Αρχείο για την κατηγορία “κινηματογράφος”

Το La Jetee είναι μια ταινία μικρού μήκους του 1962 του Chris Marker, φτιαγμένη αποκλειστικά από φωτογραφικά καρέ.Ο Marker χαρακτηρίζει την ταινία ως photo-roman, ως μια ιστορία δηλαδή δοσμένη μέσα από φωτογραφίες. La Jetee δηλαδή: η αποβάθρα. Η ταινία αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία του Terry Gilliam, τους 12 Πίθηκους. Το στόρι είναι περίπου το ίδιο. Βρισκόμαστε σε μια μελλοντική εποχή όπου το Παρίσι (και ο υπόλοιπος κόσμος) έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι ζούνε κάτω απ` τη γη. Ξεκινάνε κάποια στιγμή πειράματα με το ταξίδι στο χρόνο για να δούνε πώς θα είναι το μέλλον της Γης! Για πειραματόζωο, διαλέγουν έναν κύριο που έχει μια έντονη εικόνα από το παρελθόν του σε μια αποβάθρα αεροδρομίου…

www.criterion.com/films/329-la-jetee

Comments 0 σχόλια »


Ηταν του Αγίου Βαλεντίνου, μια ημέρα σαν κι αυτή το 1963, όταν στην Ιταλία έκανε την πρεμιέρα της μια ταινία που θα επαναπροσδιόριζε την Εβδομη Τέχνη: Ο Φεντερίκο Φελίνι παρουσίαζε στο κοινό το «Otto e mezzo», το αριστούργημά του που έμεινε πιο εύκολα στην ιστορία ως «8½».

Δεν είναι εύκολο να συλλάβει κανείς τον λόγο που αυτή η ταινία κρατάει εδώ και μισό αιώνα πια υπνωτισμένο το κοινό. Είναι σίγουρα η μοναδική ερμηνεία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι συνεπικουρούμενη από τη φρεσκάδα της Κλαούντια Καρντινάλε και της Ανούκ Εμέ – αλλά δεν είναι μόνα αυτά. Ασφαλώς είναι η εμβληματική μουσική του Νίνο Ρότα – αλλά πάλι δεν είναι μόνο οι μελωδίες. Υπάρχει αναμφίβολα κυρίαρχο το αυτοαναφορικό στοιχείο – ο ήρωας είναι ένας σκηνοθέτης σε δημιουργικό αδιέξοδο και ο Φελίνι μετρούσε οκτώ ταινίες και ένα σκετς ως τότε – αλλά επίσης δεν είναι εκείνο που κάνει το «8½» αξεπέραστο. Είναι όλα αυτά και πολλά άλλα μαζί, που γέννησαν μια ταινία προσωπικής αναζήτησης μέσα από ένα καλειδοσκοπικό πρίσμα παραμυθιού και σύγχυσης, υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του σπουδαίου Φελίνι. Ο οποίος καθώς γύριζε το φιλμ είχε επισυνάψει στην κάμερα ένα αυτοκόλλητο με μια υπενθύμιση: «Ricordati che è un film comico» – «Θυμήσου ότι είναι κωμωδία».

«Είναι μια μελέτη ενός ανθρώπου που μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς, αρκεί να ανοίξει την καρδιά του» θα εξηγούσε μετά ο Φελίνι. Συνέχεια »

Comments 0 σχόλια »

Μία ταινία από αυτές που σε πιάνουν από το λαιμό.

Έξι μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου του σε τροχαίο, ο Ρομπέρτο και η έφηβη κόρη του, Αλεχάντρα, κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα μετακομίζοντας στην πόλη του Μεξικού. Πατέρας και κόρη προσπαθούν ο καθένας να ξεπεράσει το πένθος του με τον δικό του τρόπο. Όσο ο πατέρας παραμένει απρόσιτος, η κόρη αρχίζει να συναναστρέφεται με μια μάλλον επικίνδυνη παρέα στο καινούριο της σχολείο. Η Αλεχάντρα θα γίνει σταδιακά το θύμα μιας ολοένα και πιο απάνθρωπης συμπεριφοράς από τη μεριά των συμμαθητών της, χωρίς να τολμάει να αντιδράσει ή να μοιραστεί κάτι από την προσωπική της κόλαση με τον πατέρα της.

Αξιοπρόσεκτος ο ιδιαίτερος τρόπος γυρίσματος των πλάνων με την ακίνητη κάμερα που στην αρχή φαίνεται μονότονος αλλά σταδιακά απογειώνεται. Η σκηνή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και η σκηνή τέλους κερδίζουν το θεατή.

Μία ταινία που οφείλουν να δουν εκπαιδευτικοί και μαθητές και να τη συζητήσουν. Ποια ανάγκη κρύβεται πίσω από τη βιντεοσκόπηση των προσωπικών στιγμών; προς τι η κοινοποίηση των πάντων;

www.imdb.com/title/tt2368749/

Comments 0 σχόλια »



Ο Γεράσιμος Ρήγας, διακεκριμένος σκηνοθέτης που άφησε το αποτύπωμά του στο νέο ελληνικό σινεμά το 2008, με την ταινία «Πάρβας, Αγονη Γραμμή», ξεχώρισε και πάλι πέρσι, με το ντοκιμαντέρ «100 (Αλεξάνδρας 173, Αθήνα)».

Φέτος, ο Ρήγας αγγίζει ένα διαφορετικό πεδίο ενδιαφέροντος, με την ίδια πρόθεση εμβάθυνσης και τον ίδιο ρεαλισμό: τον κόσμο του χορού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο σκηνοθέτης επισκέπτεται αυτό το ιδιότυπο σύμπαν. Το 2005, όταν γύρισε στην Ελλάδα από τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ και τη συνεργασία του με τον Ρομπ Νίλσον, σκηνοθέτησε τις «Συνήθειες», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, μια ματιά σε ύφος σινεμά-ντιρέκτ στο χορό και τους ανθρώπους του.

Η νέα ταινία του Γεράσιμου Ρήγα λέγεται «Black Box», έχει ως επίκεντρο τον χορό, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την αγάπη, τον πόνο της απώλειας, τον παραλογισμό της εξουσίας, την αγωνία του θανάτου.

Στο «Black Box», ο θεατής θα παρακολουθήσει τους χορευτές να μιλάνε, να τραγουδούν, να ερωτεύονται, να λυπούνται.

Κινηματογραφημένη με αμεσότητα η ταινία αποφεύγει την αφήγηση και αφήνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σώμα.Η ταινία ολοκληρώνεται με την παράσταση των σπουδαστών στην αίθουσα Black Box της Κρατικής Σχολής Χορού, όπου παρουσιάζονται οι χορογραφίες «Appalachian Spring» της Μάρθα Γκρέιαμ, «Old Man’s Dream» του Τόνο Λάκι, «White Noise» του Κωσταντίνου Ρήγου, «Μαρία» του Αλέξη Φουσέκη, «Folly» της Χριστίνας Γουζέλη και του Πολ Μπλάκμαν και «A Hard Day’s Night» του Αρη Παπαδόπουλου.

Το «Black Box», σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Γεράσιμου Ρήγα και μοντάζ του Χρόνη Θεοχάρη, αναμένεται να προβληθεί στους κινηματογράφους της Αθήνας το χειμώνα του 2013.

Comments 0 σχόλια »

Comments 0 σχόλια »

Στοιχεία της ταινίας:
Είδος: Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Σόφι Φάινς
Σενάριο: Σλαβόι Ζίζεκ
Διάρκεια: 134’
Έγχρωμο
Ηνωμένο Βασίλειο | Ιρλανδία ©2012
Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ‘12
«Ό,τι ονειρευόμαστε, μας αξίζει»
Σύνοψη: Οι δημιουργοί του «Κινηματογραφικός Οδηγός για Διεστραμμένους» [“The Pervert’s Guide to Cinema 1,2,3”], επιστρέφουν αυτή τη φορά με έναν «Οδηγό Ιδεολογίας για Διεστραμμένους» [“The Pervert’s Guide to Ideology”]. O σημαντικός φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ, και η σκηνοθέτης Σόφι Φάινς, χρησιμοποιούν τη μεταφορά της κινηματογραφικής γλώσσας για να παρουσιάσουν ένα θρυλικό ταξίδι στην καρδιά του ορισμού της Ιδεολογίας – αυτή τη συλλογική φαντασία που σχηματίζει την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο, τις θεωρίες και τα πιστεύω μας.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδος:
«Σχεδόν αμέσως μετά την έξοδο της ταινίας «Κινηματογραφικός Οδηγός για Διεστραμμένους» [“The Pervert’s Guide to Cinema 1,2,3”], ο Σλαβόι Ζίζεκ πρότεινε να ετοιμάσουμε τον «Οδηγό Ιδεολογίας για Διεστραμμένους» [“The Pervert’s Guide to Ideology”], και να το! Η ιδεολογία είναι ένα μεγάλο ζήτημα στο σώμα της δουλειάς και της θεωρίας του Ζίζεκ. Οι ρίζες της ψυχοαναλυτικής του θεωρίας παράγουν μία νέα αντίληψη του πώς είναι δομημένος ο κόσμος μας. Μοιάζει σα να ’ναι τώρα, το 2012 η απολύτως κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε και να παρουσιάσουμε αυτή την ταινία. Ήταν όχι μόνο προκλητικό αλλά και απαιτητικό για ’μένα, να φέρω όλες αυτές τις ιδέες και να συναντηθούν σε μία ταινία. Μέσω των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούμε, και που καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος ερεθισμάτων από ταινίες, μουσικές, την Ιστορία και τα τρέχοντα, παγκόσμια γεγονότα, η ιδεολογία προκύπτει σαν ένα φαντασιακό πλαίσιο που διαμορφώνεται συνεχώς και διαμορφώνει ταυτόχρονα τις κοινωνίες. Είμαι ευγνώμων στον Σλαβόι, για την γενναιοδωρία του, την εμπιστοσύνη και ασφαλώς την φαινομενική αίσθηση του χιούμορ του»!
Στοιχεία της ταινίας:
Είδος: Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Σόφι Φάινς
Σενάριο: Σλαβόι Ζίζεκ
Διάρκεια: 134’
Έγχρωμο
Ηνωμένο Βασίλειο | Ιρλανδία ©2012
Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ‘12

