Και ξάφνου…

poiisi-759×500

Της μαθήτριας Μαρίτας Στεφανέλλη

Δάκρυα ποτάμια κυλούν, σκάβουν το πρόσωπο

Σαν σταλαγματιές αίμα, τόσο καίνε

Η ψυχή πάλλεται, θέλει να σπάσει τα δεσμά

Ο φόβος σκαλίζει ψιθυρίζοντας

Και ξάφνου μια ηλιαχτίδα

Περνά την επιδερμίδα, τη λογική, τους φόβους

Ζεσταίνει τα όνειρα, τρέφει στοργικά την καρδιά

Χαϊδεύει σπλαχνικά το τραυματισμένο πνεύμα

«Ηρέμησε» μουρμουρίζει και στάζει το βάλσαμο

Έτσι η ψυχή καταλαγιάζει, βρίσκει την ισχύ

Σκορπίζει τους ψίθυρους της δειλίας

Διαλύει τις αλυσίδες της ανησυχίας

Ξαναβρήκε το χρώμα, τον σκοπό

Αγκαλιάζει με ευγνωμοσύνη την ηλιαχτίδα

Και ρωτά να μάθει ποια είναι

«Έχω πολλά ονόματα» απαντά

«Άλλοι δεν με βλέπουν και με αποφεύγουν για να γλιτώσουν απ’ το φως

Είμαι το άγνωστο,

Άλλοι με ψάχνουν και μόλις με βρουν χαμογελάνε

Είμαι το μέσα.»

Τότε την αναγνώρισε

Ήταν μέρος της, κομμάτι της γνώσης του εαυτού

Ήταν η ελπίδα που γεννήθηκε στο σκοτάδι.