απ` το πεδίο της σχολικής πράξης – Αναστάσιος Τασινός

Σχολικά ενθυμήματα (Δεύτερη έκδοση βελτιωμένη)

AT4b5

.

Σχολικά ενθυμήματα 

Δεύτερη έκδοση βελτιωμένη

Αναστάσιος Αγγ. Τασινός 

Ιωάννινα 22 Φεβρουαρίου 2022

.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

Στον Επίλογο της πρώτης έκδοσης του βιβλίου «Σχολικά ενθυμήματα» είχα γράψει ότι «αισθάνομαι να ολοκληρώνεται ένας συγγραφικός κύκλος, που πηγάζει κυρίως απ` το πεδίο της σχολικής πράξης». Η αναψηλάφηση όμως του εκπαιδευτικού μου αρχείου έφερε στο φως νέο υλικό από το οποίο προέκυψαν εφτά κείμενα με παιδαγωγικό και διδακτικό ενδιαφέρον, τα οποία δημοσίευσα σταδιακά στο Ιστολόγιό μου. Ακόμη, δημοσίευσα δύο κείμενα που αναφέρονται στο εκπαιδευτικό μου έργο και τρία νέα μηνύματα παλιών μαθητών μου. Όλες αυτές οι δημοσιεύσεις αποτέλεσαν το Παράρτημα της παρούσας έκδοσης.

Κλείνοντας να πληροφορήσω τους αναγνώστες ότι όλα τα εκπαιδευτικά μου κείμενα που κατά καιρούς δημοσιεύτηκαν στο Διαδίκτυο, βρίσκονται και στα βιβλία μου.

Ιωάννινα  22 Φεβρουαρίου 2022

Για να διαβάσετε τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου πατήστε: EΔΩ

Σημείωση: Επιτρέπεται η πιστή αναδημοσίευση και αναπαραγωγή του παρόντος βιβλίου ή μέρους αυτού, με την προϋπόθεση να αναφέρεται ο δημιουργός του και να μη γίνεται επ` αμοιβή.

Σχόλια

Το εκπαιδευτικό μου έργο στο Διαδίκτυο

Το εκπαιδευτικό μου έργο στο Διαδίκτυο

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 22 Ιανουαρίου 2022

EED

Στη δεκαετία του 1990, όταν άρχισα να γράφω τα πρώτα εκπαιδευτικά κείμενα και να βιντεοσκοπώ τις πρώτες διδασκαλίες και εκδηλώσεις, ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα ερχόταν μια ημέρα, που όλα αυτά, μέσω ενός παγκόσμιου ιστού, θα ταξίδευαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Βέβαια, φρόντισα κι εγώ, αν και γκριζομάλλης, να μη χάσω το τρένο της Ψηφιακής τεχνολογίας. Συγκεκριμένα, απέχτησα δεξιότητες και γνώσεις στις τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνιών. Έτσι, μπορώ σήμερα και διαχειρίζομαι το Ιστολόγιό μου στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο και το Κανάλι μου στο YouTube. Σε αυτούς τους δύο ιστότοπους βρίσκονται δημοσιευμένα όλα τα εκπαιδευτικά μου δημιουργήματα (άρθρα, βιβλία και βίντεο), τα οποία γεννήθηκαν απ` το πεδίο της σχολικής πράξης.

Το γεγονός ότι υπηρέτησα τη Δημοτική Εκπαίδευση 32 χρόνια από τρεις διαφορετικές θέσεις ευθύνης (20 χρόνια δάσκαλος, 8 χρόνια διευθυντής και 4 χρόνια σχολικός σύμβουλος), μου έδωσαν τη δυνατότητα να αποχτήσω μια συνθετική εικόνα για το εκπαιδευτικό έργο του σχολείου. Την εικόνα αυτή αποτύπωσα με λόγο και βίντεο. Η αγάπη μου για το «επάγγελμα» του δασκάλου, καθώς και οι σπουδές μου, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποτύπωση αυτή. Το πόσο καλά τα κατάφερα, είναι πλέον στην κρίση του κοινού. Πάντως προσπάθησα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους αναδημοσιεύουν και σχολιάζουν σε κοινωνικούς ιστότοπους τα εκπαιδευτικά μου άρθρα, τα βιβλία και τα βίντεο, καθώς και όσους τα χρησιμοποιούν ως επιμορφωτικό υλικό σε ημερίδες και σεμινάρια, ενθαρρύνοντας έναν διάλογο για τη σχολική πράξη.

Θα ήθελα ακόμη, να πληροφορήσω τους αναγνώστες ότι θα συνεχίσω από το Ιστολόγιό μου στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο και από το Κανάλι μου στο YouTube, να μοιράζομαι το εκπαιδευτικό μου έργο. Ένα έργο που επιδιώκει να συνομιλήσει με το κοινό, κυρίως με τους εκπαιδευτικούς και ειδικότερα με τους νέους, να τους προβληματίσει και να τους βοηθήσει στη σχολική πράξη. Παράλληλα επιδιώκει, να στείλει και μερικά μηνύματα στους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας.

Σήμερα, νιώθω μια ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση, βλέποντας σε κοινωνικούς ιστότοπους εκπαιδευτικούς, φοιτητές Παιδαγωγικών Σχολών, γονείς, παλιούς μαθητές μου και λοιπούς επισκέπτες, να εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους για το εκπαιδευτικό μου έργο. Τα στατιστικά στοιχεία που παίρνω απ` το Κανάλι μου στο YouTube δείχνουν ότι με παρακολουθούν πολίτες κάθε ηλικίας, μα πιο πολύ οι νέοι, η μεγάλη ελπίδα αυτού του τόπου.

Έχοντας στην πλάτη μου μια πολύχρονη διδακτική εμπειρία, είμαι πεπεισμένος ότι η καθημερινή προσήλωση του δασκάλου στο φορμαλισμό των σχολικών βιβλιοτετραδίων, αργά ή γρήγορα, οδηγεί στην παθητική μάθηση. Αντίθετα, το άνοιγμα της διδασκαλίας στην καινοτομία, οδηγεί στην ενεργητική μάθηση και στη βελτίωση των παιδαγωγικών σχέσεων.

Προσωπικά, το άνοιγμα στην καινοτομία το είχα πάντα ως δάσκαλος, γεγονός που έφερνε στην τάξη χαρά, ελευθερία, πρωτοβουλία και γενικά μια δυναμική που τροφοδοτούσε την ενεργητική μάθηση.