Λίγα λόγια για τον Σλαβόι Ζίζεκ:
Ένας από τους σημαντικότερους διανοητές της εποχής μας, ο Σλαβόι Ζίζεκ είναι Σλοβένος διαλεκτικός-υλιστής φιλόσοφος. Έχει σημαντική συμβολή σε τομείς όπως η πολιτική θεωρία, η θεωρία του κινηματογράφου και η θεωρητική ψυχανάλυση. Έχει γράψει πάνω από πενήντα βιβλία σχετικά με την όπερα, τη θρησκεία, τον κινηματογράφο και τον πόλεμο στο Ιράκ. Έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στο Παρίσι και το Λονδίνο, στο Κολούμπια, το Σικάγο, το Ντιουκ, το Πρίνστον και το New School της Νέας Υόρκης. Σήμερα κατέχει μια θέση στο Τμήμα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα και είναι Επικεφαλής του Birkbeck Institute for the Humanities στο Λονδίνο. Για τον Ζίζεκ έχουν γραφτεί άρθρα στη Guardian και στο New Yorker, στη γαλλική Liberation και στην ιαπωνική Asahi, ενώ ο ίδιος γράφει για τη Guardian, τη London Review of Books και τη Le Monde. Το συγγραφικό και ερευνητικό του έργο είναι πολυδιάστατο και πολύπλευρο. Σημαντικό μέρος του επικεντρώνεται στην ανάδειξη της ριζοσπαστικής πολιτικής και φιλοσοφικής σημασίας της λακανικής ψυχανάλυσης. Στα βιβλία του, που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, περιλαμβάνονται και τα εξής, μεταφρασμένα στα ελληνικά:
Η μαριονέτα και ο νάνος – Εκδόσεις: SCRIPTA
Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού – Εκδόσεις: SCRIPTA
Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; – Εκδόσεις: SCRIPTA
Ιράκ, η δανεική χύτρα – Εκδόσεις: SCRIPTA
Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας – Εκδόσεις: SCRIPTA
Βία – Έξι λοξοί στοχασμοί – Εκδόσεις: SCRIPTA
Λακάν – Εκδόσεις Πατάκη
Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα – Εκδόσεις: SCRIPTA

Λίγα λόγια για τη Σόφι Φάινς:
Η Σόφι Φάινς (αδερφή του Ρέιφ Φάινς), μαθήτευσε δίπλα στο σκηνοθέτη Peter Greenaway από το 1987 ως το 1992, υπήρξε μάνατζερ της ομάδας χορού του Michael Clark από το 1992 μέχρι το 1994 και ξεκίνησε να κάνει ταινίες το 1999. Οι ταινίες της διερευνούν τις έννοιες της δράσης-ερμηνείας (performance) και της ταυτότητας. Είναι γνωστή για την παρατηρητικότητα και τη μοναδική ματιά της καθώς και για την αίσθηση της κινηματογραφικής φόρμας. Προηγούμενες ταινίες της είναι μεταξύ άλλων οι: Lars From 1-10 (1999), The Late Michael Clark (2000), Because I Sing ( 2001) και Hoover Street Revival. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ, όπως αυτά του Sundance, του Τορόντο, του Ρότερνταμ, του Εδιμβούργου, του Σύδνεϋ, του Λονδίνου και άλλων.

Comments 0 σχόλια »

«Μια χειμωνιάτικη βραδιά το 1999, κάποιος χτύπησε την πόρτα μου. Ένας περίφημος Δανός παιδοψυχολόγος, στεκόταν με κάποια έγγραφα στα χέρια του παραληρώντας για τα παιδιά και τις φαντασιώσεις τους. Μίλαγε για έννοιες όπως «καταπιεσμένες αναμνήσεις», και ακόμη πιο ανησυχητικά για τη θεωρία του ότι «πίστευε ότι είναι ιός». Δεν τον άφησα να μπει. Δε διάβασα τα χαρτιά. Πήγα για ύπνο.
Δέκα χρόνια αργότερα χρειάστηκα ψυχολόγο. Του τηλεφώνησα, και κάπως σαν καθυστερημένη πράξη ευγένειας, διάβασα τα έγγραφα. Σοκαρίστηκα. Μαγεύτηκα. Ένοιωσα ότι υπήρχε μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Μια ιστορία ενός σύγχρονου κυνηγιού μαγισσών.
Το Κυνήγι είναι το αποτέλεσμα αυτής της ανάγνωσης.»
Τόμας Βίντερμπεργκ

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ
Πρωτότυπος τίτλος : Jagten
Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg
Σενάριο: Thomas Vinterberg & Tobias Lindholm

Φωτογραφία: Charlotte Bruus Christensen
Μουσική: Nikolaj Egelund
Παίζουν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen , Annika Wedderkopp
Βραβεία – Συμμετοχές:
Βραβείο Αντρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Karlovy Vary
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Λονδίνου
Χώρα παραγωγής: Δανία
Έτος παραγωγής: 2012
Γλώσσα: Δανέζικα
Διάρκεια: 115΄ Έγχρωμο.

Comments 0 σχόλια »

Η ταινία «100» σκιαγραφεί την καθημερινότητα στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Άμεσης Δράσης Αττικής. Αποτελεί ένα διάλογο ανάμεσα στους πολίτες που καλούν την Άμεση Δράση και στην προσπάθεια διαχείρισης των κλήσεων αυτών από την αστυνομία. Μέσα από το διάλογο αυτό ο θεατής κατανοεί πως όσα συμβαίνουν σχετίζονται με την κοινωνική αδικία, τη φτώχεια, την τυφλή κοινωνική βία και την κατάχρηση της εξουσίας.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ (Γεράσιμος Ρήγας) Ελπίζω ο θεατής να δει την ταινία σαν ένα θεατρικό έργο, η ένα ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ και με αυτό εννοώ ότι ή έμφαση της ταινίας είναι στον λόγο. Ο Ρομπέρ Μπρεσόν έλεγε πως “η ακοή είναι πολύ πιο δημιουργική από την όραση”…

Ο Γεράσιμος Ρήγας εμφανίστηκε στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα το 2008, με την ταινία «Πάρβας, Αγονη Γραμμή» και αυτοστιγμεί αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ντοκιμαντερίστες που βγήκαν από αυτήν τη χώρα.

Στοιχεία Ταινίας  «100»
Τίτλος: 100
Σκηνοθεσία, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γεράσιμος Ρήγας
Μοντάζ:  Χρόνης ΘεοχάρηςΉχος: Αντώνης Σαμαράς
Παραγωγός : Μάρκος Γκαστίν, Minimal Films
Παραγωγή: ΕΡΤ, με την ενίσχυση του ΕΚΚ.
Έτος παραγωγής: 2012
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Διάρκεια: 61 Λεπτά
Είδος ταινίας: Ντοκιμαντέρ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2012)

Comments 0 σχόλια »


Σκηνοθεσία: Φιλίπ Φαλαρντό
Πρωταγωνιστούν: Μοχάμεντ Φελάγκ, Σοφί Νελίς

O κύριος Λαζάρ, από την Αλγερία, προτείνει τον εαυτό του ως αντικαταστάτη της δασκάλας που αυτοκτόνησε σε ένα δημοτικό σχολείο της Γαλλίας. Από τη στιγμή που προσλαμβάνεται κάνει τα πάντα για να έρθει πιο κοντά στα παιδιά, να τους συμπαρασταθεί και να τους εξηγήσει την ανεξήγητη ακόμη και για τους μεγάλους πολλές φορές δύναμη της απώλειας. Ωστόσο, κανείς απ’ τους συναδέλφους, τους γονείς, ακόμη και τα παιδιά, δεν γνωρίζει το παρελθόν του κυρίου Lazhar και ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί ν’ απελαθεί.

Comments 0 σχόλια »

 Το σκηνοθετικό δίδυμο αν και διανύει την όγδοη δεκαετία του εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς με την τόλμη του να μεταφέρει τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ μέσα σε ένα περιβάλλον φυλακής, αφήνοντας ελεύθερους τους κρατουμένους να ερμηνεύσουν τα πρόσωπα της τραγωδίας, ο καθένας με το δικό του τρόπο και στη δική του διάλεκτο. Μια κινηματογραφική απόδοση πρωτότυπη και ευρηματική ξεγλιστρώντας επιδέξια από την παγίδα της γελοιοποίησης που ενέχει οποιαδήποτε απόπειρα μεταφοράς στον κινηματογράφο ενός θεατρικού έργου και δη μάλιστα μιας τραγωδίας.

Η ταινία ξεκίνησε, όπως υποστηρίζουν οι Πάολο και Βιτόριο, όταν επισκέφθηκαν τη φυλακή Ρεμπίμπια, στα προάστια της Ρώμης και συνάντησαν κρατουμένους που συμμετείχαν σε μια εκδήλωση ποίησης με επίκεντρο αποσπάσματα της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη.

Λίγο καιρό αργότερα επέστρεψαν και ρώτησαν τους κρατουμένους αν ήθελαν να συμμετάσχουν σε μια κινηματογραφική διασκευή του «Ιουλίου Καίσαρα» του Σαίξπηρ. Η απάντηση των κρατουμένων και του υπευθύνου της καλλιτεχνικής τους αναμόρφωσης ήταν άμεση και θετική και έτσι έγινε πραγματικότητα η ταινία.

Η ταινία διαρκεί 76 λεπτά, και αποτελεί μια μεταφορά όλο συμβολισμούς, ένα πείραμα, ένα παιχνίδι μεταμόρφωσης των τροφίμων ή καλύτερα τον άκρως ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης της ελευθερίας, με φόντο το αληθινό περιβάλλον των φυλακών. Miα πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στις καθαρτικές και αναμορφωτικές ιδιότητες της τέχνης.

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Paolo Taviani, Vittorio Taviani
  • ΣΕΝΑΡΙΟ Paolo & Vittorio Taviani, βασισμένο στον «Ιούλιο Καίσαρα» του William Shakespeare
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ Salvatore Striano, Cosimo Rega, Giovanni Arcuri, Antonio Frasca

Comments 0 σχόλια »

Μία ομάδα  νέων μεταναστών μιλούν για τη ζωή τους στην Ελλάδα, τον τρόπο που έφτασαν εδώ, το πως προσδιορίζουν τον εαυτό τους σ’ αυτή την ξένη χώρα και τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους αυτόχθονες. Μας παρουσιάζουν τις δυσκολίες της καθημερινότητάς τους, τη σχέση τους με την Ελλάδα και την μακρινή πατρίδα τους και τέλος  μοιράζονται τους προβληματισμούς και τα όνειρά τους για το μέλλον.

Comments 0 σχόλια »

Στην εμβληματική αυτή ταινία τη σκυτάλη παίρνει η ποιητική της εικόνας η οποία στα χέρια ενός μεγάλου δημιουργού όπως ο Αντρέι Ταρκόφσκι αποκτά διαστάσεις αριστουργήματος. Ο μεγάλος σκηνοθέτης, αφηγείται τη ζωή του «Αντρέι Ρουμπλιόφ», ενός μοναχού αγιογράφου που έζησε στη Ρωσία το 15οαιώνα. Μια εποχή γεμάτη βία και αιματηρές επιδρομές από τους βαρβάρους. Αλλά μέσα από την εντυπωσιακή αυτήν τοιχογραφία της εποχής, ο Ταρκόφσκι με όπλο τη δύναμη των συναισθημάτων και με τη βαθιά μυστικιστική του προσέγγιση, σχολιάζει τη δική του εποχή. Για αυτό ουδέποτε υπήρξε αρεστός στη «σοβιετική» εξουσία.

Η εποχή του Ρουμπλιόφ έχει ομοιότητες με την εποχή του Ταρκόφσκι. Ο μέγιστος δημιουργός σχολιάζει και αφηγείται χαμηλόφωνα, με τις εικόνες του βουτηγμένες στην αγαπημένη του υγρασία, με χαμηλούς φωτισμούς, με σιωπές, ψιθυριστά με ένα σενάριο έρμαιο της ποιητικής ελευθεριότητας. Με μαγευτικά πλάνα που η αισθητική τους εξυψώνεται και εξυψώνει και την κάμερα να κινείται σαγηνευτικά στο χώρο ο μεγάλος Ταρκόφσκι αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής.

Comments 0 σχόλια »

Ο αειθαλής Γούντι Άλεν (“Midnight in Paris”) συνεχίζει το ευρωπαϊκό του grand tour, κατακτώντας αυτή τη φορά την ιταλική πρωτεύουσα. Η ρομαντική κωμωδία “To Rome With Love” αντλεί έμπνευση από το μεσαιωνικό Δεκαήμερο του Βοκάκιου και εκτυλίσσεται σε τέσσερα σκετς, σε ένα από τα οποία ο Γούντι δεν μπορεί να αντισταθεί κι επιστρέφει μπροστά από την κάμερα.

Το καστ που τον συνοδεύει είναι εντυπωσιακό, διεθνές και ετερόκλητο: Έλεν Πέιτζ (“Inception”), Πενέλοπε Κρουζ (“Vicky Cristina Barcelona”), Τζέσε Άιζενμπεργκ (“The Social Network”), Ρομπέρτο Μπενίνι (“La Vita è Bella”), Άλεκ Μπόλντουιν (“The Departed”) και Ορνέλα Μούτι (“Storie di Ordinaria Follia”).

Comments 0 σχόλια »

Un cuento chino

H ζωή του Roberto (Ricardo Darin) έχει μείνει στάσιμη εδώ και είκοσι χρόνια εξαιτίας ενός σκληρού παιχνιδιού της μοίρας. Από τότε ζει απομονωμένος και πικραμένος, έχοντας ως μοναδικό του σύνδεσμο με τον έξω κόσμο, το μαγαζί του με σιδερικά. Ένα απρόσμενο γεγονός, όμως, θα τον ξυπνήσει και θα τον φέρει πίσω στη ζωή. Ο Roberto συναντά τον Jun στους δρόμους της πόλης και από τότε ξεκινά μια παράξενη συμβίωση των δύο τους, καθώς ο Roberto δεν μιλά κινέζικα και ο Jun ούτε λέξη ισπανικά. Ο ερημίτης σιδεράς επιχειρεί να τον αφήσει πρώτα στο αστυνομικό τμήμα και μετά στην κινέζικη πρεσβεία, κανείς ωστόσο δεν θέλει να τον βοηθήσει και έτσι το μόνο που του μένει είναι να τον φέρει στο σπίτι του, καθώς παρότι ζει αποκομμένος από τους άλλους, η συνείδησή του δεν τον αφήνει να εγκαταλείψει έναν άνθρωπο στον δρόμο. Η καταναγκαστική τους συμβίωση, ωστόσο, θα έχει στιγμές άφθονου γέλιου, καθώς ο Roberto προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον νεαρό Κινέζο με κάθε μέσο που διαθέτει. Καταλυτικό ρόλο σ’αυτή την αλλόκοτη ιστορία παίζει και η Mari (Muriel Santa Ana), μια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον Roberto.

Διάρκεια:93′

Σκηνοθεσία: Sebastian Borensztein
Σενάριο: Sebastián Borensztein
Παραγωγή: Juan Pablo Buscarini and Gerardo Herrero
Παίζουν: Ricardo Darin, Huang Sheng Huang, Muriel Santa Ana, Enric Rodriguez, Ivan Roma Nelli
Διεύθυνση Φωτογραφίας Rodrigo Pulpeiro
Μοντάζ: Fernando Pardo
Μουσική: Lucio Godoy

Comments 0 σχόλια »

Εργασία που κατατέθηκε ως μέρος των απαιτήσεων του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στις «Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας για την Εκπαίδευση».

https://blogs.sch.gr/tgiakoum/archives/10901

http://scr.bi/R2bH6F

Comments 0 σχόλια »

Βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή που επιμένει σε μια καθημερινή εκτεταμένη συζήτηση με τον Επαμεινώνδα Γονατά.
Ο Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς (Αθήνα, 1924 — Αθήνα, 24 Μαρτίου 2006) ήταν έλληνας ποιητής και διηγηματογράφος της Μεταπολεμικής γενιάς, ο οποίος διακρίθηκε κυρίως ως «λογοτέχνης του παράδοξου». Η Εύα Στεφανή στο 39λεπτο ντοκιμαντέρ της επιστρέφει στον Ε. Χ. Γονατά (μετά το τηλεοπτικό «Παρασκήνιο» που γύρισε το 1998) λίγο καιρό πριν από το τέλος του. Στην ταινία ο λογοτέχνης παρακολουθεί στο βίντεο αποσπάσματα από την εκπομπή του «Παρασκηνίου», τα σχολιάζει και ταυτόχρονα ο φακός τον παρατηρεί, στο ταπεινό σπίτι του με κήπο στην Κάτω Κηφισιά, χωρίς να παρεμβαίνει σε μια σχολαστική, αλλά εντελώς απελευθερωμένη από χρόνους και υποχρεώσεις, καθημερινότητα. Γάτες παντού, που ο Ε. Χ. Γονατάς δεν περιποιείται απλώς αλλά αφουγκράζεται, βιβλία παντού, οι άνθρωποι με τους οποίους συμπορεύτηκε: ο Κάφκα, ο Φλωμπέρ, ο Μπουνιουέλ… Διαβάζει αποσπάσματα από έργα τους και λέει στην Εύα Στεφανή: «Ολοι αυτοί είναι φίλοι μου, πουλάκι μου, και είναι απόντες».

Ο Γονατάς ήταν γόνος οικογένειας πολιτικών με καταγωγή από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, αλλά δεν ταυτίστηκε ποτέ με κανένα πολιτικό στρατόπεδο. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον ποιητή Μίλτο Σαχτούρη, με τον οποίο τον συνέδεσε βαθειά φιλία. Ήταν επίσης φίλος με τον ποιητή Δημήτρη Π. Παπαδίτσα, τον διηγηματογράφο Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο και τον πεζογράφο Νίκο Καχτίτση — τον τελευταίο τον γνώρισε μόνον διά αλληλογραφίας.

Ο Γονατάς, βγήκε από την αφάνεια το 1976, όταν τον ξεχώρισε σε συνέντευξη ο «δάσκαλός» του Νίκος Εγγονόπουλος. Αργότερα το βιβλίο του «Ο φιλόξενος καρδινάλιος» έμελε να τον καθιερώσει ως συγγραφέα «καλτ». Στα έργα του ήταν λακωνικός και υπαινικτικός, καθώς «ξεκινούσε από βιωμένες καταστάσεις αλλά υπερέβαινε το ατομικό, για να συνδυάσει τον στοχασμό με το όνειρο, το καθημερινό με το ανοίκειο, το λογικό με το παράλογο, την πρόζα με την ποίηση». Ολιγογράφος, είχε επιλέξει την αφάνεια, «επειδή δεν τον ενδιέφερε η δημοσιότητα, αλλά η επικοινωνία». Ο ίδιος πάντως δεν συμφωνούσε με τον χαρακτηρισμό του ως συγγραφέα του φανταστικού και του παραδόξου.

Βιογραφικό & εργογραφία Γονατά

Comments 0 σχόλια »

Οι τίτλοι τέλους του Dogville, με ένα κολάζ φωτογραφιών του Jacob Holdt, που απεικονίζουν με κάθε λεπτομέρεια την αμερικανική φτώχεια και δυστυχία και μουσική υπόκρουση το τραγούδι «Young Americans» του David Bowie συνέβαλαν στην κατάταξη της ταινίας από τους κριτικούς ως αντιαμερικανικής. O Jacob Holdt, όπως πολλοί Δανοί συνηθίζουν, ταξίδεψε στην Αμερική το 1971 και συγκλονίστηκε από τις εικόνες φτώχειας σε μία πλούσια χώρα. Οι γονείς του, που δεν τον πίστευαν, του έστειλαν μία φωτογραφική μηχανή, με την οποία απαθανάτισε εικόνες μιας άλλης Αμερικής και τις κυκλοφόρησε στη συλλογή American Pictures 1970-75.

Comments 0 σχόλια »

Lars von TrierΟ Lars Trier γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1956 στο Fuglebakke-Kvarteret, ένα προάστιο της Κοπεγχάγης.
Ο πατέρας του Ulf Εβραϊκής καταγωγής γνωρίστηκε με τη μητέρα του Inge στη Σουηδία, όπου είχαν καταφύγει και οι δύο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η μητέρα του ήταν ενεργό μέλος της αντίστασης και πολύ δυναμική γυναίκα. Ο νεαρός Lars ανατράφηκε σε ένα φιλελεύθερο περιβάλλον με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στο σχολείο και να το εγκαταλείψει. Τελικά ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1976 ως κατ΄οίκον διδαχθείς.
Την επαφή του με την κινηματογραφική κάμερα ενθάρρυνε η μητέρα του η οποία φρόντιζε για την αισθητική του αγωγή αλλά ιδιαίτερα ο θείος του Borge Host, ένας από τους ιδρυτές της σχολής κινηματογράφου της Δανίας. Ήδη από την ηλικία των 11 ετών είχε αρχίσει την παραγωγή δικών του ταινιών, ενώ στα δώδεκά του χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός σε μία συμπαραγωγή τηλεοπτικής σειράς της Δανίας και της Σουηδίας.
Λίγο πριν πεθάνει η μητέρα του εξομολογείται, ότι είχε μία περιπέτεια και ο βιολογικός του πατέρας ονομάζεται Fritz Michael Hartmann και δεν έχει εβραϊκή καταγωγή. Μάλιστα του εκμυστηρεύεται ότι αποφάσισε να κοιμηθεί μαζί του, γιατί καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών κι ότι η ίδια ήθελε ο γιος της να έχει γονίδια καλλιτέχνη. Εκείνος της απαντά ότι «αν πρόκειται για σκηνή από το Ντάλλας , σίγουρα είναι κακόγουστη» (Stevenson, 2009). Ο Ulf, ο οποίος έχει πεθάνει, όπως αποκαλύπτεται, γνώριζε αυτό το μυστικό όπως και αρκετά μέλη της οικογένειάς τους. Ο Trier αναγκάζεται να καταπιέσει το θυμό του λόγω της κρισιμότητας της υγείας της μητέρας του, η οποία και πεθαίνει λίγες μέρες αργότερα. Ο Trier κληρονομεί το σπίτι της μητέρας του και ξεσπά μέρος του θυμού του γκρεμίζοντας τοίχους και σπάζοντας τα κρύσταλλα της μητέρας του. Στη συνέχεια θα συναντήσει τον βιολογικό του πατέρα για μία φορά αλλά εκείνος του καθιστά σαφές, ότι δεν θέλει να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις. Θα σεβαστεί το μυστικό της πατρότητας του μέχρι το θάνατο του βιολογικού του πατέρα, αλλά το Φεβρουάριο του 2000 η ιστορία του θα διαρρεύσει στον τύπο αποκτώντας μεγάλη δημοσιότητα με φωτογραφίες πατέρα και γιου δίπλα-δίπλα να τονίζουν τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Αργότερα το όνομα του πατέρα του Max Hartmann θα εμφανιστεί στην ταινία Europa.

Σπουδές –Διακρίσεις
Αφού απέτυχε να εισαχθεί στην Εθνική σχολή Κινηματογράφο της Δανίας, έγινε δεκτός στο τμήμα του κινηματογράφου του πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Εκεί σιγά –σιγά αποκήρυξε τις πολιτικές του πεποιθήσεις κι έγινε απολιτικός καθώς πήρε κατά δήλωσή του «υπερβολική δόση του Κομμουνιστικού κόμματος». Υπήρξε μέλος του όπως άλλωστε και η μητέρα του. Στο πανεπιστήμιο επηρεάστηκε από έναν καθηγητή του τον Martin Drouzy και γνωρίστηκε με μία ομάδα το Film Group 16 οι οποίοι γύριζαν σε 16mm film. Αυτή η ομάδα θα τον υποστηρίξει στις πρώτες του απόπειρες.
Η πρώτη του ταινία το 1977 με τον τίτλο «Orchid Gardener» χρηματοδοτήθηκε από τον ίδιο και εν μέρει από τη μητέρα του. Η ταινία είχε θέμα της έναν Εβραίο ζωγράφο ο οποίος έχει προβλήματα με τις σχέσεις του και καταλήγει να κακοποιήσει ένα κοριτσάκι. Η επόμενη του ταινία το 1979 είχε τον τίτλο «Menthe –La Bienheureuse» αντλούσε την έμπνευσή του από μία απόδοση της «Ιστορίας της Ο» της Μαργκερίτ Ντυράς.
Μετά από τρία χρόνια σπουδών ο Trier προσπαθεί εκ νέου να γίνει δεκτός στην Εθνική σχολή κινηματογράφου της Δανίας. Σαν δείγμα δουλειάς του προσκομίζει το «Orchid Gardener», ενώ κατά τις εξετάσεις που έπρεπε να γυρίσουν μέσα σε δύο ώρες μία ταινία, κατάφερε να τους εντυπωσιάσει κι έτσι πετυχαίνει την εισαγωγή του.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη σχολή υιοθέτησε και το «φον» του ονόματός του. Αυτή η ψευδο-ευγενής καταγωγή κινείται στην παράδοση της αυθαίρετης προσθήκης του von όπως και στην περίπτωση των Erich von Stronheim και Joseph von Sternberg. Αποφοίτησε από τη σχολή το 1983. Η πτυχιακή του ταινία μικρού μήκους «Befrielsesbilleder» κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Μονάχου το 1984. Ξεκίνησε από την τηλεόραση και έγινε γνωστός σκηνοθετώντας ένα ντοκιμαντέρ, πάνω στη γοητεία που εξάσκησε ο ναζισμός στην πατρίδα του, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως νεοναζιστής. Η ταινία που απογείωσε την καριέρα του είναι «Το στοιχείο του εγκλήματος», η οποία κέρδισε το βραβείο τεχνικής στο Φεστιβάλ των Κανών το 1984. Στο φεστιβάλ των Κανών έχει ακόμα κερδίσει το 1991 το βραβείο της επιτροπής με το «Europa», το 1996 το Μεγάλο βραβείο των σκηνοθετών με το «Δαμάζοντας τα κύματα» (Η πρώτη του ταινία από την τριλογία με θέμα το γυναικείο φύλο) και το 2000 το Χρυσό Φοίνικα με το «Χορεύοντας στο Σκοτάδι».

Φιλμογραφία

2011     Μελαγχολία

2010     Dimension (Μικρού μήκους, 27 λεπτά)

2009     Αντίχριστος

2006     Το μεγάλο αφεντικό

2005     Manderlay

2003     Dogville

2000     Χορεύοντας στο Σκοτάδι

2000     D-Dag (project του Δόγματος μαζί με τους σκηνοθέτες Τόμας Βίντερμπεργκ,

Σόρεν Κραγκ-Γιάκομπσεν και Κρίστιαν Λέβρινγκ)

1998      Οι Ηλίθιοι( Idioterne)

1997      The Kingdom II (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ),

επεισόδια 5-8 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή)

1996      Δαμάζοντας τα Κύματα

1994      The Kingdom (σε σκηνοθεσία με τον Μόρτεν Αρνφρεντ),

επεισόδια 1 – 4 (για την τηλεόραση, αλλά και κινηματογραφική διανομή)

1991      Europa

1988      Μήδεια (τηλεόραση)

1987      Epidemic

1984      Το στοιχείο της εγκλήματος

1982      Befrielsesbilleder,(Images of a Relief) Ταινία Αποφοίτησης, Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1981      Den Sidste Detalje, Η τελευταία λεπτομέρεια (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1980      Nocturne (μ. μ.) Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας

1979      Menthe – La Bienheureuse, (ερασιτεχνική, μ. μ.)

1977      Orchidegartneren (ερασιτεχνική, μι. μ.)

1971      En Blomst (Ως Λαρς Trier)

1970      Hvorfor flygte fra det du ved du ikke kan flygte fra? Fordi du er en kujon (Ως Λαρς Trier)

1969      En Røvsyg oplevelse, En (Ως Λαρς Trier)

Comments 0 σχόλια »

Η ταινία αναπτύσσεται σε επτά κεφάλαια και έναν επίλογο. Οι επτά πίνακες  με τους τίτλους των κεφαλαίων λειτουργούν ως  παύσεις στην αφήγηση αλλά παράλληλα υπομνηματίζουν όσα πρόκειται να δούμε στην οθόνη μας  με τα τραγούδια της δεκαετίας του ’70 που τα συνοδεύουν. Οι ενδιάμεσοι τίτλοι της ταινίας είναι επεξεργασμένοι ψηφιακά με διαδοχή στατικών  πλάνων. Η κινηματογραφική φωτογραφία παράλειψης χρόνου μας επιτρέπει να παρακολουθήσουμε την ανάδυση ενός ουράνιου τόξου ή τη μεταμόρφωση ενός τοπίου καθώς πέφτει η νύχτα. Μερικοί τίτλοι θυμίζουν έντονα πίνακες του M.W. Turner. Η καταιγίδα πλησιάζει και η συναισθηματική φόρτιση του θεατή κορυφώνεται. Τα πανοραμικά πλάνα, σαν εμβόλιμα στάσιμα, είναι για τον σκηνοθέτη «η ματιά του Θεού στο τοπίο καθώς η ιστορία ξεδιπλώνεται, σαν να επιβλέπει τους χαρακτήρες…».


Comments 0 σχόλια »

Melancholia 2011 Theatrical Trailer 2 – HD Movie – YouTube.

Δανία, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Λαρς φον Τρίερ. Ηθοποιοί: Κίρστεν Ντανστ, Σαρλότ Γκενσμπούργκ, Κίφερ Σάδερλαντ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Τζον Χερτ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Ούντο Κίερ. 126′

Η ταινία ξεκινά με ένα εκπληκτικό «μουσικό» πρελούδιο εικαστικής αντίληψης (με υπόκρουση την εισαγωγή από το «Τριστάνος και Ιζόλδη»), με τον Τρίερ να μας παρουσιάζει την καταστροφή του πλανήτη μας ύστερα από σύγκρουση με έναν πολύ μεγαλύτερό του σε μέγεθος πλανήτη, τον πλανήτη Μελαγχολία.

www.melancholiathemovie.com

Comments 0 σχόλια »

Top
 
Yπενθυμίζουμε ότι η μηδενική χρέωση μέσω κινητής τηλεφωνίας ισχύει μόνο για τον παρόντα ιστότοπο και για τους ιστότοπους που αναφέρονται στο δελτίο τύπου του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων.
Η προβολή περιεχομένου από άλλο ιστότοπο που έχει ενσωματωθεί στον παρόντα ιστότοπο (π.χ. video youtube) ή το άνοιγμα συνδέσμων που οδηγούν σε εξωτερικό περιεχόμενο δεν υπάγονται στη μηδενική χρέωση.
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων