Αρχές Δεκεμβρίου…Με τον άνεμο να παιχνιδίζει με τα πορτοπαράθυρα, να μετεωρίζει τις στέγες και να τιθασεύει τις αντιστάσεις… Με τη σκέψη σε κάποιους λιγότερο προνομιούχους τόπους, χωρίς τα κινητά αλλά με τα ακίνητα της ντροπής.

Με τον ασκό του Αιόλου σε πλήρη σύμπνοια με τον Άη Νικόλα. Φευγάτα τα χελιδόνια,κι αυτά που δεν πρόλαβαν έγιναν μηνυτές όχι της  προϊούσας  άνοιξης, αλλά μιας νέας βροχής. Αυτή καθόλου δε σχετίζεται με τον Αίολο. Με τις αμέλειες σχετίζεται, με τις αβέβαιες υποσχέσεις και φυσικά με τις μεταβιβάσεις ευθυνών. Η σύγχρονη εποχή, του καταμερισμού της εργασίας αποτελεί το σκαλοπάτι για μια νέα οδύνη.

Ακόμη όμως κι αυτή την οδύνη τη θεωρήσαμε άλλη μια ευκαιρία για προβολή του κατ΄επίφαση φιλανθρωπισμού. Τόσο…όσο υπάρχει  στην εικόνα, και μετά σβήνει,χωρίς έστω τη μαγεία της οπτασίας στη ξεθωριασμένη χάρτινη φωτογραφία. Κι η συλλογική μας μνήμη ξεθωριάζει…το πολύ πολύ να μεταπλάθεται σ’ ένα παλίμψηστο έγγραφο για να αντέχει τις εικόνες της βροχής.

Κι όμως…αυτός ο χειμωνιάτικος μήνας ενέχει τη δύναμη της αποθησαύρισης της ενέργειας. Την απολυτρωτική δύναμη των απολογισμών, των ισολογισμών και των προϋπολογισμών. Του κόσμου και των ανακατατάξεων. Της απεμπλοκής από τα περισσά βάρη των ανασταλτατικών αποφάσεων. Σαν τη δέκατη μέρα μετά την οδυσσειακή πάλη με τα κύματα έρχεται η γονιμοποιός σκέψη, να μαζέψει τα συντρίμμια και να αναστηλώσει τις αδύναμες αλλά υπαρκτές προοπτικές μας…Χωρίς τους μύθους της ενόρασης αλλά τους νόες της διορατικότητας.

Καλωσήρθατε στο Blogs.sch.gr. Αυτό είναι το πρώτο σας άρθρο. Αλλάξτε το ή διαγράψτε το και αρχίστε το “Ιστολογείν”!