Ιωάννινα 22 Ιανουαρίου 2022

2 Σχόλια

Μαθητικό περιοδικό

Μαθητικό περιοδικό

 Αναστάσιος Αγ. Τασινός

 Ιωάννινα 28 Οκτωβρίου 2021

Οι σχολικές δραστηριότητες αποτελούν ένα βασικό δείκτη ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, με την προϋπόθεση οι μαθητές να έχουν λόγο στις επιλογές των θεμάτων. Έτσι, θα εμπλέκονται ενεργά στις δραστηριότητες, θα παίρνουν πρωτοβουλίες και θα μαθαίνουν δημιουργικά. Αν όμως η επιλογή των δραστηριοτήτων επιβάλλεται από το δάσκαλο, ακολουθείται μια μηχανιστική διαδικασία με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πάντα ως δάσκαλος άκουγα τα ενδιαφέροντα των μαθητών, γι` αυτό και οι σχολικές δραστηριότητες υλοποιούνταν με όρεξη και ενθουσιασμό. Η δημοκρατία στην τάξη ήταν αυτή που καθόριζε το είδος των δραστηριοτήτων. Για το λόγο αυτό οι τάξεις που εργάστηκα, υλοποίησαν διαφορετικές δραστηριότητες. Βέβαια, πάντα κατέθετα και τις δικές μου δραστηριότητες για συζήτηση, αλλά ποτέ δεν τις επέβαλα. Ήθελα η κάθε δραστηριότητα να έχει και τη συναίνεση των μαθητών.

Υλοποίησα αρκετές δραστηριότητες με τους μαθητές μου, όπως: θεατρικές παραστάσεις, δραματοποιήσεις μαθημάτων, διδακτικές επισκέψεις, αγώνες στίβου και ποδοσφαίρου, χορευτικά με παραδοσιακούς χορούς, αφιερώματα σε κοινωνικά θέματα, ομιλίες μαθητών από την έδρα της τάξης, παρουσιάσεις εξωσχολικών βιβλίων, απαγγελίες ποιημάτων, εκθέσεις ζωγραφικής, επισκέψεις αξιόλογων ανθρώπων στην τάξη, εκδόσεις μαθητικών περιοδικών…., καθώς και προτεινόμενα απ` το Υπουργείο Παιδείας προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγωγής υγείας και πολιτιστικών θεμάτων. Από τις παραπάνω δραστηριότητες θα ήθελα να εστιάσω στην έκδοση μαθητικού περιοδικού, καθόσον για τις άλλες ήδη έχω αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα μου.

Η έκδοση ενός μαθητικού περιοδικού προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή των περισσοτέρων μαθητών, όπως εξάλλου και όλες οι σχολικές δραστηριότητες.

Η διαδικασία της έκδοσης ξεκινούσε με την επιλογή της ονομασίας του περιοδικού με δημοκρατικό τρόπο. Συγκεκριμένα, ο κάθε μαθητής έφερνε τη δική του ονομασία στον πρόεδρο του μαθητικού συμβουλίου, ο οποίος τις δημοσιοποιούσε όλες μαζί στον πίνακα της τάξης. Ακολουθούσε διάλογος και στο τέλος ψηφοφορία για την οριστική ονομασία του περιοδικού.

Μετά το βάπτισμα του περιοδικού συγκροτούσαμε με συζήτηση τρεις ομάδες. Οι μαθητές που πλαισίωναν τις ομάδες είχαν και τις ανάλογες ικανότητες. Η πρώτη ομάδα ήταν υπεύθυνη για την ταξινόμηση σε φακέλους του υλικού που έφερναν οι μαθητές. Η δεύτερη ομάδα ήταν υπεύθυνη για την εικονογράφηση του περιοδικού. Και η τρίτη ομάδα ήταν υπεύθυνη για την καθαρή αντιγραφή όλου του υλικού και τη σελιδοποίησή του. Τις εν λόγω ομάδες τις επόπτευα διακριτικά, επιδιώκοντας όλοι οι μαθητές να βρίσκονται στις σελίδες του περιοδικού. Δηλαδή, έβαζα κι εγώ λίγο το χεράκι μου στην επιλογή του υλικού. Έτσι, το περιοδικό εκπροσωπούσε όλη την τάξη.

Τα κείμενα του περιοδικού είχαν σχέση άλλοτε με την παράδοση των μαθημάτων, άλλοτε με την επικαιρότητα και άλλοτε με τα ενδιαφέροντα και τα γούστα των μαθητών. Κατά τη διάρκεια δημιουργίας του περιοδικού ενθάρρυνα διαρκώς τους μαθητές και τους τόνιζα την αξία που έχει το προσωπικό τους γράψιμο. Αν εντόπιζα στους φακέλους κάποιο υλικό, που δεν γράφτηκε από το μαθητή που έφερε το όνομά του, συζητούσα κατ` ιδίαν μαζί του και τον παρότρυνα να γράψει κάτι δικό του. Ήθελα όλα τα περιεχόμενα να είναι δημιουργήματα των μαθητών. Έτσι έβλεπα το περιοδικό να έχει πραγματική αξία και ωφέλεια.

Στο τέλος φρόντιζα όλοι οι μαθητές της τάξης να πάρουν από ένα περιοδικό για ενθύμιο. Ακόμη, εκτύπωνα και μερικά περιοδικά παραπάνω, για να είναι διαθέσιμα για προσφορές, τιμής ένεκεν, εκεί που αποφάσιζε η τάξη.

Η χαρά των μαθητών ήταν μεγάλη, την ημέρα που έπιαναν στα χέρια τους το περιοδικό, που είχαν φτιάξει με όρεξη και μεράκι. Κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Την ημέρα αυτή όλοι οι μαθητές διάβαζαν μεγαλόφωνα στην τάξη αυτά που είχαν γράψει και μετά ακολουθούσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση εφ` όλης της ύλης.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι, αν οι μαθητές αντιμετωπίσουν την έκδοση του περιοδικού ως αγγαρεία, καλό είναι να αναζητηθεί άλλη δραστηριότητα. Δεν έχει νόημα η έκδοση ενός τέτοιου περιοδικού. Αν πάλι ο δάσκαλος αδιαφορεί κατά την πορεία έκδοσης του περιοδικού, πάλι υπάρχει πρόβλημα, επειδή οι μαθητές δεν ενισχύονται θετικά. Τα γράφω αυτά, γιατί έπεσαν στα χέρια μου μερικά περιοδικά άλλων τάξεων, που ήταν προχειρογραμμένα και συμμετείχαν μόνον δυο-τρεις μαθητές. Οι δραστηριότητες για να έχουν επιτυχία, θα το γράψω άλλη μια φορά, πρέπει να στηρίζονται στην πλειοψηφία της τάξης και στο διαρκές ενδιαφέρον του δασκάλου.

Παρακάτω δημοσιεύω τους πίνακες περιεχομένων τριών περιοδικών μαθητών μου, εκτιμώντας ότι μπορούν να δώσουν μερικές ιδέες στους εκπαιδευτικούς που θα ήθελαν να ασχοληθούν με την έκδοση μαθητικού περιοδικού.

Η εκτύπωση αντιτύπων του 1ου  και 2ου  περιοδικού ήταν χρονοβόρα, γιατί έγινε σε πολύγραφο οινοπνεύματος του σχολείου, καθόσον εκείνη την εποχή  δεν υπήρχε φωτοτυπικό μηχάνημα. Η εκτύπωση  όμως αντιτύπων του 3ου  περιοδικού ήταν εύκολη, γιατί έγινε αργότερα σε φωτοτυπικό μηχάνημα.

1ο Περιοδικό:  «Ο σχολικός μας κόσμος»  3ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ιωάννη Ρέντη Πειραιά, τάξη ΣΤ`, σχολικό έτος 1981-1982, τεύχος Μαρτίου.

Πίνακας περιεχομένων:

  • 25η Μαρτίου
  • Ετοιμασίες του σχολείου μας για την 25η Μαρτίου
  • Ήρωες του 21
  • Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας
  • Το άρρωστο σκυλί
  • Ένα παράξενο γεγονός στο σχολείο μας
  • Πανικός στο σχολείο μας
  • Η ιστορία ενός δέντρου
  • Λαϊκός πολιτισμός
  • Η ποιητική μας σελίδα
  • Διάφορα θέματα
  • Η ιστορία του σχολείου μας
  • Παιχνίδια και γέλιο
  • Γελοιογραφίες

2ο Περιοδικό:   «Ο σχολικός μας κόσμος» 3ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ιωάννη Ρέντη Πειραιά, τάξη ΣΤ`, σχολικό έτος 1981-1982, τεύχος Μαΐου.

 Πίνακας περιεχομένων:

  • Πρωτομαγιά
  • Γιορτή της μητέρας
  • Ειρήνη
  • Ο μικρός βιοπαλαιστής
  • Αντίο αγαπημένο μου σχολείο
  • Βία στα γήπεδα
  • Μαθητικοί αγώνες
  • Το τρέξιμο
  • Do you speak English? Yes, I do
  • Βαφτίσια στο χωριό μου
  • Άλλοτε και τώρα
  • Μονοτονικό
  • Ηλιοβασίλεμα
  • Η νύχτα
  • Ποίηση
  • Προβλήματα Αριθμητικής
  • Διάφορα θέματα
  • Παιχνίδια και γέλιο
  • Γελοιογραφίες

 3ο Περιοδικό:   «Η φωνή της νιότης»  136ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, τάξη ΣΤ`, σχολικό έτος 1984-1985, τεύχος Μαρτίου.

Πίνακας περιεχομένων:

  • 25η Μαρτίου 1821
  • Τα ανθρώπινα δικαιώματα
  • Το τρελοκομείο
  • Βία στα γήπεδα
  • Χώρες του 3ου κόσμου
  • Ναρκωτικά SOS
  • Επίσκεψη σε ένα ορφανοτροφείο
  • Η συνεργασία οδηγεί στην πρόοδο
  • Αστείρευτη η πηγή της γνώσης
  • Κρητικός γάμος
  • Ποίηση
  • Ακροστιχίδες – Σταυρόλεξα
  • Εδώ γελάμε
  • Οι δραστηριότητες της τάξης μας

Ιωάννινα 28 Οκτωβρίου 2021

Σχόλια

Μήνυμα από το Χρήστο Καψιώχα

Μήνυμα από το Χρήστο Καψιώχα*

Δάσκαλέ μου, καλησπέρα!!!

Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου, όταν αναζητώντας σας έπεσα πάνω στο blog σας αλλά και τον θαυμασμό μου για όλα αυτά που έχετε καταφέρει στα τόσα χρόνια σας στον χώρο της παιδείας.

Πατέρας δύο παιδιών πλέον και εκτιμώντας ακόμα περισσότερο τον ρόλο του δασκάλου σαν παιδαγωγού εύχομαι και τα δικά μου παιδιά να έχουν την τύχη να βρεθούν στο «δρόμο» τους, παιδαγωγοί σαν εσάς εμφυσώντας τους την αγάπη για το σχολείο.
Ονομάζομαι Καψιώχας Χρήστος και ήμουν μαθητής σας στην Ε’ τάξη του 16ου  δημοτικού σχολείου Αθηνών.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και τι να πρωτοπώ για εκείνη την χρονιά. Το παιχνίδι στο χιόνι, το όλοι τώρα θα μάθουμε χορό, το παιχνίδι στην αυλή με το σχοινί χωρισμένοι σε αγόρια κορίτσια, το ποιος θα το βρει με ερωτήσεις στην τάξη κερδίζοντας χρήματα από το «ταμείο» με μεγαλύτερο deal εκείνη η επιγραφή: ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ και πόσα άλλα.

Σήμερα όμως δεν θα αναφερθώ σε αυτά, αλλά στον παιδαγωγικό χαρακτήρα που έχει και η μουσική.

Αφορμή που σας αναζήτησα σήμερα μετά από τόσα χρόνια είναι ο θάνατος του Μίκη Θεοδωράκη. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω γιατί η πρώτη μου επαφή με αυτόν τον άνθρωπο ήταν μέσα από ένα κασετόφωνο με κασέτα που είχατε φέρει στην τάξη. Δεν μπορούσα τότε λόγω ηλικίας να σας εκφράσω το τι συναισθήματα μου δημιούργησε ακούγοντας το «της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» αλλά και το τι «γέμισμα ψυχής» μου δημιουργεί ακόμα και τώρα. Σε αυτό λοιπόν που συντελείται μέσα μου, είστε «υπεύθυνος» και εσείς και για αυτό σας ευχαριστώ πολύ.

Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο, εύχομαι το μήνυμα μου να σας βρίσκει γερό και δυνατό και η τύχη να τα φέρει κάποια στιγμή να συναντηθούμε από κοντά αναπολώντας τα παλιά.

 

*Ο Χρήστος Καψιώχας ήταν μαθητής μου το σχολικό έτος 1991-1992, στην Ε` τάξη, στο 16ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο δημόσιο χώρο της σελίδας «Επικοινωνία» στις 3  Σεπτεμβρίου 2021.

Σχόλιο (1)

Τα παράσημα του εκπαιδευτικού μου έργου

Τα παράσημα του εκπαιδευτικού μου έργου

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 7 Ιουνίου 2021

Τα συναισθήματα αγάπης και εκτίμησης που εκδηλώνουν σήμερα οι παλιοί μαθητές μου στα μηνύματα που μου στέλνουν, πρέπει να ομολογήσω ότι τα αισθάνομαι ως τα πολυτιμότερα παράσημα αναγνώρισης του εκπαιδευτικού μου έργου.

Τα συναισθήματα αυτά κουβαλάνε μέσα τους μια ιδιαίτερη βαρύτητα απ` το πέρασμα του χρόνου, γι` αυτό και αποκαλύπτουν καθαρά, τη μεγάλη αξία των καλών παιδαγωγικών σχέσεων στο εκπαιδευτικό έργο.

Ως μάχιμος δάσκαλος θεωρούσα τα συναισθήματα αγάπης και εκτίμησης των μαθητών μου, ως φυσικό επακόλουθο των πολύ καλών παιδαγωγικών σχέσεων. Τα παιδιά ως γνωστόν, ποτέ δεν παραλείπουν να ανταποδώσουν την παιδαγωγική ευαισθησία του δασκάλου με την αυθόρμητη αγάπη τους.

