Πάντα έτσι

poiisi-759×500

Της μαθήτριας Μαρίτας Στεφανέλλη

Στέκομαι με μάτια σφαλιστά

Είναι βράδυ η απόλυτη σιωπή

Κι όμως τώρα βλέπω πιο καθαρά

Νιώθω την αναπνοή, το καρδιοχτύπι

Αν η ζωή είναι ευτυχία, τότε είμαι ευτυχισμένη

Κι αν δεν είναι τότε ρωτώ

Τι να συγκριθεί με της ανάσας τον ρυθμικό χορό

Το παιχνίδισμα των φύλλων στο πέρασμα του αέρα

Τον αφρό τον κυμάτων που σπάζουν στην ακτή

Τον φρέσκο νοτιά στη κορυφή του λόφου

Την ματιά σου όταν μου λες σ’αγαπώ;

Άνοιξε τα βλέφαρα και δες

Όλα αυτά είναι εκεί έξω, περιμένουν

Μην απαρνιέσαι το φως μονάχα επειδή έχει και σκοτάδι

Αγκάλιασε το έρεβος για να ανακαλύψεις τη λάμψη

Πάντα έτσι

Καλό, κακό και χαρά, λύπη

Μαύρο, λευκό και αγαλλίαση, πόνος

Απαρνιέσαι τους θεούς ή νιώθεις;