ΚΩΣΤΑΣ ΡΙΖΑΚΗΣ, Τα τελευταία ονόματα, Σειρά: Νέα Ελληνική Ποίηση-Αρ. 4. Επιμέλεια σειράς: Θεοδόσης Πυλαρινός, εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία, 2010, σελ. 48

Ο Ποιητής Κώστας Ριζάκης γεννήθηκε στη Λαμία (1960). Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Νέα Πορεία (1983). Από το 1986 εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Πάροδος. Οι προηγούμενες ποιητικές συλλογές του είναι: Ο βυθός μου τα πράγματα (1985). Με τον τρόπο του Αινεία(1986). Τα επόμενα πένθη (1997). Χωρίς χρονολογία-Ένα ποίημα σε δώδεκα μέρη(2004). Ο κυρίως ναός(2006).

Στη νέα ποιητική συλλογή του Τα τελευταία ονόματα, το προσωπικό ποιητικό Σύμπαν του Ριζάκη , συνθέτει η παρουσία των νεκρών ως εκφρασμένη ψυχολογική ανάγκη που τέμνεται στην προέκτασή της με το ανείπωτο Πένθος. Η θεραπευτική ιδιότητα της Ποίησης είναι δεδομένη χωρίς όμως να ανατρέπει την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας. Ο αγώνας του ποιητή είναι σισύφειος. Ώσπου να φέρει στο φώς το ποίημα τον κυκλώνουν οι νύχτες με εφιάλτες και γεμίζει πληγές που θα εκβάλλουν σε άλλο ποίημα και ούτω καθεξής.
Αν επιχειρηθούν πολλαπλές αναφορές στη σκηνογραφία του Κ. Ριζάκη ίσως συμβάλλουν για να αποκρυπτογραφηθεί κατά το δυνατόν η εσωτερική διαδρομή του ποιητή. Το πολλάκις επαναλαμβανόμενο μοτίβο της νύχτας (“νύχτα θολή νύχτα βαριά νύχτα παρακινδυνευμένη”, “νύχτες με περιρρέουσα την μαγική σελήνη/νύχτες μελανοχίτωνες των πορφυρών ονείρων”, “το μαύρο άγριας νύχτας”) η το επίσης συχνό μοτίβο της “Νεκρής” όπως και του Ουρανού με το Φως αφήνει τον ασκημένο αναγνώστη να διακρίνει πως ο κόσμος του υποσυνείδητου και ο φιλοσοφικός στοχασμός του ποιητή σηματοδοτούν την γραφή.
Κάποτε αυτό το συναπάντημα του Αναγνώστη με τον ποιητή γίνεται μέθεξη και λύτρωση αμφίδρομη. Η αυτοαναφορικότητα χαρακτηρίζει όλα τα ποιήματα της συλλογή.
Παραθέτω απόσπασμα:

[..]να αιχμαλωτίσω από τον ήλιο τόσο φώς

μες την καρδιά να βράδυνα το βράδυ.

(«Επιβραδύνω», 10)

Στο περικειμενικό περιβάλλον του έργου του συναντάμε ονόματα ομοτέχνων του ζώντων και τεθνεώτων που συγκαλεί ο ποιητής για να χαρίσει γενναιόδωρα ένα ή περισσότερα ποιήματά του στον καθένα ονομαστικά. Όπως αποκαλύπτεται στα περιεχόμενα του βιβλίου οι αφιερώσεις γίνονται στους:
Κώστα Ε. Τσιρόπουλο (2), Χρίστο Λάσκαρη, Γιώργο Γεωργούση (2), Φοίβο Ι. Πιομπίνο, Λένα Παππά, Νατάσα Κεσμέτη, Μαρία Κουγιουμτζή, Σοφία και Γρηγόρη Τεχλεμετζή, Ναταλία Δ. Βλάχου, Σπύρο Θεριανό, Πόλυ Τζωρτζοπούλου, Στέλιο Μαφρέδα, Ζέφη Δαράκη, Κώστα Ασημακόπουλο, Θανάση Παπαθανασόπουλο, Τάσο Πορφύρη, Θανάση Κουτλή, Μαρία Κουγιουμτζή, Δημήτρη Αγγελή, Χλόη Κουτσουμπέλη, Μαγδαληνή Βρακά, Ελένη Τσαουσάκη, Περικλή Τσελίκη, Πάνο Κυπαρίσση, Μάρκο Μέσκο, Γιάννη Δ. Στεφανάκη, Μαργαρίτα Βασιλάκου, Σταύρο Βαβούρη και Γιώργο Πρεβεδουράκη. Εκτός αυτών, τα υπόλοιπα έξι ποιήματα αφιερώνονται (από ένα ) στη “μνήμη” των Χρήστου Λάσκαρη, Τάσου Λειβαδίτη, Δ. Π. Παπαδίτσα, Θέμη Τασούλη, Μιχάλη Κατσαρού, Σταύρου Βαβούρη του «Pier Paolo Pasolini, οφειλή|» και ένα ακόμη “Επιτάφιο Θέμη Τασούλη”.
Στην εικόνα του εξωφύλλου η ζωγράφος Μαργαρίτα Βασιλάκου σχολιάζει επιτυχώς τη θεματική της συλλογής. Σταυρωμένος και Έγκλειστος, ο Ποιητής, υπομένει το διπλό μαρτύριο: βασανιστικός λαμπτήρας στην οροφή και οξύστομη λόγχη πετιέται από το δάπεδο και τον καρφώνει στα πλευρά. Σωματικό και πνευματικό μαρτύριο. Προσμένοντας όμως «απ’ το νεκρό του σώμα τα ποιήματα».

Χρυσούλα Σπυρέλη