«Τα μάτια ενός παιδιού ποτέ δεν κάνουν λάθος», μου έγραψε σε ένα μήνυμά του ο παλιός μαθητής μου Νίκος Ζερβός, αποκαλύπτοντας στη συνέχεια την ξεκάθαρη εικόνα που είχε τότε για τον τρόπο διδασκαλίας μου. Συμφωνώ μαζί του. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές του δασκάλου.

Παρεμπιπτόντως να γράψω ότι αρκετές φορές ζητούσα από τους μαθητές μου αλλά και τους γονείς τους, να κριτικάρουν τις μεθόδους διδασκαλίας μου. Οι κριτικές αυτές – άλλοτε προφορικές και άλλοτε γραπτές – ήταν ένα καμπανάκι για την καλύτερη λειτουργία της τάξης.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά τους παλιούς μαθητές μου για τις ωραίες αναμνήσεις  που μου χάρισαν με τα μηνύματά τους. Μου είπαν τόσα πολλά, μέσα σε λίγες λέξεις! Ο χρόνος φάνηκε ανήμπορος να σβήσει αυτή την ομορφιά!  Γι` αυτό και τα μηνύματα αυτά, πήραν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου και στο Ιστολόγιό μου. Είναι οι ανταμοιβές του εκπαιδευτικού μου έργου.

Το γεγονός ότι παλιοί μαθητές μου, μετά από δεκαετίες, νιώθουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν μαζί μου, να μου εκφράσουν την αγάπη τους και την εκτίμησή τους, να μου μιλήσουν για την τωρινή τους ζωή, να μου θυμίσουν όμορφες στιγμές απ` το πεδίο της σχολικής πράξης, όλα αυτά από μόνα τους λένε πολλά, για τη σημασία των παιδαγωγικών σχέσεων στο εκπαιδευτικό έργο.

Εύχομαι στους παλιούς μαθητές μου να είναι πάντα καλά! Τίποτα δεν ξεχνιέται!

Ιωάννινα 7 Ιουνίου 2021

Σχόλια

Ο Νίκος Καζαντζάκης για το δάσκαλο

Ο Νίκος Καζαντζάκης για το δάσκαλο

«Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες».

Σχόλια

Μήνυμα από τη Βιργινία Ηλιοπούλου

Μήνυμα από τη Βιργινία Ηλιοπούλου*

Κύριε Τάσο καλησπέρα,

δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου όταν τυχαία βρήκα το blog σας και είδα τα τόσο όμορφα πράγματα που έχετε κάνει. Είχα την τύχη να είμαι μαθήτριά σας στην Ε΄ τάξη του 16ου δημοτικού σχολείου Αθηνών. Πόσες όμορφες αναμνήσεις! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που μας σηκώσατε όλους όρθιους στην τάξη και ξαφνικά με μία κίνηση σπρώξατε όλα τα θρανία στη μεριά του πίνακα, έτσι ώστε να μείνει το πίσω μέρος της αίθουσας άδειο. Σας κοιτούσαμε με μία απορία! Μας είπατε «σήμερα θα μάθουμε χορό»! Αυτό ήταν! Η χαρά μας και η ευτυχία μας απερίγραπτη. Μας μάθατε να αγαπάμε το σχολείο, κάνατε το μάθημα ευχάριστο με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. Να είστε πάντα καλά και θα χαρούμε πολύ να σας ανταμώσουμε ξανά γιατί δεν σας χαιρετήσαμε ποτέ όπως θέλαμε και να θυμηθούμε όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές.
Να ξέρετε ότι όλα τα παιδιά σας αγαπάμε πολύ.

*Η Βιργινία Ηλιοπούλου ήταν μαθήτριά μου το σχολικό έτος 1991-1992, στην Ε` τάξη, στο 16ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο δημόσιο χώρο της σελίδας «Το Ιστολόγιό μου» στις 20 Ιανουαρίου 2021.

Σχόλιο (1)

Ένα σκίτσο για την παθητική μάθηση

Ένα σκίτσο για την παθητική μάθηση

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις!

Ιωάννινα 8 Ιανουαρίου 2021

3 Σχόλια

Η γιορτή της Ειρήνης (Συνθετική έκθεση)

Η γιορτή της Ειρήνης (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 25 Δεκεμβρίου 2020

 

(Το σχολικό έτος 1982-1983 ήμουν δάσκαλος στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Χαβδάτων Κεφαλονιάς, στις τάξεις Δ`, Ε` και ΣΤ`. Στις 5 Ιουνίου 1983, με τη λήξη της σχολικής χρονιάς, τρία δημοτικά σχολεία της περιοχής Ληξουρίου παρουσιάσαμε από κοινού μια εκδήλωση, που ήταν αφιερωμένη στην παγκόσμια ειρήνη. Οι μαθητές μου έπαιξαν θέατρο και απήγγειλαν ποιήματα. Την άλλη μέρα στην τάξη έγραψαν μια έκθεση για την εκδήλωση αυτή. Κράτησα τις εκθέσεις αυτές στο αρχείο μου και τις ανέσυρα, 37 χρόνια μετά, προκειμένου να φτιάξω τη συνθετική έκθεση που ακολουθεί, εκτιμώντας ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον. Η εν λόγω συνθετική έκθεση έπρεπε να είχε γίνει τότε, ώστε να διδάξει τους μαθητές. Τότε όμως, δεν υπήρχε η καλή αυτή πρακτική στη διδασκαλία μου).

Ειρήνη με δυο λόγια λέμε τη φιλία όλων των λαών. Αγαπώ την ειρήνη και θα ήθελα να βασιλεύσει σε όλον τον κόσμο. Αν όμως, η πατρίδα μου δεχθεί επίθεση από κάποιο άλλο κράτος τότε είμαι με τον πόλεμο. Όπως μας είπε και ο δάσκαλός μας στις εθνικές γιορτές, τότε οφείλουμε να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας μέχρι την τελευταία σταγόνα του αίματός μας. Έτσι έκαναν και οι πρόγονοί μας για να είμαστε εμείς σήμερα λεύτεροι. Χωρίς λευτεριά, η ειρήνη είναι σκλαβιά. Με τους κατακτητές δεν μπορείς να έχεις ποτέ ειρήνη. Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτόν τον πρόλογο, πριν μπω στο κυρίως θέμα.

Χθες, 5 Ιουνίου 1983, ημέρα Κυριακή, στο Δημοτικό Σχολείο Χαβδάτων, κάναμε μια μεγάλη γιορτή με τη λήξη της σχολικής χρονιάς, που ήταν αφιερωμένη στην παγκόσμια ειρήνη. Στη γιορτή πήραν μέρος οι μαθητές από τα Χαβδάτα, τα Φαβατάτα και τα Μαντζαβινάτα. Ήρθαν όμως και μερικά παιδιά από τα Καμιναράτα, και τους Σουλλάρους. Εμείς, που ήμασταν οι οικοδεσπότες της γιορτής, υποδεχτήκαμε τα άλλα παιδιά με  μεγάλη χαρά! Τα πήραμε αμέσως στην παρέα μας.

