spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Στέλιος Δουμένης, Απάνθισμα

Ημιμαθής

Έμαθα πολλά και ξέρω

πως είν’ κι άλλα που δεν ξέρω.

Μα δεν μένω απαθής.

Όμως το καταλαβαίνω

ότι πια δεν προλαβαίνω

να τα μάθω, και λυπάμαι

που θα φύγω ημιμαθής.

Ο ζητιάνος κι ο Σουλτάνος

Πήραν τα ρούχα του Σουλτάνου

και τα φορέσαν του ζητιάνου

κι όσοι δεν ξέραν το Σουλτάνο

μετάνοιες κάναν στο ζητιάνο.

Μα κι όσοι ξέραν το Σουλτάνο

και δεν γνωρίζαν πως και τι

μετάνοιες κάνανε κι αυτοί,

Κι ύστερα ντύσαν το Σουλτάνο

λιγδιάρη, κουρελή ζητιάνο

κι όσοι δεν ξέραν τον Σουλτάνο

όξω! φώναζαν στο ζητιάνο.

Μα κι όσοι ξέραν το Σουλτάνο

και δεν γνωρίζαν πως και τι

όξω! φωνάζανε κι αυτοί.

ΥΓ. Ο καπετάνιος δεν απαντά πια κι ο ποιητής έφυγε χτες κι εκείνος. Μνήμη στην καρδιά και ενοχή στο νου μου, για την υπόσχεση που δεν κράτησα. Δεν το ‘πιαμε εκείνο το κρασί. Πρόδωσα την υπόσχεση στων καθημερινών τα ασήμαντα και δεν πήγα. Αχ, καπετάνιε έκοψες την αλυσίδα σου κι έφυγες καιρό τώρα. Και μοιάζει σαν χθες που είμαστε τέσσερις στο τραπέζι της αυλής. Ήταν κι ο Γιώργος. Έφυγε κι αυτός με ένα γιατί. Αχ, ποιητή με την τετραπέρατη καρδιά, γλύκανε τον καπετάνιο και μη με λησμονάτε. Σας αγάπησα με δάκρυ.

Καλήν Αντάμωση.

1 Σχόλιο

Ένα Σχόλιο μέχρι τώρα ↓

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.

Αφήστε μια απάντηση

Top