Άρθρα με καρτέλα "μοναχισμός"

Ιερά Μονή Σταγιάδων

Ιερά μονή Σταγιάδων

Ετικέτες: , ,

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ (1759 -1833)

 

Ο όσιος Σεφαφείμ ήταν Ρώσος την καταγωγή με ίδια όμως πίστη και παράδοση με μας. Ορφανός από τριών ετών, μεγάλωσε με την μητέρα του, η οποία τον έμαθε να αγαπά την προσευχή και την θεία Λειτουργία. Στα δεκαεπτά του χρόνια αναχώρησε για την Μονή του Σαρώφ και στα τριανταπέντε του απεσύρθη στην έρημο, όπου “πτερωμένος από θείο έρωτα” εβίωσε την μακαρία ζωή της ερήμου. Αγάπησε την προσευχή και την άσκηση, την υπακοή, την σιωπή και την ταπείνωση και απέκτησε την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο ίδιος έλεγε ότι σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος και ότι οι μωρές παρθένες της γνωστής μας παραβολής έμειναν έξω του νυμφώνος, γιατί δεν είχαν Άγιο Πνεύμα.

 

Ήταν άνθρωπος με χαρούμενη διάθεση. Προσπαθούσε και ξεπερνούσε τα όποια προβλήματά του, γιατί πίστευε πώς οι άλλοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να τον βλέπουν σκυθρωπό, μουτρωμένο. Χαιρόταν αληθινά για τα δώρα του Θεού, για την νίκη της ζωής επί του θανάτου, που την βίωνε στα όρια της προσωπικής του ζωής, για την παρουσία των επισκεπτών του στην “μικρή του έρημο”, που τους υποδεχόταν με τον αγαπημένο του χαιρετισμό “Χριστός Ανέστη χαρά μου”.

Οἱ ἐπισκέπτες του ἐπέστρεφαν ἄλλοι ἄνθρωποι. Καθὼς προσευχόταν γι᾿ αὐτούς, καθὼς τοὺς εὐλογοῦσε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, καθὼς μύρωνε τὸ μέτωπό τους μὲ λάδι ἀπὸ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας, καθὼς τοὺς ἔδινε πνευματικὲς συμβουλές…, μιὰ μυστικὴ δύναμη ἁπλωνόταν στὶς ψυχές τους. «Ὁποιοσδήποτε ἐρχόταν στὸν στάρετς Σεραφείμ, ἔνιωθε νὰ τὸν ἀγγίζει ἡ θεϊκὴ φλόγα ποὺ ὑπῆρχε σ᾿ αὐτὸν καὶ ν᾿ ἀγκαλιάζει τὴν ψυχή του». Σ᾿ ὅλους μοίραζε εἰρήνη, χαρά, θεϊκὲς εὐλογίες.
Συνιστοῦσε συχνὰ τὴν εἰρήνη: «Ἀπόκτησε τὴν πνευματικὴ εἰρήνη καὶ τότε χιλιάδες ψυχὲς ὁλόγυρά σου θὰ βροῦν τὴ λύτρωση». Σχετικὰ μὲ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας, δίδασκε: «Ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».Βέβαια αισθανόταν θλίψη και πόνο για τις αμαρτίες και τις θλίψεις των ανθρώπων, αφού είχε αγάπη, αλλά η αληθινή χαρά είναι κάτι βαθύτερο. Δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο και στις μεγαλύτερες θλίψεις.Έλεγε για την εσωτερική ειρήνη: “Απόκτησε την ειρήνη της ψυχής σου και τριγύρω σου θα ειρηνεύσουν χιλιάδες άνθρωποι”.

Μέσα στην Εκκλησία αγωνιζόμαστε από άτομα να γίνουμε πρόσωπα ή, κατά μια άλλη έκφραση, προσπαθούμε να γίνουμε πρόσωπα για να μη γίνουμε “μούτρα”. Η ειρήνη της ψυχής, το χαμόγελο και η χαρούμενη διάθεση συνδέονται άμεσα με την εσωτερική αναγέννηση και το Άγιο Πνεύμα.

 

Εκεί στην έρημο παρουσιάζεται να κάνει παρέα με μια αρκούδα, η οποία καθόταν κοντά του σαν αρνάκι και την τάιζε στο στόμα. Όταν γίνει κανείς αληθινός άνθρωπος, δηλαδή, όταν αποκτήσει ταπείνωση και γεμίσει από Άγιο Πνεύμα, τότε γίνεται αθώος και άκακος σαν μικρό παιδί και τα άγρια θηρία υποτάσσονται σε αυτόν και τον υπακούουν. Η κτίση πριν από την πτώση του πρώτου Αδάμ υποτασσόταν στον άνθρωπο. Μετά την πτώση όμως επαναστάτησε εναντίον του αποστάτη.

 

 Όταν όμως ένας άνθρωπος αγιάζεται και φτάνει στην κατάσταση του Αδάμ πριν από την πτώση, τότε η κτίση του υποτάσσεται και τα άγρια θηρία τον υπηρετούν.

 

 

<a href="http://«>

Ετικέτες: ,

Οι περιστρεφόμενοι δερβίσηδες


 

             Mevlevi dervishes 1887

Έλα έλα όποιος κι αν είσαι, περιπλανώμενος, ειδωλολάτρης, πυρολάτρης,

Έλα ακόμη κι αν έσπασες χιλιάδες φορές τους όρκους σου,

Έλα και πάλι έλα, τo δικό μας καραβάνι δεν είναι καραβάνι της απόγνωσης.

 (επιγραφή που βρίσκεται στην είσοδο του μαυσωλείου του Ρουμί στο Ικόνιο. Πρόκειται για μια δήλωση ανεξιθρησκείας)

Οι Μεβλεβί Ντερβίς (Δερβίσηδες Μεβλεβί ή Μεβλεβίτες) είναι ένα Σουφικό Τάγμα. Με τον όρο Σούφι εννοούμε εκείνες τις πρώτες ασκητικές κοινότητες του Ισλάμ οι οποίες εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, πρεσβεύοντας ότι το ανθρώπινο πεπρωμένο εξαρτάται από την ανεξιχνίαστη θέληση του Θεού. Σε αυτές τις κοινότητες επικράτησε αρχικά το ασκητικό στοιχείο του μυστικισμού, ενώ με την πάροδο του χρόνου ο ασκητισμός θεωρήθηκε ως προκαταρκτικό στάδιο για την επίτευξη της πνευματικής ζωής.

Η ιδεολογία των, στροβιλιζόμενων ντερβίς αντλεί το υλικό της από την ιδέα της περιστροφής. Η περιστροφή είναι θεμελιώδης συνθήκη της ύπαρξής μας. Όλα όσα υπάρχουν πάνω στο πρόσωπο της γης συνίστανται από περιστρεφόμενα ηλεκτρόνια, πρωτόνια και ουδετερόνια. Όλα περιστρέφονται και το ανθρώπινο πλάσμα ζει μέσω της κυκλικής περιστροφής του αίματος, των κυκλικών εναλλαγών της ζωής από την πρώτη στιγμή της γέννησής του. Εκστατικός ο δερβίσης, σαν τους μύστες του Ορφέα και τις μαινάδες του Διόνυσου, ο δερβίσης ζαλίζει την ψυχή. Την ξεγελά και την αποδεσμεύει από τη «σκλαβιά» του σώματος. Αφαιρώντας τους μαύρους μανδύες τους μένουν με λευκά ενδύματα για να ξαναγεννηθούν, ξεκινώντας την περιστροφή με το δεξί χέρι στραμμένο προς τον ουρανό -για να «λάβουν τη δόξα του Θεού»- και το αριστερό προς τη γη -για να μεταφέρουν τη θεϊκή δόξα προς τον κόσμο της ύλης. Με το χορό τους μεταδίδουν στο κοινό την εκστατική τους εμπειρία.

 Πολλοί έχουν εκφράσει την άποψη ότι υπάρχει συγγενική σχέση ανάμεσα στο χορό των δερβίσηδων και το ζειμπέκικο. Βρείτε πληροφορίες και εντοπίστε κοινά.
<a href="http://«>

Ετικέτες: , , ,

Πάθη και Αρετές

Πάθη και αρετές στη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Υπάρχουν πολλές αιτίες για τις οποίες πρέπει να πενθεί ο πιστός.

 Όπως οι μαθητές του Κυρίου λυπούνταν για τη στέρηση «του όντος αγαθού και διδασκάλου Χριστού» έτσι και σε μας που δοκιμάζουμε την ίδια στέρηση και απουσία του Χριστού από τη ζωή μας, πρέπει να ενυπάρχει και να καλλιεργείται η ίδια λύπη (Ομιλία 29, PG 151, 376A).

Yπάρχει όμως και άλλη αιτία για πένθος είναι η έκπτωση από το χώρο της απάθειας του παραδείσου στο χώρο του πόνου και των παθών. Είναι τόση η οδύνη αυτής της πτώσεως, γιατί κρύβει όλο το δράμα της απομακρύνσεως από το Θεό, τη στέρηση της πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλίας με Εκείνον, της αιδίου ζωής και της συνδοξολογίας με τους αγγέλους. «Ποιος είναι αυτός που έχει συνειδητοποιήσει τη στέρηση όλων αυτών και δεν πενθεί;» Ρωτάει ο ιερός Πατέρας. Και προτρέπει συχνά όλους τους πιστούς που «ζούν εν ειδήσει της τοιάυτης στερήσεως», να πενθήσουν και να αποπλύνουν με το κατά Θεόν πένθος «τους εξ αμαρτίας μολυσμούς» (Ομιλία 29PG 151, 367Α).

Η έξοδος του ανθρώπου από τη δουλεία των παθών και η επιστροφή του από τη νοσηρή, «παρά φύση» κατάσταση της αμαρτίας στην περιοχή της «ελευθερίας της δόξης των τέκνων του Θεού» πραγματοποιείται με τη μετάνοια. Στην Αγία Γραφή και στα συγγράμματα των Πατέρων ή μετάνοια αναφέρεται ως η σταθερότερη εγγύηση για ανόρθωση από την πτώση και κάθαρση από τα πάθη, όπως επίσης και ως αφετηρία ασφαλής στην πορεία του ανθρώπου προς τη θέωση.

Ο μοναχισμός, ως κατεξοχήν ζωή ασκήσεως είναι μια διαρκής μαρτυρία μετάνοιας και πένθους. Στη συνείδηση του Παλαμά η άσκηση δε νοείται ως πορεία εναντίον του σώματος  ή της φύσης , αλλά ως αποδέσμευση του σώματος και της φύσεως από την αμαρτία, που μετέτρεψε τις κατά φύσιν ενέργειες της ψυχής του ανθρώπου σε παρά φύση.

Από: Κεσελόπουλος, Ανέστης, (1982), Πάθη και Αρετές, Εκδ. Δόμος, Αθήνα

Ετικέτες: , , ,

Οι δια Χριστόν «σαλοί»

Ο βίος των «σαλών» αγίων αποτελούν ένα ξεχωριστό παράδειγμα στην ιστορία της εκκλησίας και μια πραγματική υπέρβαση. Το γεγονός ότι και ο ίδιος ο Χριστός χλευάστηκε από τον περίγυρό του και κατακρίθηκε από τον ίδιο το λαό του έκανε την εκκλησία (ειδικά σε δύσκολες περιόδους όπως των διωγμών να δεχθεί τέτοιες φαινομενικά αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές. Το γεγονός αυτό έκανε εντύπωσε γιατί ξέφευγε από καθιερωμένο της εκκλησιαστικής τάξης πραγμάτων. Στη Βυζαντινή περίοδο, τέτοια φαινόμενα σπανίζουν αφού και η εκκλησία δεν αισθάνεται πιεσμένη πια με τους διωγμούς. Κατά καιρούς όμως παρουσιάζοντα κάποιοι, μοναχοί κυρίως, που ζουν μια ζωή που δεν ταιριάζει σ’ αυτόν τον κώδικα. Η ζωή αυτών προκαλεί αφού δεν εναρμονίζεται με το κοσμικό κατεστημένο και πιο πολύ μοιάζουν με ανθρώπους με διανοητικά προβλήματα γι΄ αυτό άλλωστε και ονομάζονται «σαλοί» δηλαδή τρελοί. Η επίσημη Εκκλησία  τους ονόμασε «δια Χριστόν σαλούς» και οι πιο γνωστοί είναι οι άγιοι Ανδρέας και Συμεών.

 Δε νομίζω ότι θα μπορούσε να επιλεγεί καλύτερο ζωντανό παράδειγμα από το παρακάτω απόσπασμα της ταινίας OSTROV (Tο νησί). Η βραβευμένη Χριστιανική ταινία που δείχνει πως η μετάνοια μπορεί να ανεβάσει τον άνθρωπο σε μεγάλα πνευματικά ύψη, οπότε κρύβεται με τη σαλότητα …

Κάπου στη βόρεια Ρωσία, σ ένα μικρό ορθόδοξο μοναστήρι, εγκαταβιώνει ένας πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος. Οι συμμοναστές του προβληματίζονται από την εκκεντρική συμπεριφορά του. Οι προσκυνητές της Σκήτης θεωρούν ότι έχει την δύναμη να θεραπεύει ασθένειες, να εξορκίζει τους δαίμονες και να προβλέπει το μέλλον. Ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο, λόγω μιας αμαρτίας που διέπραξε στα νιάτα του. Η ταινία είναι μια παραβολή, που συνδυάζει την σοβιετική καθημερινότητα και την ορθόδοξη μοναστική πολιτεία, ακραιφνείς πρεσβευτές αντιστοίχως του θεϊκού υλισμού και της ένθεης πνευματικότητας.
<a href="http://«>

Ετικέτες: , , ,

Top