Ο δάσκαλός μας φρόντισε από το Μάρτιο κι έφτιαξε μια όμορφη θεατρική σκηνή με κουρτίνες μπορντό, που άνοιγαν κι έκλειναν με τροχαλίες. Αυτή η σκηνή μάς έδωσε μεγάλη χαρά. Αυτού παίξαμε και το θέατρο «Φιλική Εταιρεία» την 25η Μαρτίου.

Στη γιορτή της ειρήνης το σχολείο μου έπαιξε θέατρο και απήγγειλε ποιήματα. Όλα τα παιδιά είχαν μάθει πολύ καλά τα λόγια τους. Δουλέψαμε πολύ σκληρά στο σχολείο και στο σπίτι και μέσα σε λίγες μέρες ήμασταν έτοιμοι.

Η εκδήλωση άρχισε με την ομιλία του δασκάλου μας, που αναφέρθηκε στα πυρηνικά όπλα και την ειρήνη. Αμέσως μετά άρχισε το θέατρο. Ο δάσκαλός μας καθόταν στο παρασκήνιο με τα χαρτιά στο χέρι και πρόσεχε, αν κομπιάσουμε να μας βοηθήσει.

Το θέατρο λεγόταν «Ειρήνη» και είχε τρεις μεγάλες πράξεις. Η πρώτη πράξη είχε σκηνικό ένα  σπίτι, η δεύτερη ένα καφενείο και η τρίτη ένα λιμάνι. Κάθε φορά που αλλάζαμε το σκηνικό οι κουρτίνες έκλειναν. Μέχρι να αρχίσει η επόμενη πράξη, μερικά παιδιά που δεν έπαιζαν θέατρο απήγγειλαν ποιήματα.

Όταν πρωτοανέβηκα στη σκηνή κι είδα ένα πλήθος κόσμου να με κοιτάει, είχα λίγο τρακ. Ύστερα από λίγο το τρακ μού πέρασε. Οι περισσότεροι θεατές μού ήταν άγνωστοι. Έκανα από μέσα μου το σταυρό μου κι άρχισα να μιλάω. Φοβόμουν μήπως γελάσω, ειδικά όταν κοίταζα τον κόσμο. Κρατήθηκα όμως.

Η πρώτη πράξη έδειχνε έναν πατέρα και μια μάνα να συζητάνε με τα δυο παιδιά τους στο σπίτι. Τα παιδιά σπούδαζαν στην Αθήνα και ήρθαν για διακοπές το καλοκαίρι  στο χωριό. Όλοι οι μαθητές ξεκίνησαν σοβαρά το ρόλο τους, χωρίς γέλια και βλακείες, γι` αυτό και η πρώτη πράξη είχε μεγάλη επιτυχία.

Η δεύτερη πράξη έδειχνε τους νέους του χωριού να συζητάνε στο καφενείο. Ο κόσμος γέλαγε με τα αστεία που έλεγαν, άλλα όταν μίλαγαν για τα πυρηνικά όπλα, τους άκουγε προσεκτικά. Και η δεύτερη πράξη είχε μεγάλη επιτυχία.

Η τρίτη πράξη ήταν η πιο όμορφη απ` όλες! Έδειχνε μια πορεία ειρήνης στο λιμάνι. Είχε ωραίους ποιητικούς διαλόγους και πολύχρωμα πανό ειρήνης. Στο τέλος βγήκαν και οι δάσκαλοί μας στη σκηνή και όλοι μαζί υποκλιθήκαμε στον κόσμο. Τότε πήραμε και τα πιο πολλά χειροκροτήματα. Ένιωσα μια μεγάλη ικανοποίηση, που κατάφερα και είπα το ρόλο μου δυνατά, καθαρά και το κυριότερο σοβαρά.

Μόλις τέλειωσε το θέατρο, βγήκαμε στην αυλή του σχολείου για να συνεχιστεί η γιορτή μας. Στην αυλή είχαμε στήσει μια μικρή εξέδρα, όπου οι μικροί μαθητές απήγγειλαν τα ποιήματά τους. Κάτω από τον πλάτανο υπήρχε μια έκθεση βιβλίου και κάτω από τις αμυγδαλιές υπήρχε ένας πάγκος που πουλούσε λεμονάδες, μπύρες και κοκακόλες. Στον πέτρινο τοίχο της αυλής οι μαθητές από τα Φαβατάτα είχαν στήσει τη δική τους έκθεση ζωγραφικής.

Μετά από τις απαγγελίες ποιημάτων, άρχισαν οι παραδοσιακοί χοροί. Πρώτα χόρεψε το Δημοτικό Σχολείο Μαντζαβινάτων, μετά η Χοροπούλα και τέλος ο χορευτικός σύλλογος Καμιναράτων. Ο κόσμος χειροκρότησε θερμά και τα τρία χορευτικά.

Άλλοι μαθητές παρακολουθούσαν τους χορούς,  άλλοι ξεφύλαγαν τα βιβλία της έκθεσης και άλλοι έπιναν λεμονάδες. Ήταν ένα πανηγύρι! Στο τέλος ο δάσκαλός μας αμόλησε στον ουρανό πέντε λευκά περιστέρια! Ήταν μια ωραία φάση!

Η γιορτή κράτησε περίπου τρεις ώρες και ο κόσμος δεν έλεγε να φύγει. Βαρεθήκαμε να ακούμε συγχαρητήρια για την ωραία μας γιορτή και για την όμορφη αυλή μας. Κάθε δέντρο είχε και το σήμα της ειρήνης. Μάλιστα ο τοίχος του υδραγωγείου είχε γραμμένο το σύνθημα «Ειρήνη στον κόσμο». Ακόμη, στον τοίχο του σχολείου, μέσα και έξω, είχαμε βάλει αφίσες για την ειρήνη. Αυτή η μέρα θα μου μείνει αξέχαστη! Η γιορτή είχε μεγάλη επιτυχία! Ο κόσμος ευχαριστήθηκε! Ένιωσα πάρα πολύ ωραία που συμμετείχα κι εγώ σε αυτή τη γιορτή και θα ήθελα να την επαναλάβουμε και του χρόνου.

Ο δάσκαλός μας ήταν γεμάτος χαρά. Μας έδωσε πολλά συγχαρητήρια και μας είπε να κρατηθούμε σε φόρμα, γιατί το Σάββατο, 11 Ιουνίου 1983,  θα παρουσιάσουμε το θέατρο και τα ποιήματα και στο Ληξούρι, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου. Τότε ήταν που πετάξαμε απ` τη χαρά μας! Να δούμε τώρα, πως θα τα πάμε και στο Ληξούρι;

Αυτή τη χρονιά ένιωσα τη μεγάλη σημασία της ειρήνης κι έμαθα για τα πυρηνικά όπλα, που δεν ήξερα τίποτε. Έμαθα ότι στο τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου οι Αμερικάνοι έριξαν μία πυρηνική βόμβα στη Χιροσίμα και μία στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι απ` τη ραδιενέργεια. Με τα πυρηνικά όπλα δεν χρειάζεται να σε χτυπήσει μια σφαίρα για να πεθάνεις. Αρκεί να αναπνεύσεις μολυσμένο αέρα ή να καταναλώσεις μολυσμένη  τροφή ή να έρθεις σε επαφή με τη ραδιενέργεια για να αρρωστήσεις βαριά και να πεθάνεις. Αν βρεθείς κοντά στην έκρηξη καίγεσαι. Το έδαφος για πολλά χρόνια μολύνεται και είναι επικίνδυνο για καλλιέργειες. Όσοι προσβληθούν απ` τη ραδιενέργεια και επιζήσουν, μπορεί να γεννήσουν παραμορφωμένα παιδιά. Είναι απάνθρωπο να σε πεθαίνουν πριν προλάβεις να γεννηθείς. Ο σημερινές πυρηνικές βόμβες είναι περισσότερες και μεγαλύτερες σε δύναμη. Οι επιστήμονες λένε ότι, αν χρησιμοποιηθούν, μπορούν να καταστρέψουν όλον τον πλανήτη. Αυτά που μόλις σας έγραψα, τα είπα και στο ρόλο μου στο θέατρο.

Μερικοί άνθρωποι στην Ευρώπη και την Αμερική, επειδή φοβούνται τον πυρηνικό πόλεμο, έφτιαξαν τσιμεντένια καταφύγια κάτω από τη γη, νομίζοντας ότι θα σωθούνε από μια πυρηνική έκρηξη. Τι θα φάνε όμως, όταν θα βγουν απ` τις τρύπες τους, που όλα θα είναι μολυσμένα; Αυτό δεν το σκέφτονται;

Ο μόνος δρόμος για να σωθεί η ανθρωπότητα είναι να σβήσει η έχθρα μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Δηλαδή, της Σοβιετικής Ένωσης και της Αμερικής. Η έχθρα αυτή λέγεται «Ψυχρός πόλεμος, ενώ θα έπρεπε να λέγεται «Θερμός πόλεμος», γιατί οι πυρηνικές βόμβες καίνε τα πάντα. Εγώ πιστεύω ότι ένα παγκόσμιο φιλειρηνικό κίνημα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο της ειρήνης και της φιλίας σε όλα τα κράτη.

Φτάνει πια! Δεν θέλουμε άλλο πόλεμο. Αρκετά εκατομμύρια άνθρωποι χάθηκαν στους δύο φοβερούς παγκοσμίους πολέμους. Γνωρίζουμε τα καταστροφικά τους αποτελέσματα.   Δεν υποστηρίζουμε τη θεωρία τού «δεν τρέχει τίποτα». Ξέρουμε ότι ο φόβος του 3ου παγκοσμίου πολέμου πλανάται πάνω απ` τα κεφάλια μας. Οι δύο υπερδυνάμεις πρέπει να λύσουνε ειρηνικά τις διαφορές τους κι όχι πολεμώντας η μία την άλλη. Ας κάτσουν επιτέλους στο τραπέζι της ειρήνης σοβαρά και όχι για αγγαρεία.

Τα λεφτά που σπαταλιούνται κάθε λεπτό της ώρας για μέσα ολέθρου, μπορούν να θρέψουν εκατομμύρια πεινασμένα παιδιά. Οι δύο υπερδυνάμεις πρέπει να ακούσουν τη συμβουλή του Αϊνστάιν: «Σταματήστε τον πυρηνικό ανταγωνισμό, πριν οι άνθρωποι ξαναγυρίσουν  στα σπήλαια και στα τόξα».

Φέτος έμαθα πολλά πράγματα για την ειρήνη. Ακόμη, χάρηκα πολύ, που το σχολείο μου έβαλε ένα μικρό λιθαράκι στο μεγάλο φράγμα, που θα σταματήσει το θεριό του πολέμου. Από δω και πέρα θα είμαι κι εγώ οπαδός της ειρήνης και δεν θα ξαναπαίξω πολεμικά παιχνίδια. Ζήτω η Ειρήνη!

Ιωάννινα 25 Δεκεμβρίου 2020

      Σημειώσεις:

  • Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».
  • Στο YouTube έχω ανεβάσει κι ένα βίντεο με τη γιορτή της ειρήνης στα Χαβδάτα Κεφαλονιάς.
  • Το θέατρο και τα ποιήματα της γιορτής της ειρήνης τα παρουσιάσαμε και στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Ληξουρίου.

Σχόλια

Βασικά με λεν Θανάση (Συνθετική έκθεση)

Βασικά με λεν Θανάση (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 30 Νοεμβρίου 2020

(136ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, τάξη ΣΤ`, σχολικό έτος 1984-1985. Οι μαθητές μου στις 3 Απριλίου 1985, παρακολούθησαν στο θέατρο Αλάμπρα την παράσταση «Βασικά με λεν Θανάση». Την άλλη ημέρα έγραψαν μια έκθεση στην τάξη για την εμπειρία τους αυτή. Κράτησα τις εκθέσεις αυτές στο αρχείο μου και τις ανέσυρα 35 χρόνια μετά, προκειμένου να φτιάξω τη συνθετική έκθεση που ακολουθεί, εκτιμώντας ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον. Η εν λόγω η συνθετική έκθεση έπρεπε να είχε γίνει τότε, ώστε να διδάξει τους μαθητές. Τότε όμως, έλειπε από τη διδασκαλία μου η καλή αυτή πρακτική.)

Το Αναγνωστικό της ΣΤ` τάξης έχει  πολύ ωραία κείμενα, τα οποία μας δίνουν την αφορμή να συζητάμε με τον κύριό μας διάφορα ενδιαφέροντα θέματα. Έχουμε συζητήσει για το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική, το χορό, τη βία στα γήπεδα, την υγεία, την τεχνολογία, την παγκόσμια ειρήνη, τους Ολυμπιακούς αγώνες κ.τ.λ.)

Μια μέρα εκεί που συζητούσαμε για το θέατρο, ο κύριος μας ρώτησε: «Θέλετε να δούμε μία παράσταση σε κεντρικό θέατρο των Αθηνών;» Όλοι ενθουσιαστήκαμε! Το Μαθητικό Συμβούλιο της τάξης ανέθεσε αμέσως στον κύριο να επιλέξει το θέατρο.

Την άλλη ημέρα ο κύριος ήρθε χαμογελαστός στην τάξη. Φαινόταν ότι κάτι ευχάριστο είχε να μας πει. Μας ρώτησε, αν συμφωνούμε να δούμε την παράσταση «Βασικά με λεν Θανάση» στο θέατρο Αλάμπρα.  Όλοι πεταχτήκαμε απ` τη χαρά!  Στη συνέχεια μας μίλησε για το θέατρο που γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Αυτή την ημέρα έμαθα ότι ένα θεατρικό έργο για να είναι καλό πρέπει να έχει μορφή και περιεχόμενο. Η μορφή στο έργο είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, η πλοκή του έργου, ο τρόπος που παίζει το ρόλο του ο ηθοποιός, τα σκηνικά του θεάτρου κ.τ.λ. Το περιεχόμενο είναι η ουσία του έργου, είναι τα μηνύματα που σου δίνει και οι εντυπώσεις που σου μένουν. Όταν το έργο έχει μορφή χωρίς περιεχόμενο, τότε το έργο λέμε ότι δεν είναι καλό, διότι δεν έχει ουσία. Αντιθέτως, όταν το έργο έχει περιεχόμενο χωρίς μορφή, πάλι δεν είναι καλό, γιατί τα μηνύματα σου τα μεταβιβάζει ξερά, χωρίς να σου δημιουργεί εντυπώσεις. Το έργο που έχει και τα δύο, το χαρακτηρίζουμε άριστο. Αυτές τις σκέψεις είχαμε κατά νου, πριν πάμε στο θέατρο. Ο κύριός μας είχε επικοινωνήσει με τους υπευθύνους του θεάτρου  και μας μείωσαν το εισιτήριο από 400 δραχμές σε 300 δραχμές.

Στις 3 Απριλίου 1985, ημέρα Τετάρτη και ώρα 17:30 συγκεντρωθήκαμε στην αυλή του σχολείου.  «Καλά που θα πάτε;» μας ρωτάει ένα παιδί της άλλης βάρδιας. Στο θέατρο Αλάμπρα του απαντάμε. «Α! τυχεράκηδες», μας λέει. Αμέσως φτιάξαμε δυάδες και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το θέατρο. Στο δρόμο είχαμε σιδερένια πειθαρχία. Και να σας πω και κάτι; Εκεί που περπατάγαμε ο κύριός μας έκανε τον τροχονόμο. Εμείς δεν κάναμε βλακείες και δεν πείραζε ο ένας τον άλλον. Ο κύριος μας καμάρωνε. Δεν έκανε σε κανέναν παρατήρηση. Περάσαμε την αερογέφυρα και αφού περπατήσαμε λίγο ακόμη, φθάσαμε στην οδό Στουρνάρα, όπου ήταν το θέατρο Αλάμπρα. Στο ταμείο γινόταν σκοτωμός για τα εισιτήρια. Αφού πληρώσαμε, πιάσαμε μερικές θέσεις και περιμέναμε ν` αρχίσει η παράσταση. Ύστερα από λίγο έσβησαν τα φώτα κι άναψαν οι προβολείς της σκηνής. Οι πρωταγωνιστές ήταν δύο γνωστοί ηθοποιοί: ο Θύμιος Καρακατσάνης  και η Άννα Φόνσου, που στο έργο έπαιζαν το Θανάση και την Ολυμπία.

Πρώτος βγήκε στη σκηνή  ο Θανάσης και μας ρώτησε  αν ψηφίσαμε Πασόκ ή Νέα Δημοκρατία. Δεν έπρεπε όμως να μας πει τίποτε για τα πολιτικά κόμματα. Στη συνέχεια μας παρουσίασε τους ηθοποιούς και αμέσως άρχισε το έργο. Αχ! τι έργο ήταν αυτό; Παναγία μου! Αν ξέρατε τι παλιοκουβέντες λέγανε! Πα, πα, πα, πα! Και έκαναν και τολμηρές κινήσεις! Ντροπή! Κύριε σεναριογράφε, πως δίνεις τέτοια πράγματα να παίζουν οι ηθοποιοί; Αμ το άλλο! Είχαν και ακατάλληλες φωτογραφίες κρεμασμένες στη σκηνή. Δεν τους  ένοιαζε καθόλου που στο θέατρο ήταν και παιδιά. Με εκνεύρισαν και δύο κυρίες που καθόταν μπροστά μου. Άκουγες συνέχεια  χρατς – χρουτς και τσικ – τσικ από τα γαριδάκια και τα σποράκια που έτρωγαν.

Οι μεγάλοι γελούσαν με τις παλιοκουβέντες, ενώ εμείς τα παιδιά όταν γελούσαμε με πραγματικά αστεία, μας φώναζαν σουτ! και σουτ! Αυτά τα ακατάλληλα πράγματα έπρεπε να τα κόψουν απ` την παράσταση. Ξέρω όμως γιατί τα άφησαν. Γιατί άρεσαν στους μεγάλους κι έτσι γέμιζαν τις τσέπες τους.

Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, γελάσαμε και εμείς με μερικές πλάκες των ηθοποιών. Όπως για παράδειγμα, όταν η Ολυμπία διηγούταν τη ζωή της στο Θανάση κι έκλαιγε, αντί για μαντήλι πήρε το καπέλο του Θανάση για να σκουπίσει τα δάκρυά της. Αυτό ήταν ένα νόστιμο αστείο που πέρασε απαρατήρητο απ` τους μεγάλους. Ενώ με τις παλιοκουβέντες χα και χου τα γέλια.

Όταν τέλειωσε το πρώτο μέρος της παράστασης άναψαν τα φώτα. Πήγαμε στο κυλικείο για να φάμε κανένα σάντουιτς και βρήκαμε μόνον πορτοκαλάδες χωρίς πορτοκάλι! Ένα ποτήρι με λίγο πορτοκαλάδα και μέχρι πάνω νερό. Και ξέρετε πόσο την είχαν; 50 δραχμές! Είπαμε στον κύριο να βγούμε έξω από το θέατρο που είχε ένα μαγαζί με τοστ, αλλά δεν μας άφησε. Και καλά έκανε, γιατί είχαμε συμφωνήσει ότι δεν θα βγει κανένας στο δρόμο. Σε λίγο ακούστηκε το κουδούνι, που μας καλούσε να δούμε το δεύτερο μέρος.

Το τι βρισίδι και τι παλιοκουβέντες έπεσαν και στο δεύτερο μέρος, δεν μπορώ να σας πω. Σε κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και η Ολυμπία βγήκε στη σκηνή με το κομπινεζόν, χωρίς καλά-καλά να βάλει το φόρεμά της. Τι ήθελε να μας δείξει ότι έχει ωραίο σώμα; Αμ το άλλο! ο Θανάσης βγήκε στη σκηνή φορώντας ένα σώβρακο μέχρι το γόνατο. Σας τα κάνω έτσι λιανά για να καταλάβετε, γιατί δεν μου άρεσε αυτό το έργο.

Ο Θανάσης ήταν ένας καταπιεσμένος εργαζόμενος, ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Χώρισε από την πρώτη γυναίκα του την Ευανθία που ήταν λίγο χαζούλα και παντρεύτηκε μια χωρισμένη με δύο παιδιά την Ολυμπία, που ήταν λίγο αλήτισσα. Το ένα παιδί του Θανάση την έβρισκε με την ταχύτητα της μοτοσυκλέτας, ώσπου μια μέρα τραυματίστηκε και βρέθηκε στο νοσοκομείο. Το άλλο παιδί, ενώ τέλειωσε το Πανεπιστήμιο, δούλευε σερβιτόρος κι έμπλεξε με το χασίσι που οδηγεί στην καταστροφή. Στη συνέχεια ο Θανάσης άφησε την Ολυμπία και ξαναπήγε στην Ευανθία. Πολύ μπερδεμένη κατάσταση. Έπρεπε ο συγγραφέας να βάλει κι ένα παιδί να παίρνει τον καλό δρόμο, ώστε να μας δείξει και μια φωτεινή πλευρά της ζωής.

Στο έργο έπαιζε κι ο Μπάμπης, ένας αληταράς και βρομόστομος απ` τα Εξάρχεια. Πολύ ωραία έπαιζε και η πεθερά του Θανάση. Εκεί που γέλασα πολύ ήταν, όταν ο γιατρός πήρε το φακελάκι απ` το Θανάση με φακιρικό τρόπο.

Ο Θανάσης καταπιεζόταν πολύ στη δουλειά του και ξέσπαγε στα πρόσωπα που είχαν μπει στη ζωή του με άσχημα λόγια και χειρονομίες. Το τι βρισιές και τι παλιοκουβέντες έλεγε! Αυτά τα λόγια μάς άφησαν κακές εντυπώσεις. Ο Θανάσης έδειχνε απελπισμένος απ` τη ζωή  και διαρκώς επαναλάμβανε τη φράση «Βασικά με λεν Θανάση». Στο τέλος τον βλέπουμε να φωνάζει: «Είναι ζωή αυτή; είναι ζωή;»

Τα σκηνικά του έργου ήταν ασύνδετα με την υπόθεση του έργου. Δεν άλλαζαν, ανάλογα με το περιβάλλον. Στην αρχή το σκηνικό ήταν μια φτωχογειτονιά με ξύλινα παντζούρια κι απλωμένη μπουγάδα και όλα ταίριαζαν με την υπόθεση του έργου. Όταν η υπόθεση  μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο και μετά σε ένα καφενείο, πάλι είχε τα ίδια σκηνικά. Γίνεται διαφορετικές σκηνές να έχουν τα ίδια παντζούρια και τα ίδια απλωμένα ρούχα; Δε γίνεται βέβαια. Άσε το άλλο! Οι άνθρωποι του θεάτρου άλλαζαν το σκηνικό μπροστά στα μάτια μας. Θα έπρεπε όμως, όταν μετέφεραν τις καρέκλες και τον καναπέ να κλείνουν τις κουρτίνες της σκηνής για να μην τους βλέπουμε.

Αυτό όμως που έκανε το έργο, κατά κάποιο τρόπο, δύσκολο να το καταλάβεις ήταν η ροή του. Δεν είχε λογική σειρά. Μας γύρναγε μερικές φορές σε περασμένα γεγονότα και μας μπέρδευε. Πρώτα μας έδειξε το Θανάση που ήταν με την Ολυμπία τη δεύτερη γυναίκα του και μετά μας έδειξε που ήταν με την Ευανθία την πρώτη γυναίκα του. Παρόλα αυτά, οι ηθοποιοί  κατάφεραν να δώσουν σωστή ερμηνεία στο ρόλο τους. Άλλες φορές γελούσαμε, άλλες φορές στεναχωριόμασταν κι άλλες φορές ξαφνιαζόμασταν απ` τις παλιοκουβέντες. Μου άρεσε πολύ, όταν ο Θανάσης κατέβηκε απ` τη σκηνή κι έκανε αστεία με τους θεατές. Σε μας όμως δεν ήρθε.

Το έργο αυτό, όπως είπε και στο τέλος ο Θύμιος Καρακατσάνης, μας έδειξε την κατάντια κάθε Έλληνα πολίτη που χάνει με τον καιρό την ταυτότητά του. Μας έδειξε την κατάντια του αντρόγυνου και τα παιδιά που θα βγουν απ` αυτό, που δεν σέβονται τους γονείς τους. Γενικότερα είδαμε τις κακές συνήθειες της νεολαίας. Δεν μας έδειξε όμως, την άλλη πλευρά του νομίσματος, για τον Έλληνα πολίτη που μένει για πάντα με τη δικιά του ταυτότητα, για το καλό αντρόγυνο και για την νεολαία που αγωνίζεται. Κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να φύγουμε από το έργο με μια απαισιοδοξία και όχι αισιοδοξία όπως θα έπρεπε. Είδαμε δηλαδή μόνον τη μαύρη πλευρά της ζωής. Πολλά προβλήματα, χωρίς καμιά ελπίδα και διέξοδο. Τότε σκέφτηκα αυτό που μας είπε ο κύριος, ότι δεν φτάνει μόνον το ταλέντο των ηθοποιών για να είναι καλό ένα έργο. Χρειάζεται και ένα καλό σενάριο.

Με λίγα λόγια περίμενα το έργο να είναι καλύτερο, γιατί έπαιζαν πολύ καλοί ηθοποιοί. Απορώ πως παιζόταν δύο συνεχόμενα χρόνια. Όμως, οι περισσότεροι από τους θεατές φεύγοντας έδειχναν ικανοποιημένοι, γιατί μάλλον είχαν συνηθίσει στο να βλέπουν τέτοια έργα. Εμένα η γνώμη μου είναι ότι αν παρέλειπαν τις παλιοκουβέντες και τις απρεπείς χειρονομίες το έργο θα ήταν καλύτερο. Τα άφησαν όμως και το έργο χάλασε.

Όταν βγήκαμε έξω από το θέατρο έφαγα ένα περιποιημένο σάντουιτς. Χωρίς καθυστέρηση φτιάξαμε δυάδες και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μερικά παιδιά έφυγαν με τους γονείς τους, που ήταν έξω από το θέατρο. Οι περισσότεροι επιστρέψαμε με τον κύριό μας στην πλατεία, όπου μας περίμεναν οι γονείς μας. Μερικά παιδιά που δεν ήρθαν οι γονείς τους, τα πήγε ο κύριος στα σπίτια τους.

Την άλλη ημέρα στην τάξη κάναμε μια φοβερή κριτική του έργου. Ο κύριος μας άκουγε προσεκτικά, δίχως να μιλάει. Στο τέλος παραδέχτηκε, για άλλη μια φορά, ότι έκανε λάθος που μας πήγε σε αυτό το έργο, δίχως πρώτα να το έχει δει. Έτσι που λέτε την πατήσαμε.

Βασικά, εμένα δεν μου άρεσε το έργο «Βασικά με λεν Θανάση», παρόλο που είχε και μερικές καλές σκηνές. Μου άρεσε όμως, που μιλήσαμε στην τάξη για τη μορφή και το περιεχόμενο του έργου. Αυτή η συζήτηση ήταν πολύ διδακτική. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε σε κανονικό θέατρο και ο κύριός μας στεναχωρήθηκε που δεν το ευχαριστηθήκαμε. Μακάρι να ξαναπάμε στο θέατρο, αλλά αυτή τη φορά να προσέξουμε τι έργο θα επιλέξουμε.

Ιωάννινα 30 Νοεμβρίου 2020

Σημειώσεις:

1) Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».

2) Στο άρθρο μου «Στο θέατρο Αλάμπρα» περιγράφω κι εγώ την παράσταση «Βασικά με λεν Θανάση».

2 Σχόλια

« Παλιότερα άρθρα Επόμενη σελίδα: »

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων