντιστήρια να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στην εντέλεια, καμία μεταρρύθμιση δεν είναι εφικτή.

Η απαρέσκεια των μαθητών για τη σχολική διαδικασία δεν απαλύνεται ούτε με χατίρια ούτε με ελαστικές βαθμολογίες ούτε με αλόγιστες παροχές δήθεν δικαιωμάτων. Το σχολείο θα παραμένει κενός τόπος χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, που ούτε τη γνώση καταφέρνει να υπηρετήσει, ούτε χαρά μπορεί να προσφέρει αλλά ούτε και προοπτική στην αγορά εργασίας.

Οι καταλήψεις παίζουν τον ρόλο της γενικής συνταγής που μπορεί να έχει αποτέλεσμα από τον απλό πονοκέφαλο έως ένα βαρύτερο νόσημα. Σπάει τη ρουτίνα, δίνει εύσημα κατά φαντασίαν αγωνιστικότητας και χάνει τη σημασία της ως ύστατο μέσο πίεσης και διεκδίκησης. Ευτελίζεται με συρραφή ανυπόστατων –αν όχι υπαγορευμένων– αιτημάτων.

Η δημόσια εκπαίδευση εξακολουθεί να υφίσταται χάρη στο ανθρώπινο δυναμικό της. Υπάρχουν αντοχές και αποθέματα, ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις βοηθούν να παραμένει ζωντανή και ενεργή. Εάν καταρρεύσει, με τη βοήθεια όλων όσων θεωρούν τους αναγκαίους περιορισμούς μη επικοινωνιακή μέθοδο ή ψηφοθηρικά καταστροφική, τότε ένας βασικός πυλώνας της κοινωνίας θα χαθεί. Το μέλλον είναι άδηλο αλλά όχι ανύπαρκτο. Δεν ακυρώνεται ούτε ξεγελιέται με πολιτικάντικα, συνδικαλιστικά ή κομματικά τερτίπια. Και κυρίως: έχει μνήμη.

Καθημερινή

Comments 0 σχόλια »

gotoclass.jpg

Δεν πρόκειται να αλλάξει το όριο των απουσιών για τους μαθητές, διαβεβαιώνει το υπουργείο Παιδείας.

«Θέλω να τονίσω κατηγορηματικά ότι το υπουργείο Παιδείας δεν έχει καμία πρόθεση αλλαγής του ορίου απουσιών για τους μαθητές», σημείωσε η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου, με αφορμή το θέμα που ανέκυψε.

Όπως διευκρίνισε, το όριο είναι 50 δικαιολογημένες απουσίες και 50 αδικαιολόγητες, σύμφωνα με εγκύκλιο που υπεγράφη από την ίδια και αποστέλλεται ήδη προς όλα τα σχολεία της χώρας.

Η εγκύκλιος ορίζει αυτά που ήδη ισχύουν με το Προεδρικό Διάταγμα του 1982, βάσει του οποίου το όριο των απουσιών ανέρχεται επίσης σε 50 δικαιολογημένες και 50 αδικαιολόγητες.

Κατά συνέπεια, δεν συντρέχουν πλέον οι λόγοι για την έκτακτη προσαύξηση του 25% που -όπως διευκρινίζεται από το υπουργείο- ίσχυσε ειδικά και μόνο για τη περυσινή σχολική χρονιά, εξαιτίας των αυξημένων απουσιών των μαθητών από τα κρούσματα του ιού την νέας γρίπης Η1Ν1.

Σύγχυση προκάλεσε στους συλλόγους των σχολείων της επικράτειας η δήλωση της υφυπουργού για 50+50. Ολοι γνωρίζαμε ότι το όριο ήταν 50 δικαιολογημένες +64 αδικαιολόγητες.  Δύο τινά συμβαίνουν. Η η υφυπουργός και οι σύμβουλοί της αγνοούν το θέμα των 64 αδικαιολογήτων ή τελικά αλλάζει το όριο.

Ισως χρειάζεται μία διευκρίνηση…

Comments 1 σχόλιο »


Το τέλειο σκονάκι θεωρείται κόσμημα. Ο δημιουργός του, καλλιτέχνης. Τι προκύπτει; Μία έκθεση με τα καλύτερα έργα! Τη βρήκαμε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Ένας πάπυρος από ρυζόχαρτο. Ένα μέτρο μήκος, μόλις τέσσερα εκατοστά πλάτος. Δουλεμένος κυριολεκτικά «στο χέρι» με ραπιδογράφο, έχει όλες τις πολύτιμες πληροφορίες για να περάσεις με 10 το μάθημα. Ένα βιβλιαράκι-Βίβλος: 100 σελίδες με τα SOS σε σμίκρυνση. Ένα ευρετήριο-ευαγγέλιο: με hints, τύπου «σε ποια τσέπη/κάλτσα/μανίκι βρίσκεται η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση». Αυτά είναι 3 μόνο από τα 200 περίπου σκονάκια που συνέλεξε ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Οικονομικών ΕπιστημώνΔημήτρης Μάρδας από το 1984. Δικά του αποκτήματα, αλλά και συναδέλφων, κατάφεραν να κερδίσουν το respect τους, εκτός από τον αναμενόμενο μηδενισμό βεβαίως, βεβαίως! Τουτέστιν: άπειρη μικροσκοπική χαρτούρα με γραμματούδια, κατασκευές, ακόμη και hands free ξεχώθηκαν από τα πιο απρόσμενα μέρη και τώρα αναρτώνται για την τόσο πρωτότυπη έκθεση. Προς το παρόν φιλοξενείται σε 2 προθήκες, στον τομέαΓενικής Οικονομικής Θεωρίας και Πολιτικής, ενώ στοχεύει να κατοικοεδρεύσει στη Βιβλιοθήκη του τμήματος. Στόχος της, σύμφωνα με τον Δ.Μ. «να αναδείξει την πολυπλοκότητα μιας πρακτικής που είναι διεθνής, αλλά και το κομμάτι που κάλλιστα εκλαμβάνεται ως τέχνη».
Άλλωστε, οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες δαπάνησαν ουκ ολίγες ώρες για τα κομψοτεχνήματά τους. Εξίσου εύλογη η διαπίστωση της ακαδημαϊκής πλευράς: αν στρώνονταν να διαβάσουν, ένα 5 θα το έγραφαν! Αμ δε στρώθηκαν (σ.σ.: τουλάχιστον αναγνωρίστηκε ο κόπος τους)!
Έπεται συνέχεια! Φοιτήτρια ΑΠΘ (έτος ’68) προθυμοποιείται να χαρίσει τα σκονάκια της (ω, ναι, τα κρατάει ακόμη). Φοιτήτρια ΑΠΘ (έτος 2010) ανακοίνωσε ότι θα βάλει τα δυνατά της για μια θέση στην έκθεση (ποιος νοιάζεται για το μάθημα;).
Ενόψει εξεταστικής Σεπτεμβρίου, βρήκες την κατάλληλη δικαιολογία: το κάνεις για την τέχνη! Τέρμα η πλάκα. Ο κ. Μάδρας επισημαίνει ότι το σκονάκι αποτελεί παραβατική συμπεριφορά και είναι αξιόποινη πράξη. Το νου σας, ρεμάλια! Μη σας μπαίνουν ιδέες!

Φωτό: Σάκης Γιούμπασης Αρθρο: Μαρία – Άννα Τανάγια –Athensvoice